ພຣະອະສັງຄະ Asaṅga
ອະສັງຄະ (Asaṅga) (ອັກສອນໂຣມັນ: Asaṅga; ອັກສອນເທວະນາກະຣີ: असङ्ग; ພາສາທິເບດ: ཐོགས་མེད།; ພາສາຈີນ: 無著) ຄະນາຈານທ່ານສຳຄັນຂອງພຸດທະສາດສະໜາ ນິກາຍໂຍຄາຈານ ຫຼື ນິກາຍວິຊະຍານະວາດ ໃນປະເທດອິນເດຍ. ທ່ານອະສັງຄະ ແລະ ທ່ານ ວະສຸພັນທຸ ຜູ້ເປັນນ້ອງຊາຍຕ່າງບິດາ ໄດ້ຮັບການຍົກຍ້ອງໃຫ້ເປັນປໍຣະມາຈານແຫ່ງສຳນັກນິກາຍນີ້. ນອກຈາກນີ້, ທ່ານທັງສອງຍັງເປັນຜູ້ເຜີຍແຜ່ຄຳສອນແນວອະພິທຳທີ່ສຳຄັນຍິ່ງ.
ຊ່ວງຕົ້ນຂອງຊີວິດ
ທ່ານອະສັງຄະ ມີບິດາຢູ່ໃນວັນນະກະສັດ ສ່ວນມານດາຢູ່ໃນວັນນະພຣາມ. ກຳເນີດທີ່ເມືອງປຸຣຸສະປຸຣະ (ປັດຈຸບັນແມ່ນເມືອງເປສະວາ ໃນປະເທດປາກີສະຖານ) ໃນເວລານັ້ນເມືອງປຸຣຸສະປຸຣະເປັນເຂດຂັນທະສີມາຂອງອານາຈັກຄັນທາຣະ. ນັກວິຊາການຢຸກໃໝ່ສັນນິຖານວ່າທ່ານມີຊ່ວງອາຍຸຢູ່ໃນຮາວສະຕະວັດທີ 4. ໃນເບື້ອງຕົ້ນຄາດວ່າ ທ່ານອະສັງຄະອາດສັງກັດນິກາຍມະຮີສາດສະກະ ຫຼື ອາດສັງກັດນິກາຍມູນສະຣະວາດສະຕິວາດ ແຕ່ຕໍ່ມາໄດ້ປ່ຽນນິກາຍເປັນຝ່າຍມະຫາຍານ. ຈາກທັດສະນະຂອງນັກວິຊາການບາງຄົນ ຊີ້ໃຫ້ເຫັນວ່າ ຜົນງານການແຕ່ງຂອງທ່ານກ່ຽວກັບຝ່າຍອະພິທຳນັ້ນ ໄດ້ຮັບອິດທິພົນມາຈາກນິກາຍມະຮີສາດສະກະ ດັ່ງທີ່ ອອງເດຣ ບາໂຣ (André Bareau) ໄດ້ສະແດງຄວາມຄິດເຫັນໄວ້ວ່າ:
"ມີຫຼັກຖານບົ່ງຊີ້ພໍສົມຄວນວ່າ ເມື່ອທຳອິດທີ່ອຸປະສົມບົດນັ້ນ ອະສັງຄະສັງກັດນິກາຍມະຮີສາດສະກະ ແລະ ໄດ້ຊຶມຊັບທັດສະນະສະເພາະຂອງນິກາຍນີ້ມາໄວ້ໃນຜົນງານຂອງທ່ານຢູ່ບໍ່ໜ້ອຍ ຫຼັງຈາກທີ່ທ່ານໄດ້ກາຍເປັນຄະນາຈານຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່ຂອງຝ່າຍມະຫາຍານແລ້ວ ໂດຍທ່ານໄດ້ທຳການລິເລີ່ມພຣະອະພິທຳປິbundleດົກຂອງຝ່າຍມະຫາຍານຂຶ້ນ ເຊິ່ງເປັນຂອງແປກໃໝ່ຂອງນິກາຍນີ້."
ຈາກບັນທຶກຂອງພຣະຖັງຊຳຈັ໋ງ ລະບຸວ່າ ເລີ່ມທຳອິດນັ້ນ ທ່ານອະສັງຄະເປັນພຣະໃນນິກາຍມະຮີສາດສະກະ ຕໍ່ມາເກີດຄວາມຊາບຊຶ້ງໃນຄຳສອນຂອງຝ່າຍມະຫາຍານ. ໃນຂະນະທີ່ນ້ອງຊາຍຕ່າງບິດາຂອງທ່ານຄື ທ່ານວະສຸພັນທຸ ເລີ່ມທຳອິດນັ້ນເປັນພຣະໃນສັງກັດນິກາຍສັບພັດຕິວາດ (Sarvastivada) ແຕ່ຕໍ່ມາທ່ານໄດ້ປ່ຽນເປັນຝ່າຍມະຫາຍານ ຫຼັງຈາກໄດ້ພົບກັບ ອະສັງຄະ ຜູ້ເປັນອ້າຍ ແລະ ໜຶ່ງໃນສິດຂອງທ່ານອະສັງຄະ.
ຜົນງານ ແລະ ຄຳສອນ
ທ່ານອະສັງຄະບຳເພັນພາວະນາຢ່າງຈິງຈັງດົນນານຫຼາຍປີ. ກ່າວພະຍາກອນກັນວ່າ ໃນຊ່ວງເວລານັ້ນ ທ່ານມັກເດີນທາງໄປຍັງສະຫວັນຊັ້ນດຸສິດ ເພື່ອສະດັບພຣະທຳມະເທສະໜາຂອງພຣະສີອະລິຍະເມດໄຕ ໂພທິສັດ ແລະ ກ່າວວ່າ ຜູ້ທີ່ຈະເດີນທາງໄປຍັງສະຫວັນຊັ້ນດຸສິດນັ້ນຈະຕ້ອງມີພູມວິປັດສະນາກຳມະຖານຂັ້ນສູງ. ເລື່ອງລາວຕອນນີ້ໄດ້ຮັບການບັນທຶກ ແລະ ຖ່າຍທອດໂດຍທ່ານ ປໍຣະມາດຖະ ພຣະພິກຂຸຊາວອິນເດຍ ເຊິ່ງມີຊ່ວງຊີວິດລະຫວ່າງສະຕະວັດທີ 6. ທັງນີ້, ພຣະຖັງຊຳຈັ໋ງ ຍັງໄດ້ກ່າວເຖິງຕຳນານກ່ຽວກັບເລື່ອງນີ້ເອົາໄວ້ວ່າ:
"ໃນປ່າມ່ວງໃຫຍ່ ຫ່າງຈາກນະຄອນອະໂຍທະຍາໄປທາງທິດຫໍຣະດີ ປະມານ 5 - 6 ລີ້ ມີພຣະອາຣາມແຫ່ງໜຶ່ງ ທີ່ພຣະໂພທິສັດອະສັງຄະຮັບພຣະທຳມະເທສະໜາ ແລະ ສັ່ງສອນສັບບຸຣຸດທັງຫຼາຍ. ໃນຍາມລາຕີ ທ່ານຈະເດີນທາງໄປຍັງສະຫວັນຊັ້ນດຸສິດ ເພື່ອເຂົ້າເຝົ້າພຣະສີອະລິຍະເມດໄຕ ໂພທິສັດ ເພື່ອສຶກສາຄຳສອນໂຍຄາຈາຣະພູມິສາດ, ຄຳສອນມະຫາຍານສູດອະລັງການສາດ, ຄຳສອນມັດທະຍັນຕະວິພາກສາດ ເປັນຕົ້ນ. ໃນຍາມທິວາ ທ່ານຈະເທສະໜາຫຼັກທຳອັນເລິກເຊິ່ງເຫຼົ່ານີ້ແກ່ມະຫາສະມາຄົມ."
"ໃນປ່າມ່ວງໃຫຍ່ ຫ່າງຈາກນະຄອນອະໂຍທະຍາໄປທາງທິດຫໍຣະດີ ປະມານ 5 - 6 ລີ້ ມີພຣະອາຣາມແຫ່ງໜຶ່ງ ທີ່ພຣະໂພທິສັດອະສັງຄະຮັບພຣະທຳມະເທສະໜາ ແລະ ສັ່ງສອນສັບບຸຣຸດທັງຫຼາຍ. ໃນຍາມລາຕີ ທ່ານຈະເດີນທາງໄປຍັງສະຫວັນຊັ້ນດຸສິດ ເພື່ອເຂົ້າເຝົ້າພຣະສີອະລິຍະເມດໄຕ ໂພທິສັດ ເພື່ອສຶກສາຄຳສອນໂຍຄາຈາຣະພູມິສາດ, ຄຳສອນມະຫາຍານສູດອະລັງການສາດ, ຄຳສອນມັດທະຍັນຕະວິພາກສາດ ເປັນຕົ້ນ. ໃນຍາມທິວາ ທ່ານຈະເທສະໜາຫຼັກທຳອັນເລິກເຊິ່ງເຫຼົ່ານີ້ແກ່ມະຫາສະມາຄົມ."
ທ່ານອະສັງຄະແຕ່ງຜົນງານໄວ້ເປັນຈຳນວນຫຼວງຫຼາຍ ໂດຍສະເພາະຢ່າງຍິ່ງແມ່ນຫຼັກທຳຂອງນິກາຍໂຍຄາຈານ ເຊັ່ນ: ຄຳພີໂຍຄາຈາຣະພູມິສາດ, ຄຳພີມະຫາຍານສັງເຄາະ ແລະ ອະພິທຳສະມຸດໄຈ ເປັນຕົ້ນ. ຢ່າງໃດກໍຕາມ, ພຸດທະສາດສະໜາສາຍຈີນ ແລະ ທິເບດ ມີຄວາມເຫັນຂັດແຍ້ງກັນບາງປະການ ກ່ຽວກັບຜົນງານຂອງທ່ານອະສັງຄະ ວ່າຊິ້ນໃດເປັນຂອງທ່ານຢ່າງແທ້ຈິງ ແລະ ຊິ້ນໃດເປັນຂອງພຣະເມດໄຕ. ນອກຈາກນີ້, ຝ່າຍຈີນ ແລະ ຝ່າຍທິເບດ ຍັງເຫັນບໍ່ຕົົງກັນວ່າ ຄຳພີຣັດຕະນະໂຄດຕະຣະວິພາກ ເປັນຜົນງານການແຕ່ງຂອງທ່ານອະສັງຄະຫຼືບໍ່ ເຊິ່ງຝ່າຍທິເບດເຫັນວ່າແມ່ນ, ໃນຂະນະທີ່ຝ່າຍຈີນເຫັນວ່າເປັນຜົນງານຂອງທ່ານ ສະຖິຣະມະຕິ ຫຼື ທ່ານ ສາຣະມະຕິ. ໃນປະເດັນນີ້, ປີເຕີ ຮາວີ (Peter Harvey) ນັກວິຊາການດ້ານສາດສະໜາ ເຫັນວ່າ ຂໍ້ສະເໜີຂອງຝ່າຍທິເບດມີຄວາມເປັນໄປໄດ້ໜ້ອຍຫຼາຍ. ຂະນະທີ່ທ່ານ ວັນໂປລາ ຣາຮູລາ (Walpola Rahula) ນັກວິຊາການຝ່າຍເຖຣະວາດ ທີ່ໄດ້ສຶກສາງານຂອງທ່ານອະສັງຄະ ມີຄວາມເຫັນວ່າ ອະພິທຳສະມຸດໄຈ ມີຄວາມຄ້າຍຄືກັນກັບຄຳພີຝ່າຍສຸຕັນຕະປິbundleດົກ ຫຼາຍກວ່າຄຳພີຝ່າຍອະພິທຳຂອງຝ່າຍເຖຣະວາດ.
ລາຍຊື່ຄຳພີ ແລະ ຜົນງານການແຕ່ງ (ລາຍຊື່ຄຳພີພາສາຈີນ ແລະ ສັນສະກິດ)
ໝາຍເຫດວັດຊະຣະເສທິກາປັດຊະຍາປາຣະມິຕາສູດສາດ (金剛般若論): ຝ່າຍທິເບດວ່າແຕ່ງໂດຍທ່ານ ວະສຸພັນທຸ.
ວັດຊະຣະເສທິກາປັດຊະຍາປາຣະມິຕາສູດສາດ ກາຣິກາ (能斷金剛般若波羅蜜多經論頌): ແຕ່ງຮ່ວມກັບທ່ານ ວະສຸພັນທຸ.
ວັດຊະຣະເສທິກາປັດຊະຍາປາຣະມິຕາສູດສາດ (能斷金剛般若波羅蜜多經論釋): ແຕ່ງຮ່ວມກັບທ່ານ ວະສຸພັນທຸ.
ໂຍຄາຈາຣະພູມິສາດ (瑜伽師地論): ຝ່າຍຈີນວ່າແຕ່ງໂດຍ ພຣະໄມໄຕຣຍະ (ພຣະເມດໄຕ).
ປະະກອນນາຣະຍະວາຈາສາດ (顯揚聖教論): ຄຳພີທີ່ອະທິບາຍຫຼັກທຳທາງສາດສະໜາ.
ອະພິທຳສະມຸດໄຈ (大乘阿毘達磨集論): ການປະມວນຫຼັກອະພິທຳຝ່າຍມະຫາຍານ.
ອາຣະຍະສາດສະນະປະກອນ (顯揚聖教論頌): ບົດໂສກ ຫຼື ຄຳສອນສັນລະເສີນພຣະທຳ.
ມະຫາຍານສູຕາລັງການສາດ (大乘莊嚴經論): ຝ່າຍທິເບດວ່າແຕ່ງໂດຍ ພຣະໄມໄຕຣຍະ (ພຣະເມດໄຕ).
ມະຫາຍານສັງເຄາະ (攝大乘論): ການຮວບຮວມຫຼັກການສຳຄັນຂອງມະຫາຍານ.
ຊຸນຈົງລຸ່ນອີ໋ຫຣູຕ້າປັນຣົ່ວປົວຫຼົວໝີຈິງ (順中論義入大般若波羅蜜經): ພົບແຕ່ສະບັບພາສາຈີນ.
ຣັດຕະນະໂຄດຕະຣະວິພາກ / ມະຫາຍາໂນດຕະຣະຕັນຕະຣະສາດ (究竟一乘寶性論): ຝ່າຍທິເບດວ່າແຕ່ງໂດຍ ພຣະໄມໄຕຣຍະ (ພຣະເມດໄຕ).
ລິ່ວເໝິນຈ້ຽວໂຊ້ວຊີ້ຕິ້ງລຸ່ນ (六門教授習定論): ແຕ່ງຮ່ວມກັບທ່ານ ວະສຸພັນທຸ.
ໝາຍເຫດວັດຊະຣະເສທິກາປັດຊະຍາປາຣະມິຕາສູດສາດ (金剛般若論): ຝ່າຍທິເບດວ່າແຕ່ງໂດຍທ່ານ ວະສຸພັນທຸ.
ວັດຊະຣະເສທິກາປັດຊະຍາປາຣະມິຕາສູດສາດ ກາຣິກາ (能斷金剛般若波羅蜜多經論頌): ແຕ່ງຮ່ວມກັບທ່ານ ວະສຸພັນທຸ.
ວັດຊະຣະເສທິກາປັດຊະຍາປາຣະມິຕາສູດສາດ (能斷金剛般若波羅蜜多經論釋): ແຕ່ງຮ່ວມກັບທ່ານ ວະສຸພັນທຸ.
ໂຍຄາຈາຣະພູມິສາດ (瑜伽師地論): ຝ່າຍຈີນວ່າແຕ່ງໂດຍ ພຣະໄມໄຕຣຍະ (ພຣະເມດໄຕ).
ປະະກອນນາຣະຍະວາຈາສາດ (顯揚聖教論): ຄຳພີທີ່ອະທິບາຍຫຼັກທຳທາງສາດສະໜາ.
ອະພິທຳສະມຸດໄຈ (大乘阿毘達磨集論): ການປະມວນຫຼັກອະພິທຳຝ່າຍມະຫາຍານ.
ອາຣະຍະສາດສະນະປະກອນ (顯揚聖教論頌): ບົດໂສກ ຫຼື ຄຳສອນສັນລະເສີນພຣະທຳ.
ມະຫາຍານສູຕາລັງການສາດ (大乘莊嚴經論): ຝ່າຍທິເບດວ່າແຕ່ງໂດຍ ພຣະໄມໄຕຣຍະ (ພຣະເມດໄຕ).
ມະຫາຍານສັງເຄາະ (攝大乘論): ການຮວບຮວມຫຼັກການສຳຄັນຂອງມະຫາຍານ.
ຊຸນຈົງລຸ່ນອີ໋ຫຣູຕ້າປັນຣົ່ວປົວຫຼົວໝີຈິງ (順中論義入大般若波羅蜜經): ພົບແຕ່ສະບັບພາສາຈີນ.
ຣັດຕະນະໂຄດຕະຣະວິພາກ / ມະຫາຍາໂນດຕະຣະຕັນຕະຣະສາດ (究竟一乘寶性論): ຝ່າຍທິເບດວ່າແຕ່ງໂດຍ ພຣະໄມໄຕຣຍະ (ພຣະເມດໄຕ).
ລິ່ວເໝິນຈ້ຽວໂຊ້ວຊີ້ຕິ້ງລຸ່ນ (六門教授習定論): ແຕ່ງຮ່ວມກັບທ່ານ ວະສຸພັນທຸ.
ການບຳເພັນພາວະນາ
ມານດາຂອງທ່ານອະສັງຄະ ມີນາມວ່າ ປະຕິດສີລາ ມີສັດທາປະສາດທະໃນພຸດທະສາດສະໜາຢ່າງແຮງກ້າ ທັງຍັງຮູ້ຊຶ້ງໃນພຣະທຳຄຳສອນເປັນຢ່າງຍິ່ງ. ເມື່ອທ່ານຍັງເຍົາໄວ ມານດາໄດ້ສັ່ງສອນສັບພະວິຊາ ຄືສິນລະປະສາດທັງ 18 ແຂນງຈົນຊ່ຽວຊານ. ກະທັ້ງຈະເຣີນໄວຂຶ້ນ ມານດາໄດ້ຊັກຖາມທ່ານອະສັງຄະ ແລະ ທ່ານວະສຸພັນທຸວ່າ ຈະໃຊ້ຊີວິດແບບຄະລຶຫັດ ດ້ວຍການສົມຣົດ ແລະ ຮັບພາລະກິດທອດຖອນຈາກຜູ້ເປັນບິດາ ຫຼື ວ່າຈະອຸປະສົມບົດເປັນພຣະພິກຂຸ ແລະ ເຮັດກິດເກື້ອກູນສັບພະສັດທັງຫຼາຍ. ທ່ານອະສັງຄະ ແລະ ອ້າຍໄດ້ຕັດສິນໃຈເຂົ້າສູ່ຮົ່ມຜ້າກາສາວະພັດເປັນບັນພະຊິດ.
ທ່ານອະສັງຄະພຳນັກຢູ່ ນະ ອາຣາມແຫ່ງໜຶ່ງ ເຝົ້າພາກພຽນສຶກສາພຣະທຳ ຈົນສາມາດສາທະຍາຍພຣະທຳນັບພັນໆ ໂສລົກຈົນຂຶ້ນໃຈ. ທ່ານຍັງມີສັດທາໃນພຣະສີອະລິຍະເມດໄຕ ໂພທິສັດເປັນຢ່າງຍິ່ງ ຈຶ່ງດັ້ນດົ້ນໄປເຮັດສະມາທິພາວະນາທີ່ພູປັກສາ ເຝົ້າເຮັດກຳມະຖານຈົດຈໍ່ທີ່ພຣະເມດໄຕໂພທິສັດ. ຫຼັງຈາກກຳນົດຈິດກຳມະຖານດົນນານເຖິງ 3 ປີ ແຕ່ບໍ່ເກີດຜົນອັນໃດ ທ່ານຮູ້ສຶກທໍ້ແທ້ໃຈ ຈຶ່ງເລີ່ມຄິດຈະລົ້ມເລີກການບຳເພັນພາວະນາເສຍ.
ໃນຂະນະທີ່ລົງຈາກເຂົາ ທ່ານແນມເຫັນກາໂຕໜຶ່ງບິນກັບຮັງ ໃນຂະນະທີ່ມັນບິນໃກ້ຈະຮອດຮັງນັ້ນ ປີກຂອງມັນໄດ້ຖູເຂົ້າກັບແຜ່ນຫີນຂອງໜ້າຜາຈົນເກີດເປັນຮອຍຂຶ້ນ ດ້ວຍຄວາມທີ່ມັນບິນໄປບິນມາຫຼາຍຄັ້ງຫຼາຍຄາວ. ທ່ານອະສັງຄະເຫັນດັ່ງນັ້ນ ຈຶ່ງຣຳພຶງວ່າ: "ເຮົາບໍ່ຄວນທໍ້ແທ້ໃຈໂດຍງ່າຍ ເບິ່ງຢ່າງກາໂຕນີ້ ບິນໄປມາຫາຮັງ ຈົນປີກຂອງມັນຍັງເຮັດໃຫ້ແຜ່ນຜາເປັນຮອຍໄດ້." ເມື່ອຄິດໄດ້ດັ່ງນັ້ນ ທ່ານຈຶ່ງຫວນກັບໄປບຳເພັນພຽນຕໍ່ອີກ 3 ປີ.
ຫຼັງຈາກຜ່ານໄປອີກ 3 ປີ ທ່ານຍັງຮູ້ສຶກບໍ່ພໍໃຈ ຍ້ອນບໍ່ມີຄວາມກ້າວໜ້າອັນໃດ ຈຶ່ງຕັດສິນໃຈລະຖິ້ມການບຳເພັນພາວະນາອີກຄັ້ງ. ທວ່າ ໃນລະຫວ່າງທີ່ລົງຈາກເຂົາ ທ່ານໄດ້ຍິນສຽງນ້ຳຢົດລົງຫີນ ຈຶ່ງພິຈາລະນາເຫັນວ່າ ຢົດນ້ຳນັ້ນຍັງເຮັດໃຫ້ສິລາອັນແຂງແກ່ນເກີດເປັນຮູເລິກໄດ້. ທ່ານຈຶ່ງຣຳພຶງວ່າ: "ແມ່ນແຕ່ສິ່ງທີ່ອ່ອນທີ່ສຸດຢ່າງນ້ຳ ຍັງກໍ່ໃຫ້ເກີດຮູບົນກ້ອນສິລາໄດ້ ເຮົາຄວນຈະບຳເພັນພາວະນາຕໍ່ໄປ ຫາກເຮົາປາດຖະໜາຈະເຮັດໃຫ້ເກີດຄວາມປ່ຽນແປງອັນຍິ່ງໃຫຍ່ໃນຕົວເອງ." ທ່ານຈຶ່ງຫວນກັບໄປຍັງຖ້ຳອີກຄັ້ງ ເພື່ອເຮັດວິປັດສະນາກຳມະຖານອີກ 3 ປີ ດ້ວຍຄວາມພາກພຽນຍິ່ງກວ່າປີທີ່ຜ່ານມາ.
ທ່ານອະສັງຄະພຳນັກຢູ່ ນະ ອາຣາມແຫ່ງໜຶ່ງ ເຝົ້າພາກພຽນສຶກສາພຣະທຳ ຈົນສາມາດສາທະຍາຍພຣະທຳນັບພັນໆ ໂສລົກຈົນຂຶ້ນໃຈ. ທ່ານຍັງມີສັດທາໃນພຣະສີອະລິຍະເມດໄຕ ໂພທິສັດເປັນຢ່າງຍິ່ງ ຈຶ່ງດັ້ນດົ້ນໄປເຮັດສະມາທິພາວະນາທີ່ພູປັກສາ ເຝົ້າເຮັດກຳມະຖານຈົດຈໍ່ທີ່ພຣະເມດໄຕໂພທິສັດ. ຫຼັງຈາກກຳນົດຈິດກຳມະຖານດົນນານເຖິງ 3 ປີ ແຕ່ບໍ່ເກີດຜົນອັນໃດ ທ່ານຮູ້ສຶກທໍ້ແທ້ໃຈ ຈຶ່ງເລີ່ມຄິດຈະລົ້ມເລີກການບຳເພັນພາວະນາເສຍ.
ໃນຂະນະທີ່ລົງຈາກເຂົາ ທ່ານແນມເຫັນກາໂຕໜຶ່ງບິນກັບຮັງ ໃນຂະນະທີ່ມັນບິນໃກ້ຈະຮອດຮັງນັ້ນ ປີກຂອງມັນໄດ້ຖູເຂົ້າກັບແຜ່ນຫີນຂອງໜ້າຜາຈົນເກີດເປັນຮອຍຂຶ້ນ ດ້ວຍຄວາມທີ່ມັນບິນໄປບິນມາຫຼາຍຄັ້ງຫຼາຍຄາວ. ທ່ານອະສັງຄະເຫັນດັ່ງນັ້ນ ຈຶ່ງຣຳພຶງວ່າ: "ເຮົາບໍ່ຄວນທໍ້ແທ້ໃຈໂດຍງ່າຍ ເບິ່ງຢ່າງກາໂຕນີ້ ບິນໄປມາຫາຮັງ ຈົນປີກຂອງມັນຍັງເຮັດໃຫ້ແຜ່ນຜາເປັນຮອຍໄດ້." ເມື່ອຄິດໄດ້ດັ່ງນັ້ນ ທ່ານຈຶ່ງຫວນກັບໄປບຳເພັນພຽນຕໍ່ອີກ 3 ປີ.
ຫຼັງຈາກຜ່ານໄປອີກ 3 ປີ ທ່ານຍັງຮູ້ສຶກບໍ່ພໍໃຈ ຍ້ອນບໍ່ມີຄວາມກ້າວໜ້າອັນໃດ ຈຶ່ງຕັດສິນໃຈລະຖິ້ມການບຳເພັນພາວະນາອີກຄັ້ງ. ທວ່າ ໃນລະຫວ່າງທີ່ລົງຈາກເຂົາ ທ່ານໄດ້ຍິນສຽງນ້ຳຢົດລົງຫີນ ຈຶ່ງພິຈາລະນາເຫັນວ່າ ຢົດນ້ຳນັ້ນຍັງເຮັດໃຫ້ສິລາອັນແຂງແກ່ນເກີດເປັນຮູເລິກໄດ້. ທ່ານຈຶ່ງຣຳພຶງວ່າ: "ແມ່ນແຕ່ສິ່ງທີ່ອ່ອນທີ່ສຸດຢ່າງນ້ຳ ຍັງກໍ່ໃຫ້ເກີດຮູບົນກ້ອນສິລາໄດ້ ເຮົາຄວນຈະບຳເພັນພາວະນາຕໍ່ໄປ ຫາກເຮົາປາດຖະໜາຈະເຮັດໃຫ້ເກີດຄວາມປ່ຽນແປງອັນຍິ່ງໃຫຍ່ໃນຕົວເອງ." ທ່ານຈຶ່ງຫວນກັບໄປຍັງຖ້ຳອີກຄັ້ງ ເພື່ອເຮັດວິປັດສະນາກຳມະຖານອີກ 3 ປີ ດ້ວຍຄວາມພາກພຽນຍິ່ງກວ່າປີທີ່ຜ່ານມາ.
ການບຳເພັນພາວະນາ (ຕອນຈົບ)
ແມ່ນຈະຍາກເຢັນພຽງໃດກໍຕາມ ເວລາກໍຜ່ານໄປອີກ 3 ປີ ທ່ານເກີດຄວາມທໍ້ແທ້ໃຈອີກຄັ້ງ ແລະ ໄດ້ເດີນທາງລົງຈາກເຂົາເຂົ້າໄປຍັງໝູ່ບ້ານໃກ້ໆແຫ່ງນັ້ນ ທ່ານໄດ້ແນມເຫັນຊາຍຊະລາຄົນໜຶ່ງກຳລັງຝົນແທ່ງເຫຼັກກັບເສື້ອຜ້າຝ້າຍອັນບາງເບົາ ເພື່ອເຮັດໃຫ້ມັນກາຍເປັນເຂັມ ແລະ ລາວໄດ້ເຮັດສຳເລັດມາແລ້ວຫຼາຍເຫຼັ້ມ. ທ່ານຈຶ່ງສຳນຶກຂຶ້ນໄດ້ວ່າ: "ແມ່ນແຕ່ການເຮັດເລື່ອງເລັກນ້ອຍເຊັ່ນນີ້ ຍັງຕ້ອງອາໄສຄວາມພະຍາຍາມຢ່າງຍິ່ງຍວດ ເຮົາຈຶ່ງຄວນມີຄວາມພະຍາຍາມໃຫ້ຍິ່ງກວ່ານັ້ນເພື່ອບັນລຸທຳ." ຈາກນັ້ນ ທ່ານຈຶ່ງຫວນກັບໄປບຳເພັນພຽນອີກ 3 ປີ.
ເຖິງຢ່າງໃດກໍຕາມ ເມື່ອເວລາຜ່ານໄປທັງໝົດເຖິງ 12 ປີ ທ່ານກໍຍັງບໍ່ປະສົບຄວາມສຳເລັດອັນໃດ. ມື້ໜຶ່ງທ່ານມາຮອດໝູ່ບ້ານ ໄດ້ຍິນສຽງໝາໂຕໜຶ່ງຮ້ອງຄວນຄາງດ້ວຍຄວາມເຈັບປວດ ທ່ານຈຶ່ງຊອກຫາຈົນພົບມັນນອນຖິ້ມຮ່າງກາຍທີ່ເນົ່າເປື່ອຍໃຫ້ໜອນຊອນໄຊ ເຫຼືອພຽງຂາໜ້າກັບບາງສ່ວນຂອງຮ່າງກາຍເທົ່ານັ້ນ ມັນຈຶ່ງທຸກທໍລະມານຍິ່ງ. ທ່ານອະສັງຄະຮູ້ສຶກເຈັບປວດໄປກັບມັນ ຈຶ່ງສວຍເອົາໄມ້ ຫວັງຈະຂ່ີໜອນອອກຈາກບາດແຜ ແຕ່ເມື່ອໄມ້ແຕະຖືກບາດແຜ ໝາໂຕນີ້ກໍຮ້ອງໂຫຍຫວນດ້ວຍຄວາມເຈັບປວດ. ທ່ານຈຶ່ງພະຍາຍາມຢິບໜອນດ້ວຍມື ແຕ່ມັນກໍຍັງເຈັບປວດຢ່າງສຸດແສນຍາມທີ່ນິ້ວມືຖືກບາດແຜທີ່ເນົ່າເປື່ອຍນັ້ນ.
ທ່ານອະສັງຄະຈຶ່ງຣຳພຶງວ່າ: "ເຮົາຄວນໃຊ້ລິ້ນເຂີ່ຍໜອນອອກຈຶ່ງຈະຄວນ." ແຕ່ໃນທັນໃດທີ່ລິ້ນຂອງທ່ານສຳຜັດກັບໝາໂຕນັ້ນ ຮ່າງຂອງມັນກໍແປປ່ຽນເປັນພຣະວໍຣະກາຍຂອງ ພຣະສີອະລິຍະເມດໄຕ ໂພທິສັດ ບັງເກີດລັດສະໝີແຜ່ຊ່ານໄປທົ່ວທຸກທິດທາງ. ທ່ານອະສັງຄະຍິນດີປີດາຍິ່ງນັກ ແຕ່ເກີດຄວາມແຄງໃຈຈຶ່ງຊັກຖາມພຣະໂພທິສັດ ຜູ້ທີ່ຈະຕັດສະຮູ້ເປັນພຣະພຸດທະເຈົ້າໃນອະນາຄົດວ່າ: "ຂ້າແຕ່ພຣະໂພທິສັດ ຂ້ານ້ອຍຕ້ອງຜ່ານຄວາມທຸກລຳບາກມາກມາຍ ແຕ່ເປັນຫຍັງພຣະອົງຈຶ່ງບໍ່ສະແດງພຣະອົງແກ່ຂ້ານ້ອຍເລີຍ?"
ພຣະໂພທິສັດມີດຳຣັດຕອບວ່າ: "ເຮົາຢູ່ກັບທ່ານສະເໝີມາ ແຕ່ທີ່ທ່ານບໍ່ອາດແນມເຫັນເຮົາໄດ້ນັ້ນ ກໍຍ້ອນວິບາກກຳບັງຕາ. ແຕ່ດ້ວຍຄວາມເມດຕາອັນມະຫາສານຂອງທ່ານຕໍ່ໝາອະນາຖາໂຕນີ້ ໄດ້ເຮັດໃຫ້ອກຸສົນກຳທັງຫຼາຍຂອງທ່ານຖືກກຳຈັດໃຫ້ສິ້ນໄປ ຈຶ່ງສາມາດແນມເຫັນເຮົາໄດ້ໃນທີ່ສຸດ. ຫາກທ່ານບໍ່ເຊື່ອຄຳຂອງເຮົາ ຈົ່ງແບກເຮົາຂຶ້ນບ່າ ແລ້ວໄປຖາມໃຜໆເບິ່ງວ່າ ເຫັນສິ່ງໃດຫຼືບໍ່."
ທ່ານອະສັງຄະຈຶ່ງແບກພຣະໂພທິສັດໄວ້ເທິງບ່າ ແລ້ວເດີນກົງເຂົ້າໄປຍັງຕົວເມືອງ ພ້ອມທັງຮ້ອງຖາມຜູ້ທີ່ສັນຈອນໄປມາວ່າ ທ່ານກຳລັງແບກສິ່ງໃດຢູ່? ແຕ່ກັບມີພຽງສຽງຫົວຂວັນເຍາະເຍີ້ຍວ່າທ່ານເປັນຄົນບ້າ ເວັ້ນແຕ່ຍິງຊະລາຜູ້ມີຈິດເມດຕາອາຣີເທົ່ານັ້ນທີ່ຕອບວ່າ ແນມເຫັນຊາກໝາຕາຍ ສ່ວນທາດຜູ້ຊື່ສັດຜູ້ໜຶ່ງກ່າວວ່າ ແນມເຫັນຕີນຂອງບຸກຄົນໜຶ່ງຢູ່ເທິງບ່າຂອງທ່ານ. ໃນການຕໍ່ມາ ທາດຜູ້ນີ້ກໍໄດ້ສຳເລັດພູມທຳຂັ້ນສູງ ພຽງແຕ່ຍ້ອນໄດ້ແນມເຫັນພຣະບາດ (ຕີນ) ຂອງພຣະໂພທິສັດເທົ່ານັ້ນ.
ຫຼັງຈາກໝົດຄວາມສົງໄສແລ້ວວ່າ ເຫດທີ່ບໍ່ອາດແນມເຫັນພຣະໂພທິສັດໄດ້ນັ້ນ ກໍຍ້ອນກຳຂອງສັດໂລກໄດ້ບົດບັງໄວ້ ພຣະໂພທິສັດຈຶ່ງໄດ້ໄຕ່ຖາມທ່ານອະສັງຄະວ່າ ທ່ານປາດຖະໜາສິ່ງໃດ? ທ່ານຕອບວ່າ ປາດຖະໜາຈະປະກາດພຣະສັດທຳຂອງອົງສົມເດັດພຣະສຳມາສຳພຸດທະເຈົ້າ. ພຣະໂພທິສັດຈຶ່ງເຊີນທ່ານສູ່ສະຫວັນຊັ້ນດຸສິດ ໂດຍໃຫ້ເກາະຊາຍຜ້າສະໄບ (ອາພອນ) ຂອງພຣະໂພທິສັດໄປ.
ທ່ານອະສັງຄະໄດ້ສຶກສາພຣະທຳຄຳສອນຢູ່ເທິງສະຫວັນຊັ້ນດຸສິດດົນນານເຖິງ 50 ປີ ຈຶ່ງຫວນຄືນສູ່ມະນຸດພູມ ແລະ ເຜີຍແຜ່ພຣະທຳຄຳສອນ ກະທັ້ງລະສັງຂານໃນໄວອາຍຸ 120 ປີ.
Asaṅga
Asaṅga (Sanskrit: असंग, Tibetan: ཐོགས་མེད།, Wylie: thogs med, traditional Chinese: 無著; ; pinyin: Wúzhuó; Romaji: Mujaku) (fl. 4th century C.E.) was one of the most important spiritual figures of Mahayana Buddhism and the founder of the Yo
Traditionally, he and his half-brother Vasubandhu are regarded as the major classical Indian Sanskrit exponents of Mahayana Abhidharma,
Biography
There are differing views as to Asaṅga's birthplace. Some sources record that he was born in Puruṣapura (present day Peshawar in Pakistan) in a Brahmin family, which at that time was part of the ancient kingdom of Gandhāra. However the writings of Buton Rinchen Drub state that Asanga and his brother, Vasubandhu, were born in Central India. Current scholarship places him in the fourth century CE. He was perhaps originally a member of the Mahīśāsaka school or the Mūlasarvāstivāda school but later converted to Mahāyāna. According to some scholars, Asaṅga's frameworks for Abhidharma writings retained many underlying Mahīśāsaka traits, but other scholars argue that there is insufficient data to determine which school he originally belonged to
In the record of his journeys through the kingdoms of India, Xuanzang wrote that Asaṅga was initially a Mahīśāsaka
Asaṅga spent many years in serious meditation and study under various teachers but the narrative of the 6th century monk Paramārtha stat
Xuanzang (fl. c. 602 – 664), a Chinese monk who traveled to India to study in the Yogacara tradition tells a similar account of these events:
In the great mango grove five or six li to the southwest of the city (Ayodhya), there is an old monastery where Asaṅga Bodhisattva received instructions and guided the common people. At night he went up to the place of Maitreya Bodhisattva in Tuṣita Heaven to
Modern scholars disagree on whether the figure of Maitreya in this story is to be considered as Asaṅga's human teacher or as a visionary experience in meditation. Scholars such as Frauwallner held that this figure, sometimes termed Maitreya-nātha, was an actual historical person and teacher. Other scholars argue that this figu
Among the most famed monasteries that he established was Veluvana in Magadha region of what is now Bihar. It was here that he hand-picked eight chosen disciples who would all
ເຖິງຢ່າງໃດກໍຕາມ ເມື່ອເວລາຜ່ານໄປທັງໝົດເຖິງ 12 ປີ ທ່ານກໍຍັງບໍ່ປະສົບຄວາມສຳເລັດອັນໃດ. ມື້ໜຶ່ງທ່ານມາຮອດໝູ່ບ້ານ ໄດ້ຍິນສຽງໝາໂຕໜຶ່ງຮ້ອງຄວນຄາງດ້ວຍຄວາມເຈັບປວດ ທ່ານຈຶ່ງຊອກຫາຈົນພົບມັນນອນຖິ້ມຮ່າງກາຍທີ່ເນົ່າເປື່ອຍໃຫ້ໜອນຊອນໄຊ ເຫຼືອພຽງຂາໜ້າກັບບາງສ່ວນຂອງຮ່າງກາຍເທົ່ານັ້ນ ມັນຈຶ່ງທຸກທໍລະມານຍິ່ງ. ທ່ານອະສັງຄະຮູ້ສຶກເຈັບປວດໄປກັບມັນ ຈຶ່ງສວຍເອົາໄມ້ ຫວັງຈະຂ່ີໜອນອອກຈາກບາດແຜ ແຕ່ເມື່ອໄມ້ແຕະຖືກບາດແຜ ໝາໂຕນີ້ກໍຮ້ອງໂຫຍຫວນດ້ວຍຄວາມເຈັບປວດ. ທ່ານຈຶ່ງພະຍາຍາມຢິບໜອນດ້ວຍມື ແຕ່ມັນກໍຍັງເຈັບປວດຢ່າງສຸດແສນຍາມທີ່ນິ້ວມືຖືກບາດແຜທີ່ເນົ່າເປື່ອຍນັ້ນ.
ທ່ານອະສັງຄະຈຶ່ງຣຳພຶງວ່າ: "ເຮົາຄວນໃຊ້ລິ້ນເຂີ່ຍໜອນອອກຈຶ່ງຈະຄວນ." ແຕ່ໃນທັນໃດທີ່ລິ້ນຂອງທ່ານສຳຜັດກັບໝາໂຕນັ້ນ ຮ່າງຂອງມັນກໍແປປ່ຽນເປັນພຣະວໍຣະກາຍຂອງ ພຣະສີອະລິຍະເມດໄຕ ໂພທິສັດ ບັງເກີດລັດສະໝີແຜ່ຊ່ານໄປທົ່ວທຸກທິດທາງ. ທ່ານອະສັງຄະຍິນດີປີດາຍິ່ງນັກ ແຕ່ເກີດຄວາມແຄງໃຈຈຶ່ງຊັກຖາມພຣະໂພທິສັດ ຜູ້ທີ່ຈະຕັດສະຮູ້ເປັນພຣະພຸດທະເຈົ້າໃນອະນາຄົດວ່າ: "ຂ້າແຕ່ພຣະໂພທິສັດ ຂ້ານ້ອຍຕ້ອງຜ່ານຄວາມທຸກລຳບາກມາກມາຍ ແຕ່ເປັນຫຍັງພຣະອົງຈຶ່ງບໍ່ສະແດງພຣະອົງແກ່ຂ້ານ້ອຍເລີຍ?"
ພຣະໂພທິສັດມີດຳຣັດຕອບວ່າ: "ເຮົາຢູ່ກັບທ່ານສະເໝີມາ ແຕ່ທີ່ທ່ານບໍ່ອາດແນມເຫັນເຮົາໄດ້ນັ້ນ ກໍຍ້ອນວິບາກກຳບັງຕາ. ແຕ່ດ້ວຍຄວາມເມດຕາອັນມະຫາສານຂອງທ່ານຕໍ່ໝາອະນາຖາໂຕນີ້ ໄດ້ເຮັດໃຫ້ອກຸສົນກຳທັງຫຼາຍຂອງທ່ານຖືກກຳຈັດໃຫ້ສິ້ນໄປ ຈຶ່ງສາມາດແນມເຫັນເຮົາໄດ້ໃນທີ່ສຸດ. ຫາກທ່ານບໍ່ເຊື່ອຄຳຂອງເຮົາ ຈົ່ງແບກເຮົາຂຶ້ນບ່າ ແລ້ວໄປຖາມໃຜໆເບິ່ງວ່າ ເຫັນສິ່ງໃດຫຼືບໍ່."
ທ່ານອະສັງຄະຈຶ່ງແບກພຣະໂພທິສັດໄວ້ເທິງບ່າ ແລ້ວເດີນກົງເຂົ້າໄປຍັງຕົວເມືອງ ພ້ອມທັງຮ້ອງຖາມຜູ້ທີ່ສັນຈອນໄປມາວ່າ ທ່ານກຳລັງແບກສິ່ງໃດຢູ່? ແຕ່ກັບມີພຽງສຽງຫົວຂວັນເຍາະເຍີ້ຍວ່າທ່ານເປັນຄົນບ້າ ເວັ້ນແຕ່ຍິງຊະລາຜູ້ມີຈິດເມດຕາອາຣີເທົ່ານັ້ນທີ່ຕອບວ່າ ແນມເຫັນຊາກໝາຕາຍ ສ່ວນທາດຜູ້ຊື່ສັດຜູ້ໜຶ່ງກ່າວວ່າ ແນມເຫັນຕີນຂອງບຸກຄົນໜຶ່ງຢູ່ເທິງບ່າຂອງທ່ານ. ໃນການຕໍ່ມາ ທາດຜູ້ນີ້ກໍໄດ້ສຳເລັດພູມທຳຂັ້ນສູງ ພຽງແຕ່ຍ້ອນໄດ້ແນມເຫັນພຣະບາດ (ຕີນ) ຂອງພຣະໂພທິສັດເທົ່ານັ້ນ.
ຫຼັງຈາກໝົດຄວາມສົງໄສແລ້ວວ່າ ເຫດທີ່ບໍ່ອາດແນມເຫັນພຣະໂພທິສັດໄດ້ນັ້ນ ກໍຍ້ອນກຳຂອງສັດໂລກໄດ້ບົດບັງໄວ້ ພຣະໂພທິສັດຈຶ່ງໄດ້ໄຕ່ຖາມທ່ານອະສັງຄະວ່າ ທ່ານປາດຖະໜາສິ່ງໃດ? ທ່ານຕອບວ່າ ປາດຖະໜາຈະປະກາດພຣະສັດທຳຂອງອົງສົມເດັດພຣະສຳມາສຳພຸດທະເຈົ້າ. ພຣະໂພທິສັດຈຶ່ງເຊີນທ່ານສູ່ສະຫວັນຊັ້ນດຸສິດ ໂດຍໃຫ້ເກາະຊາຍຜ້າສະໄບ (ອາພອນ) ຂອງພຣະໂພທິສັດໄປ.
ທ່ານອະສັງຄະໄດ້ສຶກສາພຣະທຳຄຳສອນຢູ່ເທິງສະຫວັນຊັ້ນດຸສິດດົນນານເຖິງ 50 ປີ ຈຶ່ງຫວນຄືນສູ່ມະນຸດພູມ ແລະ ເຜີຍແຜ່ພຣະທຳຄຳສອນ ກະທັ້ງລະສັງຂານໃນໄວອາຍຸ 120 ປີ.
Asaṅga
Asaṅga (Sanskrit: असंग, Tibetan: ཐོགས་མེད།, Wylie: thogs med, traditional Chinese: 無著; ; pinyin: Wúzhuó; Romaji: Mujaku) (fl. 4th century C.E.) was one of the most important spiritual figures of Mahayana Buddhism and the founder of the Yo
Traditionally, he and his half-brother Vasubandhu are regarded as the major classical Indian Sanskrit exponents of Mahayana Abhidharma,
Biography
There are differing views as to Asaṅga's birthplace. Some sources record that he was born in Puruṣapura (present day Peshawar in Pakistan) in a Brahmin family, which at that time was part of the ancient kingdom of Gandhāra. However the writings of Buton Rinchen Drub state that Asanga and his brother, Vasubandhu, were born in Central India. Current scholarship places him in the fourth century CE. He was perhaps originally a member of the Mahīśāsaka school or the Mūlasarvāstivāda school but later converted to Mahāyāna. According to some scholars, Asaṅga's frameworks for Abhidharma writings retained many underlying Mahīśāsaka traits, but other scholars argue that there is insufficient data to determine which school he originally belonged to
In the record of his journeys through the kingdoms of India, Xuanzang wrote that Asaṅga was initially a Mahīśāsaka
Asaṅga spent many years in serious meditation and study under various teachers but the narrative of the 6th century monk Paramārtha stat
Xuanzang (fl. c. 602 – 664), a Chinese monk who traveled to India to study in the Yogacara tradition tells a similar account of these events:
In the great mango grove five or six li to the southwest of the city (Ayodhya), there is an old monastery where Asaṅga Bodhisattva received instructions and guided the common people. At night he went up to the place of Maitreya Bodhisattva in Tuṣita Heaven to
Modern scholars disagree on whether the figure of Maitreya in this story is to be considered as Asaṅga's human teacher or as a visionary experience in meditation. Scholars such as Frauwallner held that this figure, sometimes termed Maitreya-nātha, was an actual historical person and teacher. Other scholars argue that this figu
Among the most famed monasteries that he established was Veluvana in Magadha region of what is now Bihar. It was here that he hand-picked eight chosen disciples who would all
Works
Asaṅga went on to write some key treatises (shastras) of the Yogācāra school. Over time, many different works were attributed to him (or to Maitreya, with Asaṅga as transmitter), although there are discrepancies between the Ch
The first are three works which are widely agreed by ancient and modern scholars to be by Asaṅg
Mahāyānasaṃgraha (Summary of the Great Vehicle), a systematic exposition of the major tenets of the Yogacara school in ten chapters. Considered his magnum opus, survives in one Tibetan and four Chinese translations.
Abhidharma-samuccaya, a short summary of the main Mahayana Abhidharma doctrines, in a traditional Buddhist Abhidharma style similar to no
Xianyang shengjiao lun, variously retranslated into Sanskrit as Āryadeśanāvikhyāpana, Āryapravacanabhāṣya, Prakaraṇāryaśāsanaśāstra, Śāsanodbhāvana, and Śāsanasphūrti. A work strongly based on the Yogācārabhūmi. Only available in Xuanzang's Chinese translation, but parallel Sanskrit passages can be found in the Yogācārabhūmi.
Asaṅga went on to write some key treatises (shastras) of the Yogācāra school. Over time, many different works were attributed to him (or to Maitreya, with Asaṅga as transmitter), although there are discrepancies between the Ch
The first are three works which are widely agreed by ancient and modern scholars to be by Asaṅg
Mahāyānasaṃgraha (Summary of the Great Vehicle), a systematic exposition of the major tenets of the Yogacara school in ten chapters. Considered his magnum opus, survives in one Tibetan and four Chinese translations.
Abhidharma-samuccaya, a short summary of the main Mahayana Abhidharma doctrines, in a traditional Buddhist Abhidharma style similar to no
n-Mahayana expositions. According to Walpola Rahula, the thought of this work is closer to that of the Pali Nikāyas than is that of the Theravadin Abhidhamma. Xianyang shengjiao lun, variously retranslated into Sanskrit as Āryadeśanāvikhyāpana, Āryapravacanabhāṣya, Prakaraṇāryaśāsanaśāstra, Śāsanodbhāvana, and Śāsanasphūrti. A work strongly based on the Yogācārabhūmi. Only available in Xuanzang's Chinese translation, but parallel Sanskrit passages can be found in the Yogācārabhūmi.
The Maitreya Corpus
The next group of texts are those that Tibetan hagiographies state were taught to Asaṅga by Maitreya and are thus known as the "Five Dharmas of Maitreya" in Tibetan Buddhist scholasticism. According to D
According to the Tibetan tradition, the so-called Asanga-Maitreya is:
Mahāyānasūtrālamkāra-kārikā, ("The Adornment of Mahayana sutras"), which presents the Mahāyāna path from the Yogācāra perspective and shows structural similarities with the Bodhisattvabhumi. There is a closely related commentary on this text, the Mahāyānasūtrālamkāra-bhāṣya. Some scholars, like Mario D'amato, have questioned the attribution of this text to Asanga-Maitreya. Instead, D'amato places this text (together with the commentary, which he considers the work of one author) after the Bodhisattvabhumi, but before the composition of Asanga's Mahāyānasaṃgraha (which quotes the Mahāyānasūtrālamkāra as an authoritative text).
Madhyāntavibhāga-kārikā ("Distinguishing the Middle and the Extremes"), 112 verses that are a key work in Yogācāra philosophy. D'amato also places this text in the second phase of Yogacara scholarship, i.e. after the Bodhisattvabhumi, but before the classic works of Asanga and Vasubandhu.
Dharmadharmatāvibhāga ("Distinguishing Phenomena and Pure Being"), a short Yogācāra work discussing the distinction and correlation (vibhāga) between phenomena (dharma) and reality (dharmatā).
Abhisamayalankara ("Ornament for clear realization"), a verse text which attempts a synthesis of Prajñaparamita doctrine and Yogacara thought. There are differing scholarly opinions on authorship, John Makransky writes that it is possible the author was actually Arya Vimuktisena, the 6th century author of the first surviving commentary on this work. Makransky also notes that it is only the later 8th century comment
Ratnagotravibhaga (Exposition of the Jeweled lineage, a.k.a. Uttāratantra śāstra), a compendium on Buddha-nature attributed to Maitreya via Asaṅga by the Tibetan tradition. The Chinese tradition attributes it to a certain Sāramati (3rd-4th century CE), according to the Huayan patriarch
According to Karl Brunnhölzl, the Chinese tradition also speaks of five Maitreya-Asanga texts (first mentioned in Dunlun's Yujia lunji), "but considers them as consisting of the Yogācārabhūmi, Yogavibhāga [now lost], Mahāyānasūtrālamkārakā, Madhyāntavibhāga and the Vajracchedikākāvyākhyā."
While the Yogācārabhūmi śāstra ("Treatise on the Levels of Spiritual Practitioners"), a massive and encyclopaedic work on yogic praxis, has traditionally been attributed to Asaṅga or Maitreya in toto, but most modern scholars now consider the text to be a compilation of various works by numerous authors, and different textual strata can be discerned within its contents. However, Asaṅga may still have participated in the compilation of this work.
The third group of texts associated with Asaṅga comprises two commentaries:
The next group of texts are those that Tibetan hagiographies state were taught to Asaṅga by Maitreya and are thus known as the "Five Dharmas of Maitreya" in Tibetan Buddhist scholasticism. According to D
.S. Ruegg, the "five works o f Maitreya" are mentioned in Sanskrit s ources from only the 11th cen tury onwards. As noted by S. K. Hookham, their attribution to a single author has been questioned by modern scholars. According to the Tibetan tradition, the so-called Asanga-Maitreya is:
Mahāyānasūtrālamkāra-kārikā, ("The Adornment of Mahayana sutras"), which presents the Mahāyāna path from the Yogācāra perspective and shows structural similarities with the Bodhisattvabhumi. There is a closely related commentary on this text, the Mahāyānasūtrālamkāra-bhāṣya. Some scholars, like Mario D'amato, have questioned the attribution of this text to Asanga-Maitreya. Instead, D'amato places this text (together with the commentary, which he considers the work of one author) after the Bodhisattvabhumi, but before the composition of Asanga's Mahāyānasaṃgraha (which quotes the Mahāyānasūtrālamkāra as an authoritative text).
Madhyāntavibhāga-kārikā ("Distinguishing the Middle and the Extremes"), 112 verses that are a key work in Yogācāra philosophy. D'amato also places this text in the second phase of Yogacara scholarship, i.e. after the Bodhisattvabhumi, but before the classic works of Asanga and Vasubandhu.
Dharmadharmatāvibhāga ("Distinguishing Phenomena and Pure Being"), a short Yogācāra work discussing the distinction and correlation (vibhāga) between phenomena (dharma) and reality (dharmatā).
Abhisamayalankara ("Ornament for clear realization"), a verse text which attempts a synthesis of Prajñaparamita doctrine and Yogacara thought. There are differing scholarly opinions on authorship, John Makransky writes that it is possible the author was actually Arya Vimuktisena, the 6th century author of the first surviving commentary on this work. Makransky also notes that it is only the later 8th century comment
ator Haribhadra who attributes this text to Maitreya, but that this may have been a means to ascribe greater authority to the text. As Brunnhölzl notes, this text is also completely unknown in the Chinese Buddhist tradition. Ratnagotravibhaga (Exposition of the Jeweled lineage, a.k.a. Uttāratantra śāstra), a compendium on Buddha-nature attributed to Maitreya via Asaṅga by the Tibetan tradition. The Chinese tradition attributes it to a certain Sāramati (3rd-4th century CE), according to the Huayan patriarch
Fazang. According to S .K. Hookham, modern scholarship favors Sār amati as the author of th e RGV. She also notes there is no evidence for the attribution to Maitreya before the time of Maitripa (11th century). Peter Harvey concurs, finding the Tibetan attribution less plausible.
According to Karl Brunnhölzl, the Chinese tradition also speaks of five Maitreya-Asanga texts (first mentioned in Dunlun's Yujia lunji), "but considers them as consisting of the Yogācārabhūmi, Yogavibhāga [now lost], Mahāyānasūtrālamkārakā, Madhyāntavibhāga and the Vajracchedikākāvyākhyā."
While the Yogācārabhūmi śāstra ("Treatise on the Levels of Spiritual Practitioners"), a massive and encyclopaedic work on yogic praxis, has traditionally been attributed to Asaṅga or Maitreya in toto, but most modern scholars now consider the text to be a compilation of various works by numerous authors, and different textual strata can be discerned within its contents. However, Asaṅga may still have participated in the compilation of this work.
The third group of texts associated with Asaṅga comprises two commentaries:
the Kārikāsaptati, a work on the Vajracchedikā, and the Āryasaṃdhinirmocana-bhāṣya (Commentary on the Saṃdhinirmocana). The attribution of both of these to Asaṅga is not widely accepted by modern scholars.
No comments:
Post a Comment