Mahatma Gandhi

ມະຫາ ຕະມະ ຄານທີ Mahatma Gandhiມະຫາ ຕະມະ ຄານທີ Mahatma Gandhi

ມະຫາຕະມາ ຄານທີ (Mahatma Gandhi): ບິດາແຫ່ງປະຊາຊາດຂອງອິນເດຍ

ມະຫາຕະມາ ຄານທີ ແມ່ນຜູ້ນຳ ແລະ ນັກການເມືອງທີ່ມີຊື່ສຽງຂອງອິນເດຍ ແລະ ສາສະໜາຮິນດູ. ມີຊື່ເຕັມວ່າ ໂມຮັນດາສ ກຳຈັນ ຄານທີ (Mohandas Karamchand Gandhi). ເກີດເມື່ອວັນທີ 2 ຕຸລາ ຄ.ສ. 1869 ໃນແຄວ້ນຄຸຊະຣາດ ທາງທິດເວັນຕົກຂອງອິນເດຍ. ມານດາຂອງ ຄານທີ ແມ່ນພັນລະຍາຄົນທີ 4 ຂອງບິດາເພິ່ນ.

ໃນເດືອນພຶດສະພາ ຄ.ສ. 1883, ເມື່ອ ຄານທີ ມີອາຍຸໄດ້ 13 ປີ, ເພິ່ນໄດ້ສົມລົດກັບເດັກຍິງຊື່ ກັສຕູຣບາ (Kasturba) ເຊິ່ງມີອາຍຸແກ່ກວ່າ ຄານທີ ປະມານ 6 ເດືອນ. ສາເຫດທີ່ ຄານທີ ສົມລົດໄວນັ້ນ ແມ່ນມາຈາກປະເພນີທ້ອງຖິ່ນທີ່ນິຍົມໃຫ້ເດັກນ້ອຍແຕ່ງງານກັນໄວ. ຄານທີ ມີຄວາມສຸກກັບຊີວິດຄູ່ຫຼາຍ, ເພິ່ນ ແລະ ກັສຕູຣບາ ມີບຸດ-ທິດາ ນຳກັນທັງໝົດ 5 ຄົນ ແຕ່ເສຍຊີວິດຕັ້ງແຕ່ຍັງເປັນທາລົກ 1 ຄົນ ຈຶ່ງເຫຼືອບຸດທັງໝົດ 4 ຄົນ.

ໃນປີ ຄ.ສ. 1888, ເປັນປີທີ່ບຸດຄົນທຳອິດຂອງ ຄານທີ ໄດ້ກຳເນີດຂຶ້ນ ແລະ ເປັນປີທີ່ຄອບຄົວໄດ້ສົ່ງ ຄານທີ ໄປສຶກສາວິຊາກົດໝາຍທີ່ປະເທດອັງກິດ. ກ່ອນຈະເດີນທາງ, ຄານທີ ໄດ້ໃຫ້ສັນຍາກັບມານດາວ່າຈະບໍ່ຮັບປະທານເນື້ອສັດ, ບໍ່ດື່ມສຸລາ ແລະ ບໍ່ຍຸ້ງກ່ຽວກັບສະຕຣີ ເພື່ອໃຫ້ມານດາສະບາຍໃຈ ແລ້ວເພິ່ນຈຶ່ງອອກເດີນທາງໄປປະເທດອັງກິດ.

ເມື່ອໄປຮອດອັງກິດ, ຄານທີ ໄດ້ພົບກັບບັນຫາໃຫຍ່ໃນການດຳເນີນຊີວິດ ນັ້ນຄື: ວັດທະນະທຳ, ມາລະຍາດ ແລະ ສິ່ງປຸກສ້າງຕ່າງໆ ໃນອັງກິດແມ່ນບໍ່ຄືກັບອິນເດຍ. ຄານທີ ຕ້ອງລະມັດລະວັງຕົນເອງໃນເລື່ອງມາລະຍາດ ເຊິ່ງບໍ່ສາມາດເຮັດຕາມແບບຊາວອິນເດຍຄືເກົ່າໄດ້. ຄານທີ ຕ້ອງປັບຕົວ ແລະ ບຸກຄະລິກຕ່າງໆໃຫ້ເຂົ້າກັບຄົນອັງກິດໃຫ້ໄດ້. ນອກຈາກນີ້, ອາຫານໃນອັງກິດທີ່ບໍ່ແມ່ນເນື້ອສັດໃນສະໄໝນັ້ນມີລົດຊາດຈືດຫຼາຍ, ແຕ່ການຈະກິນເນື້ອສັດກໍບໍ່ຄວນ ເພາະໄດ້ໃຫ້ສັນຍາກັບມານດາໄວ້ແລ້ວ. ບັນຫາດ້ານອາຫານໄດ້ເບົາບາງລົງເມື່ອ ຄານທີ ໄດ້ຮູ້ຈັກກັບອາຫານມັງສະວິຣັດ ແລະ ໄດ້ຊື້ປຶ້ມຄູ່ມືສຳລັບນັກມັງສະວິຣັດມາສຶກສາ, ເຮັດໃຫ້ ຄານທີ ມີວິທີຮັບປະທານມັງສະວິຣັດຢ່າງມີຄວາມສຸກໃນອັງກິດ.

ໃນທີ່ສຸດ, ຄານທີ ກໍສຳເລັດການສຶກສາ ແລະ ສອບເສັງໄດ້ເປັນເນຕິບັນດິດ. ເມື່ອໄດ້ເປັນເນຕິບັນດິດແລ້ວ, ຄານທີ ກໍໄດ້ເດີນທາງກັບຄືນສູ່ອິນເດຍໃນປີ ຄ.ສ. 1892 ເພື່ອປະກອບອາຊີບ. ໃນປີດຽວກັນທີ່ເພິ່ນກັບມານັ້ນ, ບຸດຄົນທີສອງຂອງ ຄານທີ ກໍໄດ້ກຳເນີດຂຶ້ນ. ແຕ່ໃນດ້ານອາຊີບ, ເຖິງວ່າຈະປະສົບຄວາມສຳເລັດໃນການສຶກສາ, ແຕ່ການປະກອບອາຊີບໃນຊ່ວງທຳອິດຂອງ ຄານທີ ແມ່ນເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມຍາກລຳບາກ ແລະ ຕິດຂັດ. ແຕ່ຫຼັງຈາກນັ້ນບໍ່ດົນ, ຄານທີ ກໍໄດ້ຮັບວຽກງານຊິ້ນໜຶ່ງ ເຊິ່ງກາຍເປັນຕົວປ່ຽນສຳຄັນທີ່ເຮັດໃຫ້ ຄານທີ ກາຍເປັນນັກການເມືອງທີ່ມີຊື່ສຽງໂດ່ງດັງໃນເວລາຕໍ່ມາ.

ວຽກງານນັ້ນຄື ການໄປເປັນທະນາຍຄວາມວ່າຄວາມໃຫ້ລູກຄວາມໃນປະເທດອາຟຣິກາໃຕ້. ດັ່ງນັ້ນ, ໃນປີ ຄ.ສ. 1893 ຄານທີ ຈຶ່ງໄດ້ເດີນທາງໄປປະເທດອາຟຣິກາໃຕ້. ເມື່ອເດີນທາງໄປຮອດ, ຄານທີ ໄດ້ຊື້ປີ້ລົດໄຟຊັ້ນ First Class (ຊັ້ນທີ່ຫູຫລາສະດວກສະບາຍທີ່ສຸດ ແລະ ແພງທີ່ສຸດ) ເພື່ອໄປຍັງເມືອງທີ່ລູກຄວາມຕ້ອງການ. ແຕ່ວ່າ, ຜູ້ໂດຍສານຊັ້ນ First Class ທີ່ເປັນຄົນຜິວຂາວ ບໍ່ພໍໃຈທີ່ຄົນຜິວຄ້ຳຢ່າງ ຄານທີ ມາຮ່ວມຊັ້ນດຽວກັບພວກເຂົາ ຈຶ່ງໄປປະທ້ວງບອກເຈົ້າໜ້າທີ່. ເຈົ້າໜ້າທີ່ຈຶ່ງຍ່າງມາສັ່ງໃຫ້ ຄານທີ ຍ້າຍຕູ້ໂດຍສານໄປຢູ່ຕູ້ຊັ້ນ Third Class (ຊັ້ນທີ່ບໍ່ສະດວກສະບາຍ ແລະ ປີ້ຖືກທີ່ສຸດ) ທັງໆທີ່ ຄານທີ ໄດ້ເສຍເງິນຊື້ປີ້ຊັ້ນ First Class ມາຢ່າງຖືກຕ້ອງ.

ຄານທີ ຈຶ່ງປະຕິເສດ ເຮັດໃຫ້ຄວາມຂັດແຍ້ງຮຸນແຮງຂຶ້ນເລື້ອຍໆ ຈົນໃນທີ່ສຸດ ຄານທີ ກໍຖືກເຈົ້າໜ້າທີ່ຮຸມທຳຮ້າຍ ແລະ ຖືກຜູ້ໂດຍສານຜິວຂາວໂຍນອອກມາຈາກລົດໄຟ ໂດຍເຈົ້າໜ້າທີ່ອ້າງວ່າ ລົດໄຟຊັ້ນໜຶ່ງນີ້ສ້າງໄວ້ສຳລັບຜູ້ໂດຍສານຜິວຂາວເທົ່ານັ້ນ. ເຫດການນີ້ເຮັດໃຫ້ ຄານທີ ເສົ້າເສຍໃຈເປັນຢ່າງຍິ່ງ ແລະ ຍິ່ງເສົ້າໃຈຫຼາຍຂຶ້ນເມື່ອຮູ້ວ່າຊາວຜິວຄ້ຳເກືອບທຸກຄົນຖືກຢຽດຢາມຈາກຄົນຜິວຂາວໃນອາຟຣິກາໃຕ້. ນັບແຕ່ນັ້ນມາ, ຄານທີ ກໍໄດ້ເລີ່ມຕໍ່ສູ້ຮຽກຮ້ອງສິດທິມະນຸດສະທຳຂອງຊາວຜິວຄ້ຳໃນອາຟຣິກາໃຕ້. ເມື່ອເພິ່ນຮູ້ວ່າການຕໍ່ສູ້ຄັ້ງນີ້ບໍ່ຈົບລົງງ່າຍໆ, ເພິ່ນຈຶ່ງເດີນທາງກັບໄປອິນເດຍໃນປີ ຄ.ສ. 1896 ເພື່ອພາຄອບຄົວມາຢູ່ອາຟຣິກາໃຕ້ນຳກັນ ແລະ ໄດ້ໃຊ້ຊີວິດຄອບຄົວຕໍ່ຈົນມີບຸດນຳກັນຕື່ມອີກ 2 ຄົນ.

ໃນປີ ຄ.ສ. 1901, ຄານທີ ໄດ້ເດີນທາງກັບຄືນສູ່ອິນເດຍເພື່ອປະກອບອາຊີບຕໍ່ ແຕ່ກໍມີສຽງຮຽກຮ້ອງຈາກຊາວອິນເດຍໃນອາຟຣິກາໃຕ້ໃຫ້ໄປຊ່ວຍເຫຼືອ. ຄານທີ ຈຶ່ງເດີນທາງກັບໄປອາຟຣິກາໃຕ້ອີກຄັ້ງໃນປີ ຄ.ສ. 1902. ເນື່ອງຈາກການຕໍ່ສູ້ໃນຄັ້ງກ່ອນໄດ້ຜົນບໍ່ດີປານໃດ, ໃນຄັ້ງນີ້ ຄານທີ ຈຶ່ງໄດ້ໃຊ້ອຸດົມການ "ສັດຕະຍາເຄາະ" (Satyagraha) ເຊິ່ງຄືການບໍ່ຮ່ວມມືກັບກົດໝາຍທີ່ບໍ່ຍຸຕິທຳ ໂດຍປາສະຈາກການໃຊ້ກຳລັງ. ວິທີນີ້ໄດ້ຜົນດີເກີນຄາດ ເຮັດໃຫ້ ຄານທີ ພົບແນວທາງທີ່ແນ່ນອນໃນການຮຽກຮ້ອງຄວາມຍຸຕິທຳ ໂດຍເພິ່ນໄດ້ຢູ່ຮຽກຮ້ອງສິດທິຢູ່ທີ່ນັ້ນຈົນຮອດປີ ຄ.ສ. 1914 ຈຶ່ງໄດ້ເດີນທາງອອກຈາກອາຟຣິກາໃຕ້.

ຄານທີ ເດີນທາງກັບມາຮອດເມືອງບອມເບ (Bombay) ປະເທດອິນເດຍ ໃນປີ ຄ.ສ. 1915. ເພິ່ນໄດ້ຕັດສິນໃຈຖິ້ມການແຕ່ງກາຍແບບຕາເວັນຕົກ ແລະ ຫັນມາແຕ່ງກາຍດ້ວຍຊຸດພື້ນເມືອງຂອງແຄວ້ນຄຸຊະຣາດ. ມີຊາວອິນເດຍຈຳນວນມະຫາສານມາຕ້ອນຮັບການກັບມາຂອງເພິ່ນຢ່າງອົບອຸ່ນ. ບໍ່ດົນຫຼັງຈາກນັ້ນ, ເພິ່ນໄດ້ໄປຫາທ່ານ ຣະພິນທຣະນາດ ຖາກູຣ (Rabindranath Tagore) ມະຫາກະວີແຫ່ງອິນເດຍ ເຊິ່ງທ່ານ ຣະພິນທຣະນາດ ນີ້ເອງທີ່ເປັນບຸກຄົນທຳອິດທີ່ຂະໜານນາມ ຄານທີ ວ່າ "ມະຫາຕະມາ" ເຊິ່ງແປວ່າ "ຜູ້ມີຈິດໃຈສູງສົ່ງ". ຈາກນັ້ນ, ຄານທີ ໄດ້ໃຊ້ເວລາ 1 ປີ ເດີນທາງໄປທົ່ວປະເທດເພື່ອສຶກສາຄວາມເປັນຈິງຂອງສັງຄົມອິນເດຍ.

ໃນປີ ຄ.ສ. 1916, ຄານທີ ເລີ່ມສ້າງກຸ່ມເຄື່ອນໄຫວຮຽກຮ້ອງສິດທິເສລີພາບໃຫ້ປະຊາຊົນ ໂດຍໃຊ້ວິທີຮ່ວມແຮງຮ່ວມໃຈຈາກຈຸດນ້ອຍໆຈົນກາຍເປັນພະລັງທີ່ສັ່ນສະເທືອນທົ່ວປະເທດ. ໃນຊ່ວງທີ່ອິນເດຍຕົກເປັນຫົວເມືອງຂຶ້ນຂອງອັງກິດ, ເພິ່ນໄດ້ຕໍ່ຕ້ານການກົດຂີ່ຕ່າງໆ ເຊັ່ນໃນປີ ຄ.ສ. 1919 ທີ່ມີການປະກາດກົດໝາຍ Rowlatt ທີ່ບໍ່ຍຸຕິທຳ. ຄານທີ ໄດ້ຮຽກຮ້ອງໃຫ້ຊາວອິນເດຍຢຸດວຽກພ້ອມກັນໃນວັນທີ 30 ມີນາ ຄ.ສ. 1919 ເຊິ່ງມີປະຊາຊົນນັບລ້ານຄົນໃຫ້ຄວາມຮ່ວມມື ຈົນເຮັດໃຫ້ອຳນາດຂອງລັດຖະບານອັງກິດສັ່ນຄອນ. ເຖິງຢ່າງໃດກໍຕາມ, ເພິ່ນກໍເລີ່ມພົບຂໍ້ເສຍຂອງການໃຊ້ສັດຕະຍາເຄາະໃນສັງຄົມຂະໜາດໃຫຍ່ ເພາະບາງບ່ອນເລີ່ມມີການບານປາຍໄປສູ່ການໃຊ້ກຳລັງ.

ລັດຖະບານອັງກິດໄດ້ໃຊ້ເຫດການຄວາມວຸ່ນວາຍເປັນຂໍ້ອ້າງໃນການຈັບກຸມ ຄານທີ. ແຕ່ເມື່ອເພິ່ນຖືກຈັບ, ຕົວເມືອງຕ່າງໆ ກໍເກີດຄວາມຄຽດແຄ້ນ ແລະ ວຸ່ນວາຍຈົນເກືອບກາຍເປັນເຫດຈໍລະຈົນລະດັບປະເທດ. ຫຼັງຈາກ ຄານທີ ໄດ້ຮັບອິດສະຫຼະໃນວັນທີ 13 ເມສາ ຄ.ສ. 1919 ແລະ ໄດ້ຮັບຮູ້ເຖິງເຫດການທີ່ບານປາຍ, ເພິ່ນຮູ້ສຶກເສຍໃຈຫຼາຍ ຈຶ່ງປະກາດອົດອາຫານຕົນເອງເປັນເວລາ 3 ວັນ.

ແຕ່ໃນວັນດຽວກັນນັ້ນ, ເຊິ່ງເປັນວັນນັກຂັດຕະຣຶກຂອງອິນເດຍ, ປະຊາຊົນນັບພັນຄົນໄດ້ໄປລວມຕົວສັງສັນກັນທີ່ສວນສາທາລະນະ ຊັນລີຢັນວາລາ (Jallianwala Bagh) ເມືອງອຳຣິດສະຣະ (Amritsar). ໃນມື້ນັ້ນ, ນາຍພົນ Dyer ຜູ້ບັນຊາກາງກອງທະຫານອັງກິດ ໄດ້ອອກຄຳສັ່ງໃຫ້ກອງທັບລະດົມຍິງປືນໃສ່ກຸ່ມປະຊາຊົນ ເຮັດໃຫ້ມີຜູ້ເສຍຊີວິດປະມານ 1,500 ສົບ ແລະ ບາດເຈັບອີກປະມານ 3,000 ຄົນ. ເຫດການນີ້ເປັນປະຕິບັດການທາງທະຫານທີ່ເຮັດໃຫ້ລັດຖະບານອັງກິດເສື່ອມເສຍກຽດຕິຍົດຢ່າງໜັກໜ່ວງ.

ການຕໍ່ສູ້ເພື່ອຊາວອິນເດຍຍັງດຳເນີນຕໍ່ໄປ ແຕ່ໃນປີ ຄ.ສ. 1922 ໄດ້ເກີດເຫດການໃຊ້ກຳລັງຂຶ້ນອີກຄັ້ງ. ຄານທີ ຖືກຈັບກຸມໃນຂໍ້ຫາຜູ້ກໍ່ຄວາມບໍ່ສະຫງົບ ແລະ ຖືກຕັດສິນຈຳຄຸກ 6 ປີ ແຕ່ຖືກປ່ອຍຕົວອອກມາກ່ອນກຳນົດຍ້ອນເຫດຜົນທາງສຸຂະພາບໃນປີ ຄ.ສ. 1924. ນັບຕັ້ງແຕ່ຖືກປ່ອຍຕົວ, ຄານທີ ໄດ້ຫັນມາແກ້ໄຂບັນຫາພາຍໃນປະເທດກ່ອນ ເຊັ່ນ: ການຟື້ນຟູເສດຖະກິດຊົນນະບົດ, ແກ້ໄຂບັນຫາລະບົບວັນນະ, ຄວາມຂັດແຍ້ງລະຫວ່າງສາສະໜາຮິນດູ ແລະ ມຸດສະລິມ, ບັນຫາຄວາມບໍ່ສະເໝີພາບຂອງສະຕຣີ ແລະ ບັນຫາອື່ນໆ ທີ່ບໍ່ໄດ້ເກີດຈາກການກົດຂີ່ຂອງຕ່າງຊາດ.

ໃນປີ ຄ.ສ. 1930, ຄານທີ ໄດ້ກັບຄືນສູ່ສະໜາມການເມືອງທີ່ຮ້ອນແຮງອີກຄັ້ງ ເພາະຕ້ອງການປະທ້ວງກົດໝາຍອັງກິດທີ່ຫ້າມຄົນອິນເດຍເຮັດເກືອກິນເອງ. ໃນວັນທີ 12 ມີນາ, ຄານທີ ໄດ້ເລີ່ມເດີນທາງໄປຍັງຊາຍທະເລໃນບ້ານ ດັນດີ (Dandi) ພ້ອມກັບປະຊາຊົນນັບແສນຄົນ. ເພິ່ນໃຊ້ເວລາເດີນທາງ 24 ວັນ ເປັນໄລຍະທາງ 400 ກິໂລແມັດ ຈົນຮອດຊາຍທະເລ ແລະ ໄດ້ພາ ກັນເຮັດເກືອຈາກນ້ຳທະເລກິນເອງ ເຊິ່ງເປັນການຝ່າຝືນກົດໝາຍອັງກິດ.

ທາງການອັງກິດໄດ້ຈັບກຸມ ຄານທີ ແລະ ປະຊາຊົນນັບແສນຄົນໃນວັນທີ 4 ພຶດສະພາ ຄ.ສ. 1930 ເຮັດໃຫ້ລະບົບເສດຖະກິດ ແລະ ການບໍລິຫານຂອງອັງກິດເກີດຄວາມປັ່ນປ່ວນຢ່າງໜັກ ຈົນຕ້ອງທະຍອຍປ່ອຍຕົວປະຊາຊົນອອກມາ ແລະ ປ່ອຍຕົວ ຄານທີ ໃນປີ ຄ.ສ. 1931. ໃນປີດຽວກັນນັ້ນ, ຄານທີ ໄດ້ຖືກເຊີນໄປຮ່ວມປະຊຸມຫາລືກັບລັດຖະບານອັງກິດ ແຕ່ການປະຊຸມກໍບໍ່ໄດ້ຜົນຫຍັງຫຼາຍ. ເມື່ອກັບມາອິນເດຍ ເພິ່ນກໍຖືກຈັບ ແລະ ປ່ອຍຕົວສະຫຼັບກັນໄປ ໂດຍເພິ່ນໄດ້ໃຊ້ເວລາສ່ວນໃຫຍ່ໄປພັດທະນາຊົນນະບົດ.

ເມື່ອເກີດສົງຄາມໂລກຄັ້ງທີ 2 ໃນປີ ຄ.ສ. 1939, ເພິ່ນໄດ້ກັບເຂົ້າສູ່ວົງການການເມືອງອີກຄັ້ງ ແລະ ຖືກຈັບໃນປີ ຄ.ສ. 1942. ໃນລະຫວ່າງທີ່ຕິດຄຸກຢູ່ນັ້ນ, ກັສຕູຣບາ ພັນລະຍາຂອງເພິ່ນໄດ້ເສຍຊີວິດລົງໃນປີ ຄ.ສ. 1944. ຕໍ່ມາໃນປີ ຄ.ສ. 1945, ລັດຖະບານໃໝ່ຂອງອັງກິດປະກາດຈະໃຫ້ອິນເດຍປົກຄອງຕົນເອງ. ເຖິງວ່າເອກະລາດຈະຢູ່ໃກ້ພຽງເອື້ອມມື, ແຕ່ກໍເກີດບັນຫາຄວາມຂັດແຍ້ງລະຫວ່າງ ພັກຄອງເກຣດ (ຮິນດູ) ແລະ ສັນນິບາດມຸດສະລິມ ວ່າໃຜຈະເປັນຜູ້ປົກຄອງ ພາໃຫ້ການມອບເອກະລາດຕ້ອງຊັກຊ້າອອກໄປ.

ແຕ່ໃນປີ ຄ.ສ. 1946 ໄດ້ເກີດຄວາມຂັດແຍ້ງລະຫວ່າງຊາວມຸດສະລິມ ແລະ ຮິນດູໃນອິນເດຍ ຈົນເກີດເປັນເຫດນອງເລືອດຮຸນແຮງໄປທົ່ວທຸກຫົນແຫ່ງ. ຄານທີ ຮູ້ສຶກເສຍໃຈຫຼາຍທີ່ເອກະລາດຂອງອິນເດຍຢູ່ໃກ້ພຽງເອື້ອມມື ແຕ່ຊາວອິນເດຍພັດມາທະເລາະກັນເອງ. ຄານທີ ໃນໄວ 77 ປີ ຈຶ່ງໄດ້ເດີນຕີນເປົ່າໄປຍັງພູມິພາກຕ່າງໆໃນອິນເດຍ ເພື່ອຂໍຮ້ອງໃຫ້ຊາວອິນເດຍຫັນມາສາມັກຄີກັນ ແລະ ຢຸດຜິດຖຽງກັນ. ເມື່ອປະຊາຊົນເຫັນ ຄານທີ ເຮັດເຊັ່ນນັ້ນກໍຮູ້ສຶກຕົວ ແລະ ເຊົາຜິດກັນ ເຮັດໃຫ້ເກີດຄວາມສະຫງົບສາມັກຄີຂຶ້ນໃນເຂດຊົນນະບົດ.

ໃນເດືອນພຶດສະພາ ຄ.ສ. 1947 ໄດ້ມີການເຈລະຈາຕົກລົງລະຫວ່າງພັກຄອງເກຣດ ແລະ ສັນນິບາດມຸດສະລິມ ໂດຍໄດ້ຂໍ້ສະຫຼຸບວ່າ: ເມື່ອອິນເດຍໄດ້ຮັບເອກະລາດ ຈະແບ່ງປະເທດອອກເປັນ 2 ສ່ວນ ຄື: ພື້ນທີ່ທີ່ຄົນສ່ວນໃຫຍ່ເປັນຮິນດູ ໃຫ້ເປັນປະເທດອິນເດຍ ແລະ ພື້ນທີ່ທີ່ຄົນສ່ວນໃຫຍ່ເປັນມຸດສະລິມ ໃຫ້ເປັນປະເທດປາກີສະຖານ.

ໃນທີ່ສຸດ, ວັນທີ 15 ສິງຫາ ຄ.ສ. 1947 ອິນເດຍກໍໄດ້ຮັບເອກະລາດຈາກອັງກິດຢ່າງສົມບູນ ແລະ ໄດ້ແຍກອອກເປັນ 2 ປະເທດ. ສົ່ງຜົນໃຫ້ເກີດການອົບພະຍົບຄັ້ງໃຫຍ່ ໂດຍຊາວມຸດສະລິມໃນອິນເດຍຕ້ອງຍ້າຍໄປປາກີສະຖານ ແລະ ຊາວຮິນດູໃນປາກີສະຖານຕ້ອງຍ້າຍມາອິນເດຍ. ໃນວັນນັ້ນ, ຄານທີ ບໍ່ໄດ້ເຂົ້າຮ່ວມພິທີສະຫຼອງເອກະລາດ ແຕ່ໄດ້ເດີນທາງໄປຍັງເມືອງ ກັລກັດຕາ (Calcutta) ເພາະຮູ້ຂ່າວວ່າຊາວມຸດສະລິມ ແລະ ຮິນດູຍັງຄົງຕໍ່ສູ້ກັນຢູ່. ເພິ່ນໄດ້ປະກາດອົດອາຫານປະທ້ວງ ຈົນໃນທີ່ສຸດທັງສອງຝ່າຍກໍຍອມຢຸດຕິການສູ້ຮົບ ແລະ ໃຫ້ສັນຍາວ່າຈະບໍ່ໃຫ້ເກີດເຫດການແບບນີ້ອີກ, ຈາກນັ້ນ ຄານທີ ຈຶ່ງເດີນທາງກັບຄືນສູ່ເມືອງຫຼວງນິວເດລີ.

ໃນວັນທີ 13 ມັງກອນ ຄ.ສ. 1948, ຄານທີ ມີຄວາມຕ້ອງການທີ່ຈະເດີນທາງໄປປະເທດປາກີສະຖານ ເພື່ອສ້າງຄວາມສະມານນະສັນກັບຊາວມຸດສະລິມ ທັງໆທີ່ເພິ່ນເອງເປັນຊາວຮິນດູ. ແຕ່ທາງສັນນິບາດມຸດສະລິມໄດ້ຄັດຄ້ານການເຂົ້າປະເທດຂອງເພິ່ນ ເພາະຢ້ານວ່າຈະເກີດອັນຕະລາຍ. ຄານທີ ຈຶ່ງໄດ້ປະກາດອົດອາຫານອີກຄັ້ງໜຶ່ງ ເພື່ອຮຽກຮ້ອງຄວາມສະມານນະສັນລະຫວ່າງຊາວມຸດສະລິມ ແລະ ຮິນດູ. ໃນວັນທີ 18 ມັງກອນ ຄ.ສ. 1948, ອົງກອນປະຊາຊົນໃນນິວເດລີໄດ້ໃຫ້ຄຳໝັ້ນສັນຍາວ່າຍັງຈະປົກປ້ອງຮັກສາຊີວິດ, ຊັບສິນ ແລະ ສາສະໜາຂອງຊາວມຸດສະລິມຢ່າງເຕັມທີ່, ຄານທີ ຈຶ່ງໄດ້ກັບມາຮັບປະທານອາຫານອີກຄັ້ງ.

ແຕ່ແລ້ວໃນຕອນແລງຂອງວັນທີ 30 ມັງກອນ ຄ.ສ. 1948, ໃນຂະນະທີ່ ຄານທີ ຢູ່ກາງສະໜາມຫຍ້າ ແລະ ກຳລັງສວດມົນໄຫວ້ພຣະຕາມກິດຈະວັດປະຈຳວັນ, ເພິ່ນໄດ້ກ່າວຄຳວ່າ "ເຫ ຣາມ" (ເຊິ່ງແປວ່າ "ຂ້າແຕ່ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ"). ໃນວິນາທີນັ້ນ, ນາທູຣາມ ໂຄດເສ (Nathuram Godse) ຊາວຮິນດູຜູ້ຄັ່ງສາສະໜາ ທີ່ບໍ່ຕ້ອງການໃຫ້ຊາວຮິນດູສ້າງຄວາມສະມານສັນກັບຊາວມຸດສະລິມ, ໄດ້ຍິງປືນໃສ່ ຄານທີ 3 ນັດ ຈົນເພິ່ນລົ້ມລົງ. ເມື່ອແພດມາຮອດ ກໍພົບວ່າ ຄານທີ ໄດ້ສິ້ນລົມຫາຍໃຈແລ້ວ ໃນໄວອາຍຸ 78 ປີ.

---

Mahatma Gandhi: The Father of the Nation of India

Mahatma Gandhi was a renowned Indian leader and politician, as well as a prominent figure in Hinduism. His full name was Mohandas Karamchand Gandhi. He was born on October 2, 1869, in the Gujarat region of western India. Gandhi's mother was his father's fourth wife.

In May 1883, at the age of 13, Gandhi married a young girl named Kasturba, who was about six months older than him. The reason for their early marriage was the local tradition of child marriage. Gandhi was very happy in his married life. Together, he and Kasturba had five children, though one passed away as an infant, leaving them with four surviving children.

The year 1888 marked the birth of Gandhi's first surviving son and was also the year his family sent him to England to study law. Before his departure, Gandhi made a solemn vow to his mother that he would abstain from eating meat, drinking alcohol, and engaging with women. To ease his mother's mind, he gave this promise before traveling to England.

Upon arriving in England, Gandhi faced major challenges in his daily life. The culture, etiquette, and architecture in England were vastly different from those in India. Gandhi had to be very careful regarding social manners, as he could no longer behave as he did in India. He had to adapt his personality and demeanor to fit in with British society. Furthermore, vegetarian food in England at that time was very bland, yet he refused to eat meat because of the vow he had made to his mother. His dietary struggles eased when he discovered vegetarian restaurants and purchased a handbook for vegetarians, which allowed him to enjoy his vegetarian lifestyle in England.

Eventually, Gandhi completed his studies and qualified as a barrister. After becoming a barrister, he returned to India in 1892 to begin his legal career. In the same year of his return, his second son was born. Professionally, despite his educational success, Gandhi’s early career in India was difficult and full of obstacles. However, not long after, he received a legal assignment that would become a major turning point, eventually leading him to become a world-renowned political figure.

That assignment was to serve as a lawyer for a client in South Africa. Consequently, in 1893, Gandhi traveled to South Africa. Upon arrival, he purchased a First Class train ticket—the most luxurious and expensive class—to travel to the city requested by his client. However, the white First Class passengers were displeased that a dark-skinned person like Gandhi was sharing the cabin with them and complained to the officials. An official then ordered Gandhi to move to a Third Class carriage—the least comfortable and cheapest class—despite the fact that Gandhi had legally purchased a First Class ticket.

Gandhi refused to move, causing the conflict to escalate until he was eventually assaulted by officials and thrown off the train by white passengers. The officials claimed that the first-class carriage was reserved for white passengers only. This incident deeply saddened Gandhi, and his grief grew as he realized that almost all colored people in South Africa were subjected to similar contempt by the white population. From that moment on, Gandhi began his struggle for the human rights of colored people in South Africa. Realizing that this fight would not be easily won, he returned to India in 1896 to bring his family back to South Africa with him, continuing his family life and having two more children.

In 1901, Gandhi returned to India to resume his career, but he was called back by the Indian community in South Africa for assistance. He returned there in 1902. Realizing that his previous methods were not fully effective, he introduced the concept of "Satyagraha"—non-violent resistance and the refusal to cooperate with unjust laws without the use of force. This method proved highly successful, providing him with a definitive way to demand justice. Gandhi remained in South Africa advocating for these rights until 1914.

Gandhi arrived back in Bombay, India, in 1915. He decided to abandon Western-style clothing in favor of the traditional attire of the Gujarat region. Upon his arrival, he was greeted by an overwhelming crowd of Indians. A few days later, he visited the great poet Rabindranath Tagore, who was the first to bestow upon him the title "Mahatma," meaning "Great Soul." Following this, Gandhi spent a year traveling across India to witness the true conditions of the country.

In 1916, Gandhi began organizing movements for civil liberties, using collective action to create a force capable of shaking the nation. During the era of British colonial rule, he fought against oppressive measures, such as the Rowlatt Act of 1919. Gandhi called for a nationwide strike on March 30, 1919, and millions of Indians responded, significantly undermining British authority. While the impact was miraculous, Gandhi soon identified a drawback of applying Satyagraha to a large society like India, as some areas began to see the movement escalate into violence.

The British government used the unrest as a pretext to arrest Gandhi. However, his arrest sparked widespread anger and chaos, nearly escalating into a nationwide riot. Following his release on April 13, 1919, and upon learning about the violence that had unfolded, Gandhi was deeply grieved and declared a three-day fast.

On that same day, which was a public holiday in India, thousands of people gathered at Jallianwala Bagh public park in the city of Amritsar. On this fateful day, General Dyer, the commander of the British troops, ordered his soldiers to open fire on the unarmed crowd. This resulted in approximately 1,500 deaths and 3,000 injuries. This military action caused an irreversible loss of prestige for the British government.

The struggle for the Indian people continued, but in 1922, violence erupted once again. Gandhi was arrested as an agitator and sentenced to six years in prison, though he was released early in 1924 due to health reasons. Following his release, Gandhi shifted his focus toward internal domestic issues, such as reviving the rural economy, addressing the caste system, resolving conflicts between Hindus and Muslims, tackling gender inequality, and other problems not directly caused by foreign oppression.

In 1930, Gandhi returned to the heated political arena to protest the British law that prohibited Indians from producing their own salt. On March 12, he began a journey to the coastal village of Dandi, accompanied by hundreds of thousands of willing citizens. After traveling for 24 days over a distance of 400 kilometers, they reached the sea. Gandhi led the masses in making salt from seawater, directly defying British law.

The British authorities arrested Gandhi and hundreds of thousands of participants on May 4, 1930. This mass arrest caused a significant labor shortage, severely disrupting the British economy and administration. Eventually, the government was forced to release the prisoners, including Gandhi in 1931. That same year, Gandhi was invited to London for talks with the British government, though the meetings yielded little progress. Upon returning to India, he faced further cycles of arrest and release, during which he dedicated himself to rural development.

With the outbreak of World War II in 1939, Gandhi re-entered politics and was arrested again in 1942. During his imprisonment, his wife, Kasturba, passed away in 1944. Following the British general election in 1945, the new Prime Minister announced that India would be granted self-rule. Independence seemed within reach; however, the transition was delayed because the Congress Party (Hindu) and the Muslim League could not agree on who would lead the new government.

In 1946, a violent conflict erupted between Muslims and Hindus across India, leading to widespread bloodshed. Gandhi was deeply saddened that while independence was within reach, Indians had begun fighting among themselves. At the age of 77, he traveled on foot to various regions of India, pleading for unity and an end to the violence. Seeing his dedication, the people were moved to stop their fighting, restoring peace and harmony to the countryside.

By May 1947, negotiations between the Congress Party and the Muslim League concluded that upon gaining independence, the nation would be partitioned into two: India, for the Hindu majority, and Pakistan, for the Muslim majority.

Finally, on August 15, 1947, India gained full independence from Britain and was officially divided into two nations. This led to a massive migration; Muslims in India moved to Pakistan, while Hindus in Pakistan moved to India. On that historic day, Gandhi did not attend the independence celebrations. Instead, he traveled to Calcutta upon hearing that religious violence was still ongoing there. He declared a hunger strike, which successfully moved the Hindus and Muslims in Calcutta to stop fighting and pledge that such violence would never recur. Following this success, Gandhi returned to the capital, New Delhi.

On January 13, 1948, Gandhi expressed his desire to travel to Pakistan to foster reconciliation with the Muslim community, despite being a Hindu himself. However, the Muslim League opposed his entry, fearing for his safety. In response, Gandhi declared another hunger strike to demand peace and harmony between Muslims and Hindus. On January 18, 1948, after various organizations in New Delhi pledged to fully protect the lives, property, and faith of Muslims, Gandhi ended his fast.

Tragically, on the evening of January 30, 1948, while Gandhi was in a garden performing his daily prayers, he uttered the words "He Ram" (meaning "Oh God"). At that moment, Nathuram Godse, a Hindu fanatic who opposed reconciliation with Muslims, fired three shots at Gandhi. He fell to the ground, and by the time medical assistance arrived, he had passed away at the age of 78.

---

Notice: We apologize for any missing information or linguistic inaccuracies as our website is currently undergoing updates and improvements. We appreciate your patience and understanding.

ໝາຍເຫດ: ຫາກຂໍ້ມູນມີຄວາມຂາດຕົກບົກພ່ອງ ຫຼື ມີຂໍ້ຜິດພາດໃນການໃຊ້ຄຳສັບ ຕ້ອງຂໍອະໄພມານະທີ່ນີ້ດ້ວຍ ເນື່ອງຈາກຢູ່ໃນຊ່ວງປັບປຸງ ແລະ ພັດທະນາເວັບໄຊ.