Shih Cheng Yen

ທັມມາຈານ ເຈິ້ງ ເຍນ.Shih Cheng Yen

ປະຫວັດ ທ່ານ ເຈິ້ງ ເຢັນ (Cheng Yen)

ເຈິ້ງ ເຢັນ ຫຼື ຊື ເຈິ້ງ ເຢັນ (ຊື່ເດີມ: ຈິນຢຸນ ວົງ; ເກີດວັນທີ 4 ພຶດສະພາ 1937) ແມ່ນພິກຂຸນີຊາວໄຕ້ຫວັນ, ເປັນຄູສອນ ແລະ ນັກມະນຸດສະທຳ. ເພິ່ນເປັນຜູ້ກໍ່ຕັ້ງມູນນິທິ ພຸດທະສັງຄົມສົງເຄາະ ສືຈີ້ (Buddhist Compassion Relief Tzu Chi Foundation) ຫຼື ທີ່ຮູ້ຈັກກັນໃນນາມ ສືຈີ້ (Tzu Chi) ເຊິ່ງເປັນອົງກອນມະນຸດສະທຳທາງພຸດທະສາສະໜາທີ່ມີສູນກາງຢູ່ປະເທດໄຕ້ຫວັນ. ໃນໂລກຕາເວັນຕົກ, ບາງຄັ້ງເພິ່ນໄດ້ຮັບຂະໜານນາມວ່າ "ແມ່ຊີ ເທເຣຊາ ແຫ່ງອາຊີ".

ເຈິ້ງ ເຢັນ ເກີດຢູ່ໄຕ້ຫວັນໃນຊ່ວງໄລຍະທີ່ຍີ່ປຸ່ນຍຶດຄອງ. ເພິ່ນເລີ່ມມີຄວາມສົນໃຈໃນພຸດທະສາສະໜາຕັ້ງແຕ່ໄວໜຸ່ມ ແລະ ໄດ້ບວດເປັນພິກຂຸນີໃນປີ 1963 ພາຍໃຕ້ການຊີ້ນຳຂອງ ພະອາຈານ ອິນຊຸນ ຜູ້ມີຊື່ສຽງໂດ່ງດັງໃນການເຜີຍແຜ່ພຸດທະສາສະໜາແບບມະນຸດສະທຳ. ຫຼັງຈາກທີ່ໄດ້ພົບກັບແມ່ຍິງຜູ້ທຸກຍາກທີ່ຫຼຸລູກ ແລະ ໄດ້ສົນທະນາກັບແມ່ຊີໃນສາສະໜາຄຣິດກ່ຽວກັບວຽກງານການກຸສົນຕ່າງໆຂອງໂບດຄາທໍລິກ, ເຈິ້ງ ເຢັນ ຈຶ່ງໄດ້ກໍ່ຕັ້ງມູນນິທິສືຈີ້ຂຶ້ນໃນປີ 1966 ເພື່ອເປັນອົງກອນມະນຸດສະທຳທາງພຸດທະສາສະໜາ.

ອົງກອນນີ້ເລີ່ມຕົ້ນຈາກກຸ່ມແມ່ບ້ານ 30 ຄົນ ທີ່ຮ່ວມກັນປະຢັດເງິນເພື່ອຊ່ວຍເຫຼືອຄອບຄົວທີ່ຂັດສົນ. ຕໍ່ມາ ສືຈີ້ ໄດ້ຮັບຄວາມນິຍົມເພີ່ມຂຶ້ນເລື້ອຍໆ ແລະ ຂະຫຍາຍຂອບເຂດການບໍລິການໄປສູ່ດ້ານການແພດ, ສິ່ງແວດລ້ອມ ແລະ ການບັນເທົາທຸກຈາກໄພພິບັດ ຈົນກາຍມາເປັນໜຶ່ງໃນອົງກອນມະນຸດສະທຳທີ່ໃຫຍ່ທີ່ສຸດໃນໂລກ ແລະ ເປັນອົງກອນທາງພຸດທະສາສະໜາທີ່ໃຫຍ່ທີ່ສຸດໃນໄຕ້ຫວັນ.

ເຈິ້ງ ເຢັນ ໄດ້ຮັບການຍົກຍ້ອງວ່າເປັນບຸກຄົນທີ່ມີອິດທິພົນຫຼາຍທີ່ສຸດຄົນໜຶ່ງໃນການພັດທະນາພຸດທະສາສະໜາໄຕ້ຫວັນສະໄໝໃໝ່. ໃນໄຕ້ຫວັນ, ເພິ່ນເປັນທີ່ຮູ້ຈັກກັນດີໃນນາມ "ສີ່ຈະຕຸໂລກາບານ" (Four Heavenly Kings) ແຫ່ງພຸດທະສາສະໜາໄຕ້ຫວັນທີ່ຍັງມີຊີວິດຢູ່ເປັນອົງສຸດທ້າຍ ຮ່ວມກັບທ່ານ ເຊິ້ງ ເຢັນ (Sheng-yen) ແຫ່ງວັດທຳມະກອງ (Dharma Drum Mountain), ທ່ານ ຊິງ ຢຸນ (Hsing Yun) ແຫ່ງວັດໂຟກວາງຊານ (Fo Guang Shan) ແລະ ທ່ານ ເວີຍ ຈື (Wei Chueh) ແຫ່ງວັດຈົງໄຖຊານ (Chung Tai Shan).

ຊີວິດໃນໄວເດັກ

ເຈິ້ງ ເຢັນ ມີຊື່ເດີມວ່າ "ຈິນຢຸນ ວົງ" (Chin-Yun Wong) ເກີດໃນປີ 1937 ທີ່ເມືອງຄິໂຢມິຊຸ, ເຂດໄທໂກ, ເຂດການປົກຄອງໄທຊູ ໃນຊ່ວງທີ່ໄຕ້ຫວັນຢູ່ພາຍໃຕ້ການຍຶດຄອງຂອງຍີ່ປຸ່ນ (ປັດຈຸບັນແມ່ນ ເມືອງຊິງສຸຍ, ນະຄອນໄທຈົງ, ໄຕ້ຫວັນ). ເຈິ້ງ ເຢັນ ແຕກຕ່າງຈາກຜູ້ນຳທາງພຸດທະສາສະໜາທີ່ພົ້ນເດັ່ນຄົນອື່ນໆໃນໄຕ້ຫວັນ ຍ້ອນເພິ່ນເກີດຢູ່ໃນໄຕ້ຫວັນໂດຍກົງ ແທນທີ່ຈະແມ່ນຈີນແຜ່ນດິນໃຫຍ່. ເນື່ອງຈາກອາວຂອງເພິ່ນບໍ່ມີລູກ, ເພິ່ນຈຶ່ງຖືກຍົກໃຫ້ເປັນລູກລ້ຽງຂອງອາວ ແລະ ອາສະໄພ.

ເຈິ້ງ ເຢັນ ເຕີບໃຫຍ່ຂຶ້ນໃນຊ່ວງທີ່ຍີ່ປຸ່ນຍຶດຄອງໄຕ້ຫວັນລະຫວ່າງສົງຄາມໂລກຄັ້ງທີ 2 ເຊິ່ງເພິ່ນໄດ້ເຫັນຜົນກະທົບທີ່ຮ້າຍແຮງຂອງສົງຄາມ ແລະ ຜ່ານປະສົບການການຖືກຖິ້ມລະເບີດໃນໄຕ້ຫວັນ. ປະສົບການເຫຼົ່ານີ້ຖືກຖືວ່າເປັນສ່ວນໜຶ່ງທີ່ເຮັດໃຫ້ເພິ່ນເຂົ້າໃຈເຖິງຄວາມຈິງຂອງຫຼັກການ "ອະນິດຈັງ" (ຄວາມບໍ່ທ່ຽງແທ້). ໃນປີ 1945 ເມື່ອເພິ່ນມີອາຍຸໄດ້ 8 ປີ, ເພິ່ນໄດ້ເບິ່ງແຍງນ້ອງຊາຍທີ່ເຈັບປ່ວຍຢູ່ໃນໂຮງໝໍເປັນເວລາ 8 ເດືອນ, ຈຶ່ງເຮັດໃຫ້ເພິ່ນໄດ້ຮຽນຮູ້ກ່ຽວກັບຄວາມເຈັບປວດ ແລະ ຄວາມສິ້ນຫວັງຂອງຜູ້ຄົນຢ່າງໃກ້ຊິດ.

ໃນປີ 1958 ເມື່ອມີອາຍຸໄດ້ 21 ປີ, ພໍ່ຂອງເພິ່ນໄດ້ເສຍຊີວິດລົງຢ່າງກະທັນຫັນດ້ວຍພະຍາດເສັ້ນເລືອດໃນສະໝອງແຕກ ແລະ ອຳມະພາດ. ໃນຊ່ວງເວລາທີ່ກຳລັງຊອກຫາສະຖານທີ່ຝັງສົບໃຫ້ພໍ່ນັ້ນເອງ ທີ່ເຮັດໃຫ້ ເຈິ້ງ ເຢັນ ໄດ້ເລີ່ມສຶກສາພຸດທະທຳ, ຄຳສອນ ແລະ ພະໄຕປິດົກຢ່າງໃກ້ຊິດເປັນຄັ້ງທຳອິດ. ຫຼັງຈາກການເສຍຊີວິດຂອງພໍ່, ເຈິ້ງ ເຢັນ ໄດ້ເຂົ້າຮັບຊ່ວງຕໍ່ໃນການບໍລິຫານໂຮງຮູບເງົາຂອງພໍ່ ແລະ ກາຍເປັນຜູ້ຮັບຜິດຊອບພາລະດ້ານການເງິນຂອງຄອບຄົວ.

ການອຸປະສົມບົດເປັນພິກຂຸນີ

ເມື່ອຕັດສິນໃຈທີ່ຈະບວດເປັນແມ່ຊີ, ເຈິ້ງ ເຢັນ ໄດ້ໜີອອກຈາກບ້ານໄປຢູ່ວັດໃນປີ 1960 ຍ້ອນຢ້ານວ່າຖ້າຂໍອະນຸຍາດກ່ອນ ເພິ່ນອາດຈະບໍ່ໄດ້ຮັບອະນຸຍາດໃຫ້ໄປ. ຫຼັງຈາກຄວາມພະຍາຍາມໜີອອກຈາກບ້ານຄັ້ງທຳອິດ, ແມ່ຂອງເພິ່ນໄດ້ຕາມຫາຈົນພົບໃນສາມມື້ຕໍ່ມາ ແລະ ພາເພິ່ນກັບຄືນເມືອບ້ານ. ເພິ່ນໄດ້ໜີອອກຈາກບ້ານເປັນຄັ້ງທີສອງໃນປີ 1961 ແລະ ໄດ້ເດີນທາງໄປທົ່ວພາກຕາເວັນອອກຂອງໄຕ້ຫວັນຮ່ວມກັບແມ່ຊີທ່ານໜຶ່ງທີ່ຊື່ວ່າ ຊິວເຕ້າ (Xiūdào). ເຈິ້ງ ເຢັນ ເລືອກເສັ້ນທາງການເປັນແມ່ຊີທີ່ບໍ່ຄືກັບແບບແຜນທົ່ວໄປ ໂດຍການເດີນທາງຮ່ວມກັບທ່ານ ຊິວເຕ້າ ເປັນເວລາສອງປີ. ເພິ່ນເຖິງຂັ້ນແຖຫົວດ້ວຍຕົນເອງກ່ອນທີ່ຈະໄດ້ຮັບການບວດເປັນແມ່ຊີຢ່າງເປັນທາງການ.

ຫຼັງຈາກເດີນທາງມາໄດ້ສອງປີ, ເຈິ້ງ ເຢັນ ຕັດສິນໃຈວ່າເພິ່ນຈຳເປັນຕ້ອງໄດ້ຮັບການອຸປະສົມບົດຢ່າງຖືກຕ້ອງເພື່ອດຳເນີນຊີວິດໃນເສັ້ນທາງນີ້ຕໍ່ໄປ. ເພິ່ນໄດ້ໄປທີ່ວັດ ຫລິນຈີ້ ຮູ້ກົວ ຊານ (Linji Huguo Chan Temple) ເພື່ອລົງທະບຽນບວດ ແຕ່ຖືກປະຕິເສດຍ້ອນວ່າເພິ່ນບໍ່ມີພະອາຈານອຸປັດຊາ. ຕາມປົກກະຕິແລ້ວ ການຈະບວດເປັນແມ່ຊີໃນໄຕ້ຫວັນ ບຸກຄົນນັ້ນຕ້ອງເປັນສິດຂອງພະອາຈານໃດໜຶ່ງເປັນເວລາສອງປີກ່ອນການບວດ. ເຈິ້ງ ເຢັນ ໄດ້ພົບກັບທ່ານ ອິນຊຸນ (Yin Shun) ແລະ ໄດ້ຂໍໃຫ້ເພິ່ນເປັນພະອາຈານໃຫ້. ທ່ານ ອິນຊຸນ ໄດ້ຕອບຮັບຄຳຂໍຂອງເພິ່ນໃນຊ່ວງເວລາພຽງໜຶ່ງຊົ່ວໂມງກ່ອນປິດການລົງທະບຽນ.

ໃນເດືອນກຸມພາ ປີ 1963, ເພິ່ນໄດ້ເຂົ້າເປັນສິດຂອງພະອາຈານ ອິນຊຸນ ເຊິ່ງໄດ້ຕັ້ງຊື່ທາງທຳໃຫ້ວ່າ ເຈິ້ງ ເຢັນ (Cheng Yen) ແລະ ມີຊື່ຮອງວ່າ ຮຸ້ຍຈາງ (Huìzhāng). ທ່ານ ອິນຊຸນ ຍັງໄດ້ມອບຄວາມຄາດຫວັງໃຫ້ເພິ່ນປະຕິບັດສັດທາ "ເພື່ອພຸດທະສາສະໜາ ແລະ ເພື່ອສັບພະສັດທັງຫຼາຍ" ເຊິ່ງຂຽນເປັນຕົວອັກສອນຈີນ 6 ຕົວ. ອັກສອນ 6 ຕົວນີ້ໄດ້ກາຍມາເປັນອຸດົມການສູງສຸດຂອງ ເຈິ້ງ ເຢັນ ທັງໃນດ້ານຄວາມເຊື່ອ, ການສອນ ແລະ ການປະຕິບັດ.

ໃນເດືອນພຶດສະພາ ປີ 1963, ຫຼັງຈາກໄດ້ຮັບການອຸປະສົມບົດເປັນພິກຂຸນີບໍ່ດົນ, ເພິ່ນໄດ້ໄປທີ່ວັດ ຜູ່ໝິງ (Pu Ming Temple) ໃນເຂດຮົວຫລຽນ ເພື່ອຝຶກຝົນທາງຈິດວິນຍານຕໍ່. ໃນຊ່ວງການຝຶກຝົນນັ້ນ, ເພິ່ນໄດ້ສວດພະສູດດອກບົວ (Lotus Sutra) ເຊິ່ງເປັນຄຳສອນທີ່ເພິ່ນເຄົາລົບບູຊາທຸກໆມື້ ແລະ ຄັດລອກພະສູດທຸກໆເດືອນ. ໃນຊ່ວງເວລາ 6 ເດືອນທີ່ຢູ່ນັ້ນເອງ ທີ່ເພິ່ນໄດ້ຕັ້ງປະນິທານທີ່ຈະອຸທິດຕົນໃຫ້ແກ່ພະສູດດອກບົວ ແລະ "ວິຖີແຫ່ງພະໂພທິສັດ".

ສືຈີ້ ແລະ ພະສູດດອກບົວ

ສຳນັກຈິ້ງຊື (Jing Si Abode) ບ່ອນທີ່ທ່ານ ເຈິ້ງ ເຢັນ ໃຫ້ຄຳສອນທາງຈິດວິນຍານແກ່ເຫຼົ່າສິດ

ທ່ານ ເຈິ້ງ ເຢັນ ໄດ້ຮັບອິດທິພົນຢ່າງຫຼວງຫຼາຍຈາກ ພະສູດດອກບົວ (Lotus Sutra) ເຊິ່ງເພິ່ນໄດ້ກ່າວວ່າເປັນຈຸດສູງສຸດຂອງຄຳສອນຂອງພະພຸດທະເຈົ້າ. ການໄດ້ສຳຜັດກັບພະສູດດອກບົວຄັ້ງທຳອິດຂອງ ເຈິ້ງ ເຢັນ ເກີດຂຶ້ນໃນຕອນທີ່ເພິ່ນໜີຈາກຄອບຄົວໃນເມືອງເຟິງຢວນ, ເຂດໄທຈົງ ແລະ ໄດ້ປິດໂຕເອງຈາກໂລກພາຍນອກໂດຍການພັກຢູ່ໃນຕູບນ້ອຍໆ ທີ່ເຂດໄຕຕົງ ທາງຕາເວັນອອກຂອງໄຕ້ຫວັນ.

ໃນຂະນະທີ່ຢູ່ນະຄອນໄຕຕົງ, ເພິ່ນໄດ້ບັງເອີນພົບກັບພະສູດດອກບົວສະບັບພາສາຍີ່ປຸ່ນ ແລະ ຮູ້ສຶກປະທັບໃຈກັບເນື້ອໃນຂອງປຶ້ມຫົວນັ້ນ. ຕໍ່ມາ, ເພິ່ນໄດ້ໃຫ້ໝູ່ຄົນໜຶ່ງນຳເອົາພະສູດດອກບົວສະບັບພາສາຍີ່ປຸ່ນກັບມາຈາກປະເທດຍີ່ປຸ່ນ ແລະ ໄດ້ຮັບແຮງບັນດານໃຈຈາກ ພະສູດອະນັນຕະທຳ (Innumerable Meanings Sutra) ເຊິ່ງຕາມປະເພນີແລ້ວຖືວ່າເປັນບົດນຳຂອງພະສູດດອກບົວ. ພະສູດອະນັນຕະທຳນີ້ ໄດ້ກ່າວເຖິງບັນຫາຂອງມະນຸດ, ສະພາບດິນຟ້າອາກາດ, ລວມໄປເຖິງປະເດັນທາງດ້ານຈິດເວດ, ຈິດວິທະຍາ ແລະ ທາງດ້ານຈິດວິນຍານ. 

ການຫຼຸລູກຂອງຍິງຊາວພື້ນເມືອງໄຕ້ຫວັນ

ມີສອງເຫດການສຳຄັນທີ່ເກີດຂຶ້ນໃນປີ 1966 ເຊິ່ງຖືວ່າເປັນແຮງບັນດານໃຈໃຫ້ທ່ານ ເຈິ້ງ ເຢັນ ກໍ່ຕັ້ງມູນນິທິສືຈີ້. ເຫດການທຳອິດເກີດຂຶ້ນໃນຂະນະທີ່ທ່ານ ເຈິ້ງ ເຢັນ ໄປຢ້ຽມຢາມໂຮງໝໍແຫ່ງໜຶ່ງໃນເມືອງເຟິງຫຼິນ. ຫຼັງຈາກທີ່ໄດ້ເຫັນຮອຍເລືອດຢູ່ເທິງພື້ນໂຮງໝໍ, ເພິ່ນໄດ້ຮູ້ວ່າ ມີຍິງຊາວພື້ນເມືອງໄຕ້ຫວັນຄົນໜຶ່ງຫຼຸລູກ. ຄອບຄົວຂອງຍິງຄົນນັ້ນຈຳເປັນຕ້ອງໄດ້ຫາມລາວກັບຄືນເມືອເທິງພູ ຍ້ອນວ່າພວກເຂົາບໍ່ມີເງິນພໍທີ່ຈະຈ່າຍຄ່າມັດຈຳ 8,000 ໂດລາໄຕ້ຫວັນໃໝ່. ຕໍ່ມາຍິງຊາວພື້ນເມືອງຄົນນັ້ນກໍໄດ້ເສຍຊີວິດລົງ.

ເລື່ອງລາວນີ້ໄດ້ກາຍມາເປັນຄະດີຄວາມທາງກົດໝາຍໃນຊ່ວງຕົ້ນປີ 2000. ເຖິງແມ່ນວ່າ ທ່ານ ເຈິ້ງ ເຢັນ ຈະບໍ່ເຄີຍເອີ່ຍຊື່ຂອງທ່ານໝໍໃນຕອນທີ່ເລົ່າເລື່ອງນີ້, ແຕ່ມີລູກສິດຄົນໜຶ່ງຂອງເພິ່ນໄດ້ເອີ່ຍຊື່ອກມາ, ເຮັດໃຫ້ຄອບຄົວຂອງທ່ານໝໍຄົນນັ້ນຟ້ອງຮ້ອງທ່ານ ເຈິ້ງ ເຢັນ ໃນຂໍ້ຫາໝິ່ນປະມາດ.

---

ການພົບປະກັບແມ່ຊີໃນສາສະໜາໂຣມັນຄາທໍລິກ

ເຫດການທີສອງແມ່ນການສົນທະນາທີ່ມີຊື່ສຽງລະຫວ່າງ ທ່ານ ເຈິ້ງ ເຢັນ ກັບ ແມ່ຊີໃນສາສະໜາໂຣມັນຄາທໍລິກ 3 ທ່ານ ທີ່ວັດຜູ່ໝິງ ໃນປີ 1966. ໃນຂະນະທີ່ພວກແມ່ຊີຍອມຮັບໃນຄວາມເລິກເຊິ່ງຂອງຄຳສອນທາງພຸດທະສາສະໜາ, ແຕ່ພວກເພິ່ນໄດ້ຕັ້ງຂໍ້ສັງເກດວ່າ ສາສະໜາຈັກຄາທໍລິກໄດ້ຊ່ວຍເຫຼືອຜູ້ຄົນທົ່ວໂລກໂດຍການສ້າງໂຮງຮຽນ ແລະ ໂຮງໝໍ, ພ້ອມທັງໄດ້ຕັ້ງຄຳຖາມວ່າ "ແລ້ວພຸດທະສາສະໜາໄດ້ເຮັດຫຍັງແດ່ເພື່ອສັງຄົມ?".

ການສົນທະນາໃນຄັ້ງນັ້ນ ຖືວ່າເປັນສິ່ງທີ່ເຮັດໃຫ້ທ່ານ ເຈິ້ງ ເຢັນ ຕະໜັກໄດ້ວ່າ ພຸດທະສາສະໜາຕ້ອງເຮັດສິ່ງທີ່ຫຼາຍກວ່າການພຽງແຕ່ສົ່ງເສີມໃຫ້ຜູ້ຄົນຝຶກຝົນຈິດໃຈເປັນການສ່ວນຕົວເທົ່ານັ້ນ.

ການກໍ່ຕັ້ງມູນນິທິສືຈີ້

ຫໍທຳມະສະພາໃຫຍ່ ທີ່ມູນນິທິສືຈີ້

ດ້ວຍອິດທິພົນຈາກພະສູດດອກບົວ, ບວກກັບການໄດ້ພົບເຫັນຍິງຊາວພື້ນເມືອງໄຕ້ຫວັນ ແລະ ການສົນທະນາກັບແມ່ຊີໃນສາສະໜາໂຣມັນຄາທໍລິກ, ທ່ານ ເຈິ້ງ ເຢັນ ຈຶ່ງໄດ້ສ້າງຕັ້ງ ມູນນິທິ ພຸດທະສັງຄົມສົງເຄາະ ສືຈີ້ (Buddhist Compassion Relief Tzu Chi Foundation)ຂຶ້ນໃນວັນທີ 14 ພຶດສະພາ 1966 ເພື່ອມຸ່ງຫວັງທີ່ຈະຊ່ວຍເຫຼືອຜູ້ທຸກຍາກໃນເຂດພາກຕາເວັນອອກຂອງໄຕ້ຫວັນ. ອົງກອນນີ້ເລີ່ມຕົ້ນຂຶ້ນເມື່ອທ່ານ ເຈິ້ງ ເຢັນ ໄດ້ສະໜັບສະໜູນໃຫ້ເຫຼົ່າລູກສິດຂອງເພິ່ນ ເຊິ່ງປະກອບດ້ວຍແມ່ບ້ານ 30 ຄົນ, ປະຢັດເງິນມື້ລະ 50 ເຊັນ (ປະມານ 0.02 ໂດລາສະຫະລັດ) ຈາກເງິນຄ່າກັບເຂົ້າໃນແຕ່ລະມື້ ແລ້ວນຳມາຢອດໃສ່ໃນບັ້ງໄມ້ໄຜ່ເພື່ອສະສົມໄວ້ຊ່ວຍເຫຼືອຄອບຄົວທີ່ຂັດສົນ.

ເມື່ອມີຄົນຕັ້ງຄຳຖາມວ່າ "ເປັນຫຍັງພວກເຮົາຈຶ່ງບໍ່ບໍລິຈາກອາທິດລະຄັ້ງ?", ທ່ານ ເຈິ້ງ ເຢັນ ໄດ້ຕອບວ່າ: "ຍ້ອນວ່າການໃຫ້ຄືການຝຶກຝົນ ແລະ ພວກເຮົາຈຳເປັນຕ້ອງໃຫ້ໃນທຸກໆມື້. ຖ້າພວກເຮົາມີຄວາມປາຖະໜາທີ່ດີງາມຢູ່ໃນຕົວ, ພວກເຮົາຕ້ອງບຳລຸງລ້ຽງມັນ ແລະ ເຮັດໃຫ້ມັນປະສົບຜົນສຳເລັດ. ເໝືອນດັ່ງທີ່ພະພຸດທະເຈົ້າຊົງມີພະປະນິທານອັນສູງສົ່ງໃນການຊ່ວຍເຫຼືອຜູ້ນັ້ນ, ພວກເຮົາເອງກໍສາມາດຮັບຟັງຜູ້ທີ່ມີຄວາມທຸກ ຫຼື ຊ່ວຍເຫຼືອຜູ້ທີ່ກຳລັງເຈັບປວດໄດ້ເຊັ່ນກັນ." ໃນປີທຳອິດ, ມີ 15 ຄອບຄົວທີ່ໄດ້ຮັບການຊ່ວຍເຫຼືອຈາກກຸ່ມລູກສິດເລີ່ມຕົ້ນ 30 ຄົນນັ້ນ.

ສືຈີ້ ໄດ້ຂະຫຍາຍຂອບເຂດວຽກງານຈາກການຊ່ວຍເຫຼືອຄອບຄົວທີ່ຂັດສົນ ໄປສູ່ການຊ່ວຍເຫຼືອດ້ານການແພດໃນປີ 1970. ໃນປີ 1986, ສືຈີ້ ໄດ້ສ້າງຕັ້ງໂຮງໝໍແຫ່ງທຳອິດຂຶ້ນທີ່ເມືອງຮົວຫຼຽນ. ຕັ້ງແຕ່ນັ້ນມາ, ສືຈີ້ ກໍໄດ້ສ້າງໂຮງໝໍຕື່ມອີກໃນເມືອງຢູລີ ເຂດຮົວຫຼຽນ; ເມືອງຕ້າຫຼິນ ເຂດເຈຍຢີ້; ເມືອງກວນຊານ ເຂດໄຕຕົງ; ແລະ ເມືອງຊິນຕຽນ ໃນນະຄອນນິວໄທເປ.

ໃນຊ່ວງສອງທົດສະວັດທຳອິດຂອງການກໍ່ຕັ້ງ, ສືຈີ້ ມີການເຕີບໂຕແບບຄ່ອຍເປັນຄ່ອຍໄປ ໂດຍມີສະມາຊິກເພີ່ມຂຶ້ນເປັນ 293 ຄົນໃນປີ 1968 ແລະ ໃນປີ 1986 ມີສະມາຊິກພຽງ 8,000 ຄົນ. ເຖິງຢ່າງໃດກໍຕາມ, ດ້ວຍກະແສຄວາມນິຍົມຂອງ "ພຸດທະສາສະໜາແບບມະນຸດສະທຳ" (Humanistic Buddhism) ທີ່ເພີ່ມຂຶ້ນຢ່າງຫຼວງຫຼາຍໃນໄຕ້ຫວັນ ຊ່ວງທ້າຍທົດສະວັດ 1980 ແລະ 1990, ສືຈີ້ ຈຶ່ງໄດ້ຂະຫຍາຍຕົວຢ່າງໄວວາໃນດ້ານຈຳນວນສະມາຊິກ ເຊັ່ນດຽວກັບອົງກອນພຸດທະສາສະໜາໃຫຍ່ອື່ນໆໃນໄຕ້ຫວັນ. ຕັ້ງແຕ່ປີ 1987 ຫາ 1991, ຈຳນວນສະມາຊິກຂອງສືຈີ້ ໄດ້ເພີ່ມຂຶ້ນເປັນສອງເທົ່າໃນທຸກໆປີ ແລະ ຮອດປີ 1994 ຄາດຄະເນວ່າ ສືຈີ້ ມີສະມາຊິກເຖິງ 4 ລ້ານຄົນ.

ສືຈີ້ ເປັນທີ່ຮູ້ຈັກກັນດີທີ່ສຸດໃນດ້ານການບັນເທົາທຸກຈາກໄພພິບັດ. ປັດຊະຍາຂອງທ່ານ ເຈິ້ງ ເຢັນ ກ່າວວ່າ ບໍ່ພຽງແຕ່ຜູ້ທີ່ໄດ້ຮັບການຊ່ວຍເຫຼືອຈະໄດ້ຮັບປະໂຫຍດທາງດ້ານວັດຖຸເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ຜູ້ທີ່ໃຫ້ການຊ່ວຍເຫຼືອກໍຈະໄດ້ຮັບການຕອບແທນທາງດ້ານຈິດວິນຍານ ເມື່ອພວກເຂົາໄດ້ເຫັນຄວາມຮູ້ສຶກຂອບໃຈຜ່ານແວວຕາ ແລະ ຮອຍຍິ້ມຂອງຜູ້ຮັບ. ວຽກງານບັນເທົາທຸກຄັ້ງໃຫຍ່ຄັ້ງທຳອິດຂອງສືຈີ້ແມ່ນໃນປີ 1991, ເມື່ອໄດ້ດຳເນີນການຊ່ວຍເຫຼືອຫຼັງຈາກເກີດອຸທົກກະໄພຮ້າຍແຮງໃນພາກກາງ ແລະ ພາກຕາເວັນອອກຂອງຈີນ.

ໜຶ່ງໃນເອກະລັກທີ່ໂດດເດັ່ນຂອງການບັນເທົາທຸກໂດຍສືຈີ້ຄື ອາສາສະໝັກບໍ່ພຽງແຕ່ໃຫ້ການຊ່ວຍເຫຼືອໃນໄລຍະສັ້ນເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ຍັງມີສ່ວນຮ່ວມໃນໂຄງການໄລຍະຍາວເພື່ອຟື້ນຟູຊຸມຊົນທີ່ໄດ້ຮັບຜົນກະທົບ. ສືຈີ້ ມັກຈະສ້າງເຮືອນ, ໂຮງຮຽນ, ໂຮງໝໍ ແລະ ສະຖານທີ່ທາງສາສະໜາ (ລວມທັງໂບດຄຣິດ ແລະ ມັດສະຍິດ ສຳລັບຜູ້ທີ່ບໍ່ແມ່ນຊາວພຸດ) ໃຫ້ແກ່ຜູ້ປະສົບໄພ. ນັບຮອດປີ 2015, ສືຈີ້ ໄດ້ໃຫ້ການຊ່ວຍເຫຼືອດ້ານການບັນເທົາທຸກໄປແລ້ວຫຼາຍກວ່າ 85 ປະເທດທົ່ວໂລກ.

ເງິນທຶນສ່ວນໃຫຍ່ທີ່ມູນນິທິສືຈີ້ລະດົມໄດ້ນັ້ນ ແມ່ນນຳໄປໃຊ້ໃນວັດຖຸປະສົງດ້ານສິ່ງແວດລ້ອມ ເຊັ່ນ: ການສົ່ງເສີມການນຳກັບມາໃຊ້ໃໝ່ (Recycling) ແລະ ການໃຊ້ເຄື່ອງຂອງທີ່ສາມາດໃຊ້ຊ້ຳໄດ້ເພື່ອຫຼຸດຜ່ອນຂີ້ເຫຍື້ອ. ນັບຮອດປີ 2014, ມູນນິທິໄດ້ບໍລິຫານຈັດການສະຖານີລີໄຊເຄິນຫຼາຍກວ່າ 5,600 ແຫ່ງ.

ສືຈີ້ ໄດ້ເຕີບໂຕຂຶ້ນຈົນກາຍມາເປັນຕົວສະແດງທີ່ສຳຄັນໃນພາກປະຊາສັງຄົມ. ສືຈີ້ ບໍ່ພຽງແຕ່ເປັນອົງກອນພຸດທະສາສະໜາທີ່ໃຫຍ່ທີ່ສຸດໃນໄຕ້ຫວັນເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ຍັງເປັນຜູ້ຖືຄອງກຳມະສິດທີ່ດິນເອກະຊົນທີ່ໃຫຍ່ທີ່ສຸດໃນໄຕ້ຫວັນອີກດ້ວຍ. ນັບຮອດປີ 2013, ຄາດຄະເນວ່າອົງກອນມີສະມາຊິກປະມານ 10 ລ້ານຄົນທົ່ວໂລກ ແລະ ມີສາຂາຢູ່ໃນ 47 ປະເທດ.

ສະຖານີໂທລະພາບ ຕ້າອ້າຍ (Da Ai Television)

ໃນເດືອນມັງກອນ ປີ 1998, ທ່ານ ເຈິ້ງ ເຢັນ ໄດ້ເປີດຕົວສະຖານີໂທລະພາບຜ່ານດາວທຽມ ຕ້າອ້າຍ (Da Ai) (ແປວ່າ "ຄວາມຮັກອັນຍິ່ງໃຫຍ່"). ສະຖານີໂທລະພາບ ຕ້າອ້າຍ ແມ່ນບໍ່ມີໂຄສະນາ ແລະ ອອກອາກາດຕະຫຼອດ 24 ຊົ່ວໂມງ. ງົບປະມານການດຳເນີນງານແມ່ນໄດ້ມາຈາກການບໍລິຈາກ ແລະ ສ່ວນໜຶ່ງແມ່ນໄດ້ມາຈາກໂຄງການລີໄຊເຄິນຂອງສືຈີ້. ເນື້ອໃນຂອງສະຖານີ ຕ້າອ້າຍ ປະກອບດ້ວຍຂ່າວທີ່ບໍ່ກ່ຽວກັບການເມືອງ, ການບັນຍາຍທຳຈາກທ່ານ ເຈິ້ງ ເຢັນ, ແລະ ລາຍການຊຸດທີ່ເນັ້ນໃສ່ເລື່ອງຄຸນນະທຳ ເຊິ່ງມັກຈະນຳສະເໜີປະຫວັດຂອງບຸກຄົນທີ່ປ່ຽນແປງຊີວິດຂອງຕົນເອງໃຫ້ດີຂຶ້ນຢ່າງຈະແຈ້ງ.

---

ກິດຈະວັດປະຈຳວັນ

ທ່ານ ເຈິ້ງ ເຢັນ ຈະອອກອາກາດໃນທຸກໆເຊົ້າໃນລາຍການທີ່ຮູ້ຈັກກັນໃນຊື່ "ປັນຍາຮັບອາລຸນ" (Wisdom at Dawn) ແລະ ມີການກ່າວທຳມະອີກຄັ້ງໃນຕອນແລງ. ເພິ່ນຕື່ນນອນປະມານ 3:45 ໂມງເຊົ້າ ເພື່ອເລີ່ມຕົ້ນກິດຈະກຳຕ່າງໆ ເຊັ່ນ: ການຕ້ອນຮັບແຂກ ແລະ ການຕິດຕາມເບິ່ງແຍງໂຄງການຕ່າງໆ ຂອງສືຈີ້ທົ່ວໄຕ້ຫວັນ. ນອກຈາກນີ້, ເພິ່ນຍັງມັກເດີນທາງໄປທົ່ວປະເທດເປັນປະຈຳທຸກໆເດືອນ ເພື່ອຕິດຕາມຄວາມຄືບໜ້າຂອງໂຄງການ ແລະ ກິດຈະກຳຕ່າງໆ ຂອງສືຈີ້.

ລາງວັນ ແລະ ການຍົກຍ້ອງກຽດຕິຄຸນ

• 1986: ຫຼຽນກາ "Huashia Medal of the First Order", ໄຕ້ຫວັນ

• 1986: ຕົວແທນບຸກຄົນດີເດັ່ນ "Good People and Good Deeds", ໄຕ້ຫວັນ

• 1989: ລາງວັນຄວາມສຳເລັດດ້ານບໍລິການສັງຄົມ ແລະ ສັງຄົມສາດ ຈາກມູນນິທິໄຕ້ຫວັນ-ອາເມລິກາ, ໄຕ້ຫວັນ ແລະ ສະຫະລັດອາເມລິກາ

• 1989: ລາງວັນບໍລິການສັງຄົມ ຈາກມູນນິທິ Wu San-Lian, ໄຕ້ຫວັນ

• 1991: ລາງວັນ ຣາມອນ ແມັກໄຊໄຊ (Ramon Magsaysay Award) ສາຂາຜູ້ນຳຊຸມຊົນ, ຟີລິບປິນ

• 1991: ລາງວັນຜູ້ນຳດີເດັ່ນດ້ານການເຄື່ອນໄຫວທາງສັງຄົມ ຈາກສະມາຄົມການເຄື່ອນໄຫວທາງສັງຄົມ, ໄຕ້ຫວັນ

• 1991: ລາງວັນພົນລະເມືອງກິດຕິມະສັກ ແລະ ເຈົ້າຄອງນະຄອນກິດຕິມະສັກ ແຫ່ງຊານ ອັນໂຕນິໂອ, ເທັກຊັດ, ສະຫະລັດອາເມລິກາ

• 1992: ລາງວັນການສື່ສານລະຫວ່າງປະເທດ ຈາກສຳນັກຂ່າວສານລັດຖະບານ, ໄຕ້ຫວັນ

• 1993: ປະລິນຍາເອກກິດຕິມະສັກ ຈາກມະຫາວິທະຍາໄລ ຊີເນສ ແຫ່ງຮົງກົງ (Chinese University of Hong Kong)

• 1994: ຫຼຽນກາ Eisenhower Medallion ຈາກອົງກອນ People to People International

• 1995: ລາງວັນວັດທະນະທຳ ຈາກສະພາລັດຖະມົນຕີ, ໄຕ້ຫວັນ

• 1995: ຕິດອັນດັບ 20 ສະຕີດີເດັ່ນໃນອາຊີ ຈາກວາລະສານ Asia Weekly, ຮົງກົງ

• 1996: ລາງວັນກຽດຕິຄຸນຊັ້ນໜຶ່ງ ຈາກກະຊວງມະຫາໄດ, ໄຕ້ຫວັນ

• 1996: ຫຼຽນກາການຕ່າງປະເທດຊັ້ນໜຶ່ງ, ໄຕ້ຫວັນ

• 1996: ລາງວັນ Huaguang ຊັ້ນໜຶ່ງ, ໄຕ້ຫວັນ

• 1998: ລາງວັນສິດທິມະນຸດສາກົນ ຈາກອົງກອນ UNPO

• 1998: ຕິດອັນດັບ 200 ບຸກຄົນທີ່ມີອິດທິພົນທີ່ສຸດຂອງໄຕ້ຫວັນໃນຮອບ 400 ປີ ໂດຍວາລະສານ Common Wealth, ໄຕ້ຫວັນ

• 1998: ລາງວັນສິດເກົ່າດີເດັ່ນ ໃນໂອກາດຄົບຮອບ 100 ປີ ຂອງໂຮງຮຽນປະຖົມ Chingshuei, ໄຕ້ຫວັນ

• 2000: ລາງວັນຊີວິດ (Life Award) ຈາກມູນນິທິ Noel, ສະຫະລັດອາເມລິກາ

• 2000: ລາງວັນວີລະບຸລຸດຈາກທົ່ວໂລກ ຈາກຫໍພິພິທະພັນເສລີພາບແຫ່ງຊາດ, ຟິລາເດນເຟຍ, ສະຫະລັດອາເມລິກາ

• 2000: ຕິດອັນດັບ 50 ດາວເດັ່ນແຫ່ງອາຊີ (50 Stars of Asia) ຈາກວາລະສານ Business Week, ສະຫະລັດອາເມລິກາ

• 2001: ລາງວັນວັດທະນະທຳຈາກປະທານາທິບໍດີ, ໄຕ້ຫວັນ

• 2001: ໄດ້ຮັບເລືອກເປັນໜຶ່ງໃນ 26 "ວີລະບຸລຸດຈາກທົ່ວໂລກ" ແລະ ໄດ້ຮັບການຈາລຶກຊື່ໃນ "ກຳແພງກຽດຕິຍົດ" ທີ່ຫໍພິພິທະພັນເສລີພາບແຫ່ງຊາດ, ຟິລາເດນເຟຍ

• 2001: ຫຼຽນກາແຫ່ງຊາດຊັ້ນສອງ ຈາກປະທານາທິບໍດີ ແຫ່ງ ເອລ ຊັລວາດໍ

• 2001: ປະລິນຍາເອກກິດຕິມະສັກ ສາຂາສັງຄົມສາດ ຈາກມະຫາວິທະຍາໄລຮົງກົງ

• 2002: ລາງວັນສະຕີດີເດັ່ນໃນພຸດທະສາສະໜາ ຈາກມະຫາວິທະຍາໄລພຸດທະສາສະໜາໂລກ, ປະເທດໄທ

• 2002: ປະລິນຍາເອກກິດຕິມະສັກ ສາຂາສັງຄົມ-ວັດທະນະທຳສຶກສາ ຈາກມະຫາວິທະຍາໄລແຫ່ງຊາດ ເຈຍທົງ, ໄຕ້ຫວັນ

• 2003: ລາງວັນດາລາລັດສະໝີ (Brilliant Star) ຊັ້ນສອງ ຈາກປະທານາທິບໍດີ, ໄຕ້ຫວັນ

• 2003: ລາງວັນ 1 ໃນ 10 ສຸດຍອດນັກການສຶກສາດີເດັ່ນ ຈາກສະມາຄົມວັດທະນະທຳ ແລະ ການສຶກສາໂຮງຮຽນເອກະຊົນ, ໄຕ້ຫວັນ

• 2004: ລາງວັນມໍລະດົກອາຊີ-ອາເມລິກາ ສາຂາບໍລິການມະນຸດສະທຳ, ແຄລິຟໍເນຍ

• 2004: ລາງວັນຄວາມສຳເລັດຊົ່ວຊີວິດ ສາຂາວຽກງານອາສາສະໝັກ ຈາກສະມາຄົມອາສາສະໝັກປະຈຳວັນ, ໄຕ້ຫວັນ

• 2007: ລາງວັນສັນຕິພາບ ນິວາໂນ (Niwano Peace Prize) ຄັ້ງທີ 24 ສາຂາບໍລິການມະນຸດສະທຳ ຈາກມູນນິທິສັນຕິພາບນິວາໂນ, ປະເທດຍີ່ປຸ່ນ

• 2007: ລາງວັນສັນຕິພາບໂລກ ຈາກອົງກອນເຈົ້າໜ້າທີ່ເລືອກຕັ້ງຈີນ-ອາເມລິກາ ແຫ່ງລອສແອງເຈລີສ, ສະຫະລັດອາເມລິກາ

• 2008: ຫຼຽນກາກຽດຕິຍົດ WFB ຈາກອົງການພຸດທະສາສະນິກະສຳພັນແຫ່ງໂລກ

• 2011: ປະລິນຍາເອກກິດຕິມະສັກ ສາຂາມະນຸດສະທຳ ຈາກມະຫາວິທະຍາໄລ ອີສ (University of the East), ມານິລາ, ຟີລິບປິນ

• 2011: ຕິດອັນດັບ TIME 100 ບຸກຄົນທີ່ມີອິດທິພົນທີ່ສຸດໃນໂລກ ຈາກວາລະສານ TIME, ສະຫະລັດອາເມລິກາ

• 2011: ລາງວັນບໍລິການສາທາລະນະດີເດັ່ນ Franklin D. Roosevelt ຈາກສະຖາບັນ Roosevelt, ສະຫະລັດອາເມລິກາ

• 2011: ປະກາດໃຫ້ວັນທີ 11 ຕຸລາ 2011 ເປັນ "ວັນທ່ານ ເຈິ້ງ ເຢັນ" (Master Cheng Yen Day) ໂດຍນະຄອນ ແວນຄູເວີ, ແຄນນາດາ

• 2012: ໄດ້ຮັບຕຳແໜ່ງ Commander of the Order of the Defender of State ແຫ່ງລັດປີນັງ, ມາເລເຊຍ

• 2012: ປະລິນຍາເອກກິດຕິມະສັກ ສາຂາສະຫວັດດີການສັງຄົມ ຈາກມະຫາວິທະຍາໄລມະຫາຈຸລາລົງກອນລາຊະວິທະຍາໄລ, ປະເທດໄທ

• 2014: ລາງວັນກຽດຕິຍົດ ຈາກໂລຕາຣີສາກົນ (Rotary International)

• 2014: ໃບຢັ້ງຢືນກຽດຕິຄຸນ ແລະ ການຍົກຍ້ອງ ມອບໂດຍນາຍົກລັດຖະມົນຕີ Laurent Lamothe ແຫ່ງ ເຮຕີ

• 2015: ປະລິນຍາເອກກິດຕິມະສັກ ສາຂາການພັດທະນາສັງຄົມ ຈາກມະຫາວິທະຍາໄລນະເຣສວນ, ປະເທດໄທ

• 2015: ພົນລະເມືອງກິດຕິມະສັກ ແຫ່ງ Finale Emilia, ອີຕາລີ

• 2015: ລາງວັນການອຸທິດຕົນເພື່ອສາທາລະນະກຸສົນ "You Bring Charm to the World", ປະເທດຈີນ

• 2015: ລາງວັນບຸກຄົນແຫ່ງປີ ຈາກມູນນິທິ Better Malaysia, ມາເລເຊຍ

• 2016: ຫຼຽນກາການສຶກສາດ້ານນະວັດຕະກຳ ໃນງານສະແດງສິ່ງປະດິດສາກົນເຊນີວາ ຄັ້ງທີ 44, ສະວິດເຊີແລນ

• 2016: ລາງວັນພິກຂຸນີໂລກ (Global Bhikkhuni Award) ຈາກສະມາຄົມພິກຂຸນີຈີນແຫ່ງໄຕ້ຫວັນ (CBBA)

• 2016: ລາງວັນ Sri Sathya Sai ສາຂາສຸຂະພາບ ຈາກ Sri Sathya Sai Loka Seva Trust, ອິນເດຍ

• 2016: ສະມາຊິກກິດຕິມະສັກ ຈາກສະຖາບັນວິທະຍາສາດຢູເຄຣນ, ຢູເຄຣນ

• 2016: ຫໍກຽດຕິຍົດ (Hall of Fame) ຈາກສະມາຄົມນະວັດຕະກຳ ແລະ ສິ່ງປະດິດຈີນ, ໄຕ້ຫວັນ

• 2018: ລາງວັນສັນຕິພາບ ມັນແຮ (Manhae Prize for Peace), ເກົາຫຼີໃຕ້

• 2019: ປະລິນຍາເອກກິດຕິມະສັກ ສາຂາມະນຸດສະທຳ ຈາກມະຫາວິທະຍາໄລແຫ່ງຊາດ Chung Cheng, ໄຕ້ຫວັນ

• 2020: ໃບຢັ້ງຢືນກຽດຕິຄຸນ ແລະ ຫຼຽນກາ ຈາກຄະນະກຳມາທິການເພື່ອຜູ້ລີ້ໄພ ແລະ ການຍົກຍ້າຍຖິ່ນຖານ, ເຊີເບຍ

• 2021: ລາງວັນສັນຕິພາບ Ahmadiyya Muslim, ສະຫະລາຊະອານາຈັກ

• 2021: ໄດ້ຮັບເລືອກເປັນ Fellow ຂອງສະຖາບັນນັກປະດິດແຫ່ງຊາດ (National Academy of Inventors), ສະຫະລັດອາເມລິກາ

2022: ຕິດອັນດັບ 100 ສະຕີຜູ້ມີອິດທິພົນ ຈາກ BBC (BBC 100 Women)

---

Cheng Yen or Shih Cheng Yen (Chinese: 證嚴法師, 釋證嚴; pinyin: Zhèngyán Fǎshī; Wade–Giles: Chêng4 Yen2 Fa3-shih1;  Chèng-giâm Hoat-su; born Chin-Yun Wong; the 24th of the third Lunar month, 4 May 1937) is a Taiwanese Buddhist nun (bhikkhuni), teacher, and philanthropist. She is the founder of the Buddhist Compassion Relief Tzu Chi Foundation, ordinarily referred to as Tzu Chi, a Buddhist humanitarian organization based in Taiwan. In the West, she is sometimes referred to as the "Mother Teresa of Asia".

• Cheng Yen was born in Taiwan during the Japanese occupation. She developed an interest in Buddhism as a young adult, ordaining as a Buddhist nun in 1963 under the well known proponent of humanistic Buddhism, master Yin Shun. After an encounter with a poor woman who had a miscarriage, and a conversation with Catholic nuns who talked about the various charity work of the Catholic Church, Cheng Yen founded the Tzu Chi Foundation in 1966 as a Buddhist humanitarian organization. The organization began as a group of thirty housewives who saved money for needy families. Tzu Chi gradually grew in popularity and expanded its services over time to include medical, environmental, and disaster relief work, eventually becoming one of the largest humanitarian organizations in the world, and the largest Buddhist organization in Taiwan.
• Cheng Yen is considered to be one of the most influential figures in the development of modern Taiwanese Buddhism. In Taiwan, she is popularly referred to and is the last surviving of the "Four Heavenly Kings" of Taiwanese Buddhism, along with her contemporaries Sheng-yen of Dharma Drum Mountain, Hsing Yun of Fo Guang Shan and Wei Chueh of Chung Tai Shan.

Early life

Cheng Yen was born "Chin-Yun Wong" (Chinese: 王錦雲; pinyin: Wáng Jǐnyún; Pe̍h-ōe-jī: Ông Kím-hûn) in 1937 in Kiyomizu Town, Taikō District, Taichū Prefecture, Japanese Taiwan (modern-day Qingshui, Taichung City, Taiwan). Unlike most of the other prominent Taiwanese Buddhist leaders, Cheng Yen was born in Taiwan rather than mainland China. Her uncle was childless, so she was given to be raised by her aunt and uncle. Cheng-Yen grew up during the Japanese occupation of Taiwan during World War II, where she witnessed the devastating effects of war and experienced the bombings in Taiwan. These experiences were credited as contributing to what she regarded as the truth behind the concept of impermanence.

In 1945, when she was eight years old, she looked after her sick brother in a hospital for eight months, and so learned more closely about people's pain and helplessness. At the age of 21 in 1958, her father died suddenly from brain blood vessel disorder that brought about hemorrhaging and stroke. It was in searching for a burial place for him that Cheng Yen first came into close contact with the Buddhist Dharma, associated doctrines, and Buddhist scriptures (sutras). After her father's death, Cheng Yen took over managing her father's theaters and became financially responsible for her family.

Bhikṣuṇī ordination

Upon deciding to become a nun, Cheng Yen ran away to a temple in 1960, fearing that if she were to ask for permission in advance, she might not be permitted to go. After her first attempt at running away, her mother found her three days later and brought her back home. She ran away from home a second time in 1961 and travelled through eastern Taiwan with a friendly nun by the name of Xiūdào (修道法師; Pe̍h-ōe-jī: Siu-tō Hoat-su). Cheng Yen followed a non-traditional route to becoming a nun, traveling for two years with Xiūdào. Cheng Yen even shaved her own head before she had been officially ordained a nun.

After traveling for two years, Cheng Yen decided that she needed to become an ordained nun in order to continue her lifestyle. She went to the Linji Huguo Chan Temple to register for ordination, but was turned down because she did not have a master. Typically, to become a nun in Taiwan, one must be the disciple of a master for two years before ordination.

Cheng Yen encountered Yin Shun, whom she asked to be her mentor. He accepted her request, an hour before the registration closed. In February 1963, she became the disciple of her mentor, Yin Shun, who gave her the dharma name of Cheng Yen and the courtesy name of Huìzhāng (慧璋; Pe̍h-ōe-jī: Hūi-chiong). Yin Shun also gave her the expectation of working "for Buddha's teachings and for all sentient beings", which is written with six characters in Chinese. These six characters became the highest ideals for Cheng Yen in belief, teaching, and practice.

In May 1963, shortly after receiving her ordination as a nun, she went to Pu Ming Temple (普明寺; Pe̍h-ōe-jī: Phó͘-bêng-sī) in Hualien County to continue her spiritual formation. As a part of that formation, she recited the Lotus Sutra, which she revered, every day and transcribed every month. It was during her six months there that she vowed to commit herself to the Lotus Sutra and the "Path of the Bodhisattvas".

Tzu Chi and the Lotus Sutra

Jing Si Abode where Cheng Yen gives spiritual lessons to disciples

Cheng Yen was heavily influenced by the Lotus Sutra, which she called the culmination of the Buddha's teachings. Cheng Yen's initial exposure to the Lotus Sutra happened when she left her family in Fengyuan, Taichung County, and stayed away from the world by lodging in a small hut in Taitung County, in eastern Taiwan. While in Taitung, she accidentally found a Japanese version of the Lotus Sutra, and was pleased with what the book said. Later, she had a friend bring back a Japanese copy of the Lotus Sutra from Japan, and was inspired by the Muryōgi Kyō, or what is better known as the Innumerable Meanings Sutra, which is traditionally regarded as the prologue to the Lotus Sutra. The Innumerable Meanings Sutra addresses human problems, weather behavior, and psychiatric, psychological, and spiritual issues.

Miscarriage of Taiwanese aborigine

There were two watershed events that occurred in 1966 that are credited with having inspired Cheng Yen to found Tzu Chi. The first event occurred while Cheng Yen was visiting a hospital in Fenglin. After seeing blood on the hospital floor, she learned that a Taiwanese aborigine woman had a miscarriage. They were forced to carry the pregnant woman back up the mountain after they could not afford the 8,000 New Taiwan dollar deposit. The aborigine woman later died. This story actually became the source of a legal case in the early 2000s. While Cheng Yen never mentioned the name of the doctor when telling the story, one of her followers did, resulting in a defamation suit against Cheng Yen by the doctor's family.

Encounter with Roman Catholic nuns

The second event was a now-famous discussion Cheng Yen had with three Roman Catholic nuns at Pu Ming temple in 1966. While the nuns admitted the profundity of Buddhist teachings, they noted that the Catholic Church had helped people around the world by building schools and hospitals and inquired, "But what has Buddhism done for society?". The discussion is credited with having made Cheng Yen realize that Buddhism had to do more than simply encourage the private cultivation of people's souls.

Founding the Tzu Chi Foundation

Main hall at Tzu Chi Foundation

Influenced by the Lotus Sutra, and the encounters with the Taiwanese aborigine woman and the Roman Catholic nuns, Cheng Yen established the Buddhist Compassion Relief Tzu Chi Foundation on 14 May 1966 in an endeavor to help the poor of east Taiwan. The organization started when Cheng Yen encouraged her followers, consisting of thirty housewives, to save fifty cents (US$0.02) from their grocery money every day and store them in bamboo savings banks to help needy families.

When posed with the question, "Why can't we give once a week?", Cheng Yen replied, "Because giving is a practice and we need to give every day. If we have a yearning or a positive desire in us, we must nourish it and bring it to fulfillment. Just as Buddha was guided by a noble desire to help others, we too can listen to those who are sad or help those who are in pain." In the first year, fifteen families were provided with aid by the initial thirty followers.

Tzu Chi expanded its work from helping needy families to medical aid in 1970. In 1986 Tzu Chi established its first Hospital in Hualien. Tzu Chi has since built hospitals in Yuli, Hualien County; Dalin, Jiayi County; Guanshan, Taitung County; and Xindian, New Taipei City.

Tzu Chi experienced modest growth in the first two decades of its establishment, it grew to 293 members in 1968 and by 1986 had just 8,000 members. However, with the surge in popularity of Humanistic Buddhism in Taiwan in the late 1980s and 1990s, Tzu Chi enjoyed a rapid expansion in membership alongside several other major Taiwanese Buddhist organizations. From 1987 to 1991, Tzu Chi membership doubled in size each year, by 1994 Tzu Chi membership was estimated at 4 million members.

Tzu Chi is most well known for its work in disaster relief, Cheng Yen's philosophy includes the notion that not only are those receiving assistance benefiting materially by receiving the aid, but those delivering the aid are also spiritually rewarded when they see the gratitude in the eyes and smiles of the recipients. Tzu Chi's first major disaster relief effort was in 1991, when it undertook relief operations after severe floods hit central and eastern China. One of the most iconic attributes of Tzu Chi disaster relief efforts is that volunteers not only provide short term aid but also partake in long-term projects to rebuild the communities affected. Tzu Chi often builds new homes, schools, hospitals, and places of worship (including churches and mosques for non-Buddhists) for victims following a disaster. As of 2015, Tzu Chi has provided disaster relief aid to over 85 countries worldwide.

A significant fraction of funds raised by Tzu Chi revolves around environmentally friendly goals such as the encouragement of recycling and using reusable items to reduce waste. As of 2014, the foundation operates over 5,600 recycling stations.

Tzu Chi has grown to become a significant actor in civil society, Tzu Chi is not only the largest Buddhist organization in Taiwan, but also Taiwan's largest owner of private land. As of 2013, the organization was estimated to have approximately 10 million members worldwide, and chapters in 47 countries.

Da Ai Television

In January 1998, Cheng Yen launched Da Ai (literally "Great Love") Satellite Television (慈濟大愛電視台; Chû-chè Tāi-ài Tiān-sī-tâi), a satellite television station. Da Ai is commercial free and operates twenty-four hours a day. It is funded by donations as well as partially by Tzu Chi's recycling programs. Da Ai features non-political news, lectures from Cheng Yen, and serial programs focused on the virtues, often profiling people who made major changes in their life for the better.

Daily schedule

Cheng Yen makes a broadcast every morning in an address known as "Wisdom at Dawn" and makes another address in the evening. She wakes up around 3:45 am to start her activities, such as receiving visitors, and overseeing Tzu Chi's projects throughout Taiwan. She often makes monthly trips around the country to check in on Tzu Chi's projects and activities.

Awards and recognition

• 1986: "Huashia Medal of the First Order" in Taiwan

• 1986: Good People and Good Deeds representative, Taiwan

• 1989: Social Service and Social Science Achievement Award from the Taiwanese-American Foundation, Taiwan & United States

• 1989: Social Service Award from the Wu San-Lian Foundation, Taiwan

• 1991: Ramon Magsaysay Award for Community Leadership in the Philippines

• 1991: Outstanding Leadership in Social Movement Award from the Social Movement Association, Taiwan

• 1991: Honorary Citizen & Honorary Mayor of St. Antonio & St. Antonio Honorary Territory Award, Texas, United States

• 1992: International Communication Award from the Government Information Office, Taiwan

• 1993: Honorary Doctorate Degree by the Chinese University of Hong Kong

• 1994: Eisenhower Medallion from the People to People International (PTPI Founded by U.S. President Dwight D. Eisenhower).

• 1995: Executive Yuan (Cabinet) Cultural Award, Taiwan

• 1995: 20 Outstanding Women in Asia from Asia Weekly magazine, Hong Kong

• 1996: Interior Ministry's First Class Honorary Award, Taiwan

• 1996: Foreign Affairs Medal of the First Order, Taiwan

• 1996: Huaguang Award of the First Order, Taiwan

• 1998: International Human Rights Award from the Unrepresented Nations and Peoples Organization (UNPO)

• 1998: Taiwan's 200 most influential people in 400 years, Common Wealth Magazine, Taiwan

• 1998: Outstanding Alumni Award on 100th anniversary of Chingshuei Elementary School, Taiwan

• 2000: Noel Foundation Life Award, United States

• 2000: Heros from Around the World, National Liberty Museum, Philadelphia, United States

• 2000: 50 Stars of Asia, Business Week magazine, United States

• 2001: Presidential Culture Award, Taiwan

• 2001: Selected as one of 26 "Heroes from Around the World" and featured on the "Wall of Honor" in Philadelphia's National Liberty Museum

• 2001: National Medal of the Second Order from the President of El Salvador

• 2001: Honorary Doctorate in Social Science from Hong Kong University

• 2002: Outstanding Women in Buddhism Award from World Buddhist University in Thailand

• 2002: Honorary Doctorate Degree in Socio-Cultural Studies from National Chiao Tung University in Taiwan

• 2003: Presidential Second Order of the Brilliant Star Award, Taiwan

• 2003: 3rd annual Top Ten Outstanding Educators Award from the Private School Culture and Education Association, Taiwan

• 2004: 2004 Asian American Heritage Award for Humanitarian Service by the Asian American Federation of California (AAFC).

• 2004: First annual special Lifetime Achievement Award in Volunteerism from the Daily Volunteer Association, Taiwan

• 2007: 24th Niwano Peace Prize for Humanitarian Service by The Niwano Peace Foundation in Japan.

• 2007: World Peace Prize from the American Los Angeles Chinese-American Elected Officials Organization, United States

• 2008: WFB Merit Medal from World Fellowship of Buddhists

• 2011: Honorary Degree of Doctor of Humanities from the University of the East, Manila, Philippines

• 2011: TIME 100 from TIME magazine, United States

• 2011: Franklin D. Roosevelt Distinguished Public Service Award from the Roosevelt Institute, United States

• 2011: “Master Cheng Yen Day” on October 11, 2011, City of Vancouver, Canada

• 2012: Commander of the Order of the Defender of State of Penang, Malaysia

• 2012: Honorary doctorate in social welfare from Mahachulalongkornrajavidyalaya University, Thailand

• 2014: Award of Honor from Rotary International

• 2014: A certificate of honor and appreciation presented by Prime Minister Laurent Lamothe, Haiti

• 2015: Honorary Doctorate in Social Development from Naresuan University, Thailand

• 2015: Honorary citizenship of Finale Emilia, Italy

• 2015: Contribution to Public Affairs award, You Bring Charm to the World Award Ceremony, China

• 2015: Personality of the Year Award, The Better Malaysia Foundation, Malaysia

• 2016: Invention Educational Medal, the 44th Geneva International Invention Exhibition, Switzerland

• 2016: Global Bhikkhuni Award from the Chinese Buddhist Bhikkhuni Association (CBBA) of Taiwan

• 2016: Sri Sathya Sai Award for Human Excellence in the category of Health from the Sri Sathya Sai Loka Seva Trust, India

• 2016: Honorary Member, Ukrainian Academy of Sciences, Ukraine

• 2016: Hall of Fame from Chinese Innovation and Invention Society, Taiwan

• 2018: Manhae Prize for Peace from the Society for the Promotion and Practice of Manhae's Thoughts, South Korea

• 2019: Honorary Doctorate in Humanities from National Chung Cheng University, Taiwan

• 2020: Certificate of appreciation and medal from Commissariat for Refugee and Migration, Serbia

• 2021: Ahmadiyya Muslim Peace Prize, United Kingdom

• 2021: Fellow, National Academy of Inventors, United States

• 2022: BBC 100 Women

  
  

• Notice: We apologize for any missing information or linguistic inaccuracies as our website is currently undergoing updates and improvements. We appreciate your patience and understanding.

  ໝາຍເຫດ: ຫາກຂໍ້ມູນມີຄວາມຂາດຕົກບົກພ່ອງ ຫຼື ມີຂໍ້ຜິດພາດໃນການໃຊ້ຄຳສັບ ຕ້ອງຂໍອະໄພມານະທີ່ນີ້ດ້ວຍ ເນື່ອງຈາກຢູ່ໃນຊ່ວງປັບປຸງ ແລະ ພັດທະນາເວັບໄຊ.