Wei Lang

ທ່ານອາຈານ ເວີຍຫທ່ານອາຈານ ເວີຍຫລ່າງ

Wei Lang

ປໍຣະມາຈານ ເວ່ຍຫລ່າງ (Huineng), ພະອໍຣະຫັນຂອງຈີນ ທີ່ນິບພານມາເປັນພັນໆປີ ແຕ່ຮ່າງກາຍຍັງນັ່ງສະມາທິເປັນຫີນຢ່າງສົມບູນ.

ປະຫວັດຂອງທ່ານເວ່ຍຫຼ່າງ

ທ່ານເວ່ຍຫລ່າງ ພະສັງຄະປະຣິນາຍົກອົງທີ 6 ຂອງພຸດທະສາສະໜານິກາຍເຊນ (Zen) ເດີມຊື່ ຮຸ່ຍເນ່ງ (Hui Neng). ທ່ານເກີດເມື່ອ ພ.ສ. 1181 ໃນສະໄໝລາຊະວົງຖັງ. ເດີມເປັນຊາວເມືອງນ່ຳຮ້ຽງ ຕໍ່ມາໄດ້ຍ້າຍໄປຢູ່ກວາງຕຸ້ງ. ບິດາໄດ້ເສຍຊີວິດໃນຂະນະທີ່ທ່ານຍັງນ້ອຍ, ມານດາຈຶ່ງລ້ຽງດູທ່ານມາໃນສະພາບທີ່ຍາກຈົນລຳບາກ. ທັງສອງໄດ້ຍ້າຍຈາກກວາງຕຸ້ງໄປຢູ່ກວາງເຈົາ ໂດຍຕ້ອງເຮັດວຽກໃນສວນໄຮ່ນາ. ໃນຊ່ວງເວລາວ່າງ ທ່ານຈະໄປຕັດໄມ້, ຜ່າຟືນ ແລະ ຫາບໄປຂາຍໃນຕະຫຼາດ. ທ່ານເວ່ຍຫຼ່າງອ່ານບໍ່ອອກຂຽນບໍ່ໄດ້ ແຕ່ມີຄວາມສະຫຼຽວສະຫຼາດ, ມີໄຫວພິບປະຕິພານ ແລະ ມີຄວາມຈຳເປັນເລີດ.

ໃນປຶ້ມ "ສູດຂອງເວ່ຍຫຼ່າງ" ທີ່ແປໂດຍທ່ານພຸດທະທາດພິກຂຸ ມີຂໍ້ຄວາມທີ່ທ່ານເວ່ຍຫຼ່າງເລົ່າອັດຕະຊີວະປະຫວັດໄວ້ວ່າ:

"ບິດາຂອງອາດຕະມາເປັນຊາວເມືອງຟັນຢາງ ຖືກຖອດຈາກຕຳແໜ່ງຂ້າຣາຊະການ ຖືກເນລະເທດໄປຢູ່ວິຖີຊາວບ້ານທຳມະດາທີ່ຊຸນເຈົາ ໃນມົນທົນກວາງຕຸ້ງ. ອາດຕະມາໂຊກຮ້າຍທີ່ບິດາໄດ້ເສຍຊີວິດໃນຂະນະທີ່ອາດຕະມາຍັງນ້ອຍຫຼາຍ ແລະ ປ່ອຍໃຫ້ມານດາຢູ່ໃນສະພາບທີ່ຍາກຈົນລຳບາກ. ເຮົາສອງຄົນຈຶ່ງຍ້າຍໄປຢູ່ທາງກວາງເຈົາ ແລະ ຢູ່ທີ່ນັ້ນດ້ວຍຄວາມທຸກຍາກຕະຫຼອດມາ. ມື້ໜຶ່ງ, ອາດຕະມາກຳລັງນຳຟືນໄປຂາຍທີ່ຕະຫຼາດ ຍ້ອນມີເຈົ້າຂອງຮ້ານຮັບຈຳນຳຄົນໜຶ່ງສັ່ງໃຫ້ໄປສົ່ງຢູ່ທີ່ຮ້ານ, ໄດ້ພົບກັບຊາຍຄົນໜຶ່ງກຳລັງທ່ອງພະສູດບົດໜຶ່ງຢູ່ໜ້າຮ້ານນັ້ນເອງ. ພໍໄດ້ຍິນຂໍ້ຄວາມແຫ່ງພະສູດເທົ່ານັ້ນ, ໃຈຂອງອາດຕະມາກໍສະຫວ່າງສະໄຫວໃນພຸດທະທຳ. ອາດຕະມາຈຶ່ງຖາມຊື່ຄຳພີທີ່ລາວກຳລັງສວດຢູ່, ກໍໄດ້ຄວາມຈາກຊາຍຄົນນັ້ນວ່າ ພະສູດນັ້ນຊື່ວ່າ "ວັດຊະຣະສູດ" (Vajra Sutra). ອາດຕະມາຈຶ່ງຖາມຕໍ່ໄປວ່າລາວມາຈາກໃສ, ເປັນຫຍັງຈຶ່ງທ່ອງແຕ່ພະສູດບົດນີ້. ຊາຍຄົນນັ້ນຕອບວ່າ ລາວມາຈາກວັດຕຸງຊັນ, ເມືອງຄີເຈົາ, ເຈົ້າອາວາດໃນຂະນະນີ້ມີນາມວ່າ "ຫວາງຢັນ" (Hung Jen) ເປັນພະສັງຄະປະຣິນາຍົກອົງທີ ຫ້າ..."

ເມື່ອທ່ານເວ່ຍຫຼ່າງເກີດປັນຍາສະຫວ່າງສະໄຫວຂຶ້ນ, ໄດ້ຖາມຫາບ່ອນຢູ່ຈາກອຸບາສົກຜູ້ນັ້ນ ແລະ ຊາຍຜູ້ນັ້ນຍັງໄດ້ມອບເງິນໃຫ້ 10 ຕຳລຶງ ເພື່ອໃຫ້ທ່ານເວ່ຍຫຼ່າງເອົາໄປໃຫ້ມານດາໄວ້ໃຊ້ສອຍ ແລະ ແນະນຳໃຫ້ທ່ານເດີນທາງໄປສຶກສາທີ່ວອງມຸຍ. ເມື່ອຈັດແຈງໃຫ້ມີຄົນເບິ່ງແຍງມານດາຮຽບຮ້ອຍແລ້ວ, ທ່ານເວ່ຍຫຼ່າງກໍອອກເດີນທາງໄປຫາພະສັງຄະປະຣິນາຍົກອົງທີ 5 ພ້ອມກັບກ່າວວ່າ:

"ຂ້ານ້ອຍເປັນຄົນເມືອງຊຸນເຈົາ ແຫ່ງມົນທົນກວາງຕຸ້ງ ເດີນທາງມາແສນໄກ ເພື່ອມານະມັດສະການທ່ານ ແລະ ຂ້ານ້ອຍບໍ່ຕ້ອງການຫຍັງ ນອກຈາກທຳມະຊາດແຫ່ງຄວາມເປັນພຸດທະຢ່າງດຽວເທົ່ານັ້ນ."

ທ່ານເຈົ້າອາວາດຕອບວ່າ: "ເປັນຊາວເມືອງກວາງຕຸ້ງ ຫຼື ເປັນຄົນປ່າຄົນດົງ ແລ້ວເຈົ້າຈະຫວັງເປັນພຸດທະໄດ້ແນວໃດ?"

ທ່ານເວ່ຍຫຼ່າງກ່າວວ່າ: "ແມ້ຈະມີຄົນຊາວເໜືອ ແລະ ຄົນຊາວໃຕ້ກໍຈິງ, ແຕ່ທິດເໜືອ ຫຼື ທິດໃຕ້ນັ້ນ ບໍ່ໄດ້ເຮັດໃຫ້ຄວາມເປັນພຸດທະພາວະທີ່ມີຢູ່ໃນຄົນນັ້ນໆ ແຕກຕ່າງກັນໄດ້ເລີຍ. ຄົນປ່າຄົນດົງຈະແຕກຕ່າງຈາກທ່ານກໍແຕ່ຮ່າງກາຍເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ບໍ່ມີຄວາມຜິດແປກແຕກຕ່າງກັນໃນສ່ວນທຳມະຊາດແຫ່ງຄວາມເປັນພຸດທະຂອງພວກເຮົາທັງຫຼາຍ."

ທ່ານເວ່ຍຫຼ່າງ ເປັນປໍຣະມາຈານທີ່ສຳຄັນທີ່ສຸດອົງໜຶ່ງຂອງພຸດທະສາສະໜາໃນປະເທດຈີນ ທັງຍັງໄດ້ຮັບການຍົກຍ້ອງຢ່າງສູງໃນປະເທດຍີ່ປຸ່ນ ຍ້ອນວ່າພຸດທະສາສະໜານິກາຍເຊນທີ່ສືບທອດມາຢ່າງຍາວນານນັບພັນປີໃນປະເທດນັ້ນ ບໍ່ວ່າຈະເປັນສາຍໃດກໍລ້ວນແຕ່ມີທ່ານເປັນຕົ້ນກຳເນີດ ເນື່ອງຈາກຄຳສອນຂອງທ່ານມຸ່ງເນັ້ນໄປສູ່ການບັນລຸທຳແບບ “ສະັບພລັນ” ເຊິ່ງມີລັກສະນະພິເສດເປັນແບບສະບັບຂອງທ່ານເອງ.

ຊີວະປະຫວັດຂອງທ່ານໜ້າສົນໃຈດ້ວຍເຫດຜົນຫຼາຍປະການ ຄື: ທ່ານບັນລຸທຳທັງໆທີ່ອ່ານໜັງສືບໍ່ອອກ ທັງຍັງໄດ້ຮັບມອບຕຳແໜ່ງພະສັງຄະປະຣິນາຍົກອົງທີ 6 ຂອງນິກາຍ “ສານ” (ຫຼື “ເຊນ” ໃນຍີ່ປຸ່ນ) ທັງໆທີ່ຍັງເປັນຄະລາວາດ ແລະ ເປັນພຽງຄົນງານໃນວັດເທົ່ານັ້ນ. ກວ່າທ່ານຈະໄດ້ອຸປະສົມບົດກໍຜ່ານໄປອີກຫຼາຍປີ ຫຼັງຈາກທີ່ຕ້ອງຫຼົບໜີໄພຈາກຝ່າຍກົງກັນຂ້າມທີ່ອິດສາທ່ານເປັນເວລານານ.

ທ່ານເວ່ຍຫຼ່າງ ເກີດເມື່ອ ພ.ສ. 1181 ສະໄໝລາຊະວົງຖັງ ອັນເປັນຍຸກຄຳຂອງພຸດທະສາສະໜາໃນຈີນ. ທ່ານມໍລະນະພາບເມື່ອ ພ.ສ. 1256 ເຖິງວ່າເວລາຈະຜ່ານໄປຮ່ວມ 1,300 ປີ ແຕ່ເລື່ອງລາວຂອງທ່ານຍັງເປັນຕຳນານທີ່ເລົ່າຂານໃນໝູ່ຊາວພຸດຈີນຈົນເຖິງປັດຈຸບັນ. ບໍ່ພຽງແຕ່ເທົ່ານັ້ນ, ສະຖານທີ່ສຳຄັນທີ່ກ່ຽວກັບປະຫວັດຂອງທ່ານຕັ້ງແຕ່ກຳເນີດຈົນມໍລະນະພາບ ກໍຍັງມີການອະນຸລັກໄວ້. ສຳລັບຄົນໄທແລ້ວ ເລື່ອງແບບນີ້ຖືວ່າບໍ່ທຳມະດາ ເພາະຢ່າວ່າແຕ່ບຸກຄົນເມື່ອພັນປີກ່ອນເລີຍ ແຄ່ບຸກຄົນເມື່ອ 200 ປີກ່ອນຢ່າງ ຫຼວງພໍ່ໂຕ ພຣົມມະຣັງສີ ບ້ານທີ່ທ່ານເກີດຢູ່ບ່ອນໃດ ກໍຍັງບໍ່ມີໃຜຮູ້.

ສະຖານທີ່ທ່ານເວ່ຍຫຼ່າງກຳເນີດ ແລະ ມໍລະນະພາບນັ້ນ ຢູ່ບໍ່ໄກຈາກກວາງໂຈວ ອີກທັງວັດທີ່ທ່ານອຸປະສົມບົດກໍຢູ່ໃນເມືອງກວາງໂຈວ. ດັ່ງນັ້ນ, ຫຼັງຈາກສຳເລັດວຽກສອນກຳມະຖານທີ່ເມືອງໂຝກັງ ມົນທົນກວາງຕຸ້ງ, ຂ້າພະເຈົ້າພ້ອມກັບກັນລະຍານະມິດຊາວໄທເຫັນດີນຳກັນວ່າ ບໍ່ມີຫຍັງດີໄປກວ່າການໄປຢ້ຽມຢາມສະຖານທີ່ເຫຼົ່ານັ້ນ ເພື່ອເປັນການຕາມຮອຍທ່ານ ແລະ ຈາຣິກບຸນໄປໃນຕົວ ໂດຍມີທ່ານ ນະຣິດ ຈະຣັດຈັນຍາວົງ ເຊິ່ງມີຄວາມຮູ້ຮອບດ້ານກ່ຽວກັບປໍຣະມາຈານທ່ານນີ້ ເປັນມັກຄຸເທດ.

ຕອນທີ່ທ່ານ ນະຣິດ ແນະນຳໃຫ້ໄປຢ້ຽມຢາມໝູ່ບ້ານທີ່ທ່ານເວ່ຍຫຼ່າງເກີດນັ້ນ, ໃນໃຈຄິດວ່າເປັນເມືອງນ້ອຍໆ ແບບບ້ານນອກ ແຕ່ທີ່ໃດໄດ້ ຊິນຊິງ ເປັນເມືອງໃຫຍ່ພໍສົມຄວນ (ເຖິງຢ່າງນັ້ນ ມັກຄຸເທດຊາວຈີນກໍບອກວ່າ ນີ້ເປັນເມືອງນ້ອຍໆ ປະຊາກອນ “ແຄ່” 4 ແສນຄົນເທົ່ານັ້ນ) ຈັດວ່າເປັນອຳເຜີໜຶ່ງຂອງເມືອງຢວິນຟູ ໃນມົນທົນກວາງຕຸ້ງ. ບ້ານທີ່ທ່ານເກີດນັ້ນ ຕອນນີ້ບໍ່ມີຮ່ອງຮອຍຫຼົງເຫຼືອແລ້ວ ມີອາຄານບ້ານເຮືອນລ້ອມຮອບເພາະຢູ່ກາງເມືອງ ແຕ່ມີວິຫານນ້ອຍໆ ທາງໜ້າເປັນຮູບປັ້ນພະສີອານຍິ້ມຕ້ອນຮັບແຂກ ຖັດຈາກນັ້ນຈຶ່ງເປັນຮູບປັ້ນຂອງທ່ານເວ່ຍຫຼ່າງ ໃຫ້ຄົນມາເຄົາລົບສັກກາລະ.

ທ່ານເວ່ຍຫຼ່າງກຳພ້າພໍ່ຕັ້ງແຕ່ອາຍຸ 3 ປີ, ເມື່ອໃຫຍ່ຂຶ້ນທ່ານໄດ້ຍ້າຍເຮືອນໄປຢູ່ອີກດ້ານໜຶ່ງຂອງເມືອງ. ປັດຈຸບັນມີວັດສ້າງຂຶ້ນເປັນອະນຸສອນແດ່ທ່ານ ຊື່ວັດຫຼົງຖັນ. ຂ້າງໆວັດມີຊາກອາຄານທີ່ບົ່ງບອກວ່າເປັນເຮືອນຂອງທ່ານ ພ້ອມທັງລະບຸຕຳແໜ່ງທີ່ທ່ານຕຳເຂົ້າດ້ວຍ. ບັນຍາກາດສະຫງົບຮົ່ມເຢັນເພາະຢູ່ເທິງເຂົາທີ່ແວດລ້ອມດ້ວຍຕົ້ນໄມ້.

ທ່ານຕ້ອງເຮັດວຽກລ້ຽງມານດາຕັ້ງແຕ່ຍັງນ້ອຍ ຈຶ່ງບໍ່ມີໂອກາດໄດ້ຮຽນໜັງສື. ອາຊີບຫຼັກຄືການຜ່າຟືນຂາຍ. ມື້ໜຶ່ງຂະນະທີ່ຂົນຟືນໄປສົ່ງໃຫ້ລູກຄ້າ, ໃນຕອນທີ່ຍ່າງອອກມາທ່ານໄດ້ຍິນຊາຍຜູ້ໜຶ່ງກຳລັງສາທະຍາຍ ວັດຊະຣະເສທິກະສູດ (Vajra Sutra). ພໍຕັ້ງໃຈຟັງ, ຈິດຂອງທ່ານກໍສະຫວ່າງສະໄຫວໂພລງຂຶ້ນ, ຄວາມສົນໃຈໃນທຳເກີດຂຶ້ນແກ່ທ່ານທັນທີ. ທ່ານໄດ້ຖາມຊາຍຜູ້ນັ້ນວ່າຮຽນທຳດັ່ງກ່າວມາຈາກໃສ, ເມື່ອໄດ້ຮັບຄຳຕອບທ່ານກໍລາສັ່ງມານດາ ເພື່ອເດີນທາງໄປຫາວັດນັ້ນທັນທີ ຄື ວັດຕຸງຊານ (Dongshan) ໃນມົນທົນຫູເປ່ຍ ເຊິ່ງເປັນວັດຂອງທ່ານ ຫົງເຫຣິນ (Hung Jen), ພະສັງຄະປະຣິນາຍົກອົງທີ 5.

ຢູ່ທີ່ນັ້ນ, ທ່ານຕ້ອງເຮັດວຽກຜ່າຟືນ ແລະ ສີເຂົ້າຢູ່ດົນຫຼາຍເດືອນ. ມື້ໜຶ່ງໄດ້ຍິນວ່າສິດອາວຸໂສຂອງວັດນີ້ໄດ້ແຕ່ງໂສລົກ (ບົດກອນທຳ) ວ່າ: “ກາຍນີ້ອຸປະມາຄືຕົ້ນໂພ, ໃຈນີ້ອຸປະມາຄືແວ່ນແຍງໃສ, ຈົ່ງໝັ່ນເຊັດໝັ່ນປັດຢູ່ສະເໝີ, ຢ່າໃຫ້ຝຸ່ນລະອອງຈັບກຸມໄດ້”. ທ່ານເຫັນວ່າທຳນັ້ນຍັງບໍ່ຖືກຕ້ອງທັງໝົດ ຈຶ່ງແຕ່ງໂສລົກຂຶ້ນມາອີກບົດໜຶ່ງ ແລ້ວວານໃຫ້ຄົນຊ່ວຍຂຽນໃຫ້ ເຊິ່ງເປັນໂສລົກທີ່ຮູ້ຈັກກັນດີທີ່ສຸດໃນປະຫວັດສາດເຊນ ຄື: “ບໍ່ມີຕົ້ນໂພ, ທັງບໍ່ມີແວ່ນແຍງອັນໃສສະອາດ, ເມື່ອທຸກສິ່ງວ່າງເປົ່າແລ້ວ, ຝຸ່ນຈະລົງຈັບຫຍັງ?” (ສຳນວນແປໂດຍທ່ານພຸດທະທາດພິກຂຸ). ທ່ານຫົງເຫຣິນເມື່ອໄດ້ອ່ານໂສລົກນີ້ກໍຮູ້ວ່າຜູ້ແຕ່ງຮູ້ທຳຢ່າງແຈ່ມແຈ້ງ, ກະຈ່າງແຈ້ງໃນອະນັດຕະລັກສະນະ ຄືຮູ້ວ່າ ແທ້ຈິງແລ້ວບໍ່ມີ “ຕົວຕົນ”, ມີແຕ່ທຸກ ແຕ່ບໍ່ມີຜູ້ທຸກ, ຈຶ່ງໄດ້ມອບຕຳແໜ່ງພະສັງຄະປະຣິນາຍົກອົງທີ 6 ໃຫ້ແກ່ທ່ານ ທັງໆທີ່ທ່ານຍັງບໍ່ໄດ້ບວດ.

ພວກເຮົາບໍ່ມີໂອກາດໄປວັດຕຸງຊານ ແຕ່ກໍໄດ້ໄປຢ້ຽມຢາມສະຖານທີ່ທີ່ທ່ານໄດ້ສົດັບທຳດ້ວຍຄວາມບັງເອີນຈົນບັນລຸທຳ. ປັດຈຸບັນໄດ້ສ້າງ ວັດຈິນໄຖເປັນອະນຸສອນ, ແຕ່ປາກົດວ່າປະຕູຖືກປິດຕາຍ ຫ້າມເຂົ້າ ເນື່ອງຈາກໂຄງສ້າງອາຄານມີບັນຫາ ອາດເກີດອັນຕະລາຍໄດ້. ພວກເຮົາຈຶ່ງເຮັດໄດ້ພຽງແຕ່ຖ່າຍຮູບຢູ່ທາງໜ້າວັດເທົ່ານັ້ນ.

ແນວໃດກໍຕາມ, ທັງສາມຈຸດນີ້ໃນທັດສະນະຂອງຊາວພຸດຈີນແມ່ນມີຄວາມສຳຄັນໜ້ອຍກວ່າວັດທີ່ທ່ານມໍລະນະພາບ ຄື ວັດກົ໋ວເອິນ (Guo’en Temple) ເຊິ່ງຢູ່ໃນເມືອງດຽວກັນ. ວັດນີ້ມີເນື້ອທີ່ກວ້າງຂວາງ, ມີໂບຮານສະຖານ ແລະ ໂບຮານວັດຖຸຫຼົງເຫຼືອຢູ່ຫຼາຍ ເຖິງວ່າຈະຖືກທຳລາຍຢ່າງໜັກໃນຊ່ວງປະຕິວັດວັດທະນະທຳເມື່ອ 50 ປີກ່ອນ. ວັດນີ້ສ້າງໂດຍຮ່ອງເຕ້ຖັງເກົາຈົງ, ທ່ານເວ່ຍຫຼ່າງໄດ້ມາພຳນັກຢູ່ທີ່ນີ້ເມື່ອເຖົ້າແກ່ຫຼາຍແລ້ວ ໂດຍຢູ່ໄດ້ພຽງປີດຽວກໍມໍລະນະພາບ ດ້ວຍອາຍຸ 75 ປີ.

ວັດນີ້ມີຍາດໂຍມຊາວຈີນມາເຮັດບຸນກັນບໍ່ໜ້ອຍ ເຊິ່ງສ່ວນໃຫຍ່ເປັນຜູ້ສູງອາຍຸ. ໃນລະຫວ່າງທີ່ພວກເຮົາກຳລັງຊົມວັດ, ກໍມີອາມ່າຄົນໜຶ່ງກວັກມືເອີ້ນໃຫ້ພວກເຮົາໄປທີ່ວິຫານໃຫຍ່ ຈຶ່ງໄດ້ຮູ້ວ່າກຳລັງມີການສົງນ້ຳພະພຸດທະອົງເນື່ອງໃນວັນວິສາຂະບູຊາ (ຕາມປະເພນີຈີນ). ຜູ້ຄົນໜາແໜ້ນຈົນຢືນອອກມາທາງນອກວິຫານ ແຕ່ທາງວັດກໍອຳນວຍຄວາມສະດວກໃຫ້ພວກເຮົາເຂົ້າໄປສົງນ້ຳພະພຸດທະອົງໄດ້ຢ່າງສະດວກ ທັງຍັງໄດ້ພົບກັບທ່ານເຈົ້າອາວາດທີ່ຢູ່ບໍລິເວນນັ້ນດ້ວຍ.

ແນວໃດກໍຕາມ, ວັດເຫຼົ່ານີ້ເບິ່ງຄືວ່າຈະເປັນທີ່ຮູ້ຈັກໜ້ອຍກວ່າ ວັດກວາງສ້ຽວ (Guangxiao Temple) ໃນເມືອງກວາງໂຈວ ເຊິ່ງເປັນວັດທີ່ທ່ານອຸປະສົມບົດ. ວ່າກັນວ່າຕອນທີ່ທ່ານມາຮອດວັດນັ້ນໃໝ່ໆ ໄດ້ຟັງການບັນຍາຍທຳຂອງອາຈານໃຫຍ່ທ່ານໜຶ່ງ, ໃນລະຫວ່າງນັ້ນມີການໂຕ້ຖຽງກັນໃນໝູ່ສິດວ່າ "ທຸງ ຫຼື ລົມ ກັນແນ່ທີ່ເໜັງຕີງ". ຖຽງກັນບໍ່ຈົບຈົນກາຍເປັນສອງຝ່າຍ, ທ່ານຈຶ່ງເວົ້າແຊກຂຶ້ນມາວ່າ “ໃຈ (ຂອງພວກທ່ານ) ຕ່າງຫາກທີ່ເໜັງຕີງ”. ອາຈານໃຫຍ່ທ່ານນັ້ນໄດ້ຍິນກໍຮູ້ວ່າທ່ານເວ່ຍຫຼ່າງ (ເຊິ່ງຕອນນັ້ນອາຍຸ 38 ປີແລ້ວ) ບໍ່ແມ່ນຄົນທຳມະດາ ຈຶ່ງໄດ້ຈັດການບວດໃຫ້ທ່ານໃນເວລາຕໍ່ມາ. ຈຸດເດັ່ນຂອງວັດນີ້ຄື ຕົ້ນໂພທີ່ສຳຄັນທີ່ສຸດໃນຈີນ ເນື່ອງຈາກເຊື່ອກັນວ່າທ່ານໄດ້ປົງຜົມຢູ່ກ້ອງຕົ້ນໂພນີ້. ໃກ້ໆກັນນັ້ນເປັນເຈດີ 7 ຊັ້ນ ເຊິ່ງເຊື່ອວ່າບັນຈຸເສັ້ນຜົມທີ່ທ່ານປົງໄວ້. ຍ້ອນວັດນີ້ຢູ່ໃຈກາງເມືອງກວາງໂຈວ ຈຶ່ງມີຄົນມາສັກກາລະທ່ານເວ່ຍຫຼ່າງຢ່າງຫຼວງຫຼາຍ ທັງຄົນເຖົ້າ ແລະ ຄົນໜຸ່ມສາວ.

ອີກວັດໜຶ່ງທີ່ສຳຄັນ ເຊິ່ງຂາດບໍ່ໄດ້ສຳລັບການຕາມຮອຍທ່ານ ກໍຄື ວັດໜານຮວ໋າ (Nanhua Temple) ເຊິ່ງຢູ່ເມືອງເສົາກວນ ຫ່າງຈາກກວາງໂຈວ 3 ຊົ່ວໂມງ. ທ່ານໄດ້ສະແດງທຳຢູ່ທີ່ວັດນີ້ເປັນເວລານານ. ຊາວພຸດຈີນໃນໄທຄົງຈະຄຸ້ນເຄີຍກັບວັດນີ້ຫຼາຍທີ່ສຸດ ເພາະເປັນບ່ອນປະດິດສະຖານຮ່າງຂອງທ່ານທີ່ບໍ່ເນົ່າເປື່ອຍ ຢູ່ໃນທ່ານັ່ງສະມາທິ. ເປັນໜ້າແປກທີ່ຮ່າງນີ້ລອດພົ້ນຈາກການທຳລາຍລ້າງໃນຊ່ວງປະຕິວັດວັດທະນະທຳມາໄດ້. ທຸກມື້ນີ້ຖືເປັນສະຖານທີ່ຈາຣິກບຸນທີ່ສຳຄັນທີ່ສຸດແຫ່ງໜຶ່ງຂອງຊາວຈີນ. ວັດນີ້ມີເນື້ອທີ່ກວ້າງຂວາງ ຢູ່ຕິດພູ ສະຫງົບຮົ່ມເຢັນ ເຮັດໃຫ້ຄິດຮອດບັນຍາກາດຂອງວັດຈີນໂບຮານ.

ເມືອງເສົາກວນຍັງມີອີກວັດໜຶ່ງທີ່ສຳຄັນ ຄື ວັດຕ້າຈ້ຽນ (Dajian Temple). ທ່ານຜູ້ຮູ້ໄດ້ປະມານວ່າ ເນື້ອຫາ 63 ສ່ວນຮ້ອຍ ໃນ “ສູດຂອງເວ່ຍຫຼ່າງ” ນັ້ນ ມາຈາກການເທດສະໜາຂອງທ່ານຢູ່ທີ່ວັດນີ້, ສ່ວນ 27 ສ່ວນຮ້ອຍ ແມ່ນມາຈາກການບັນຍາຍຢູ່ທີ່ວັດໜານຮວ໋າ ແລະ ສ່ວນທີ່ເຫຼືອທ່ານສະແດງຢູ່ທີ່ວັດກົ໋ວເອິນ.

ທີ່ຈິງແລ້ວ ຊີວິດ ແລະ ຄຳສອນຂອງທ່ານເວ່ຍຫຼ່າງທີ່ກ່າວມາຂ້າງເທິງນີ້ ຖືວ່າເປັນ “ມຸມມອງ” ໜຶ່ງເທົ່ານັ້ນ. ໃນວົງການວິຊາການມີຂໍ້ຖກເຖຽງກັນຫຼາຍກ່ຽວກັບປະຫວັດຂອງທ່ານ ແມ້ກະທັ້ງຄຳສອນອັນໂດ່ງດັງຂອງທ່ານຄື “ສູດຂອງເວ່ຍຫຼ່າງ” ກໍຍັງບໍ່ທັນເປັນທີ່ຍຸຕິວ່າໃຜເປັນຜູ້ຂຽນ, ເປັນຄຳສອນຂອງທ່ານເວ່ຍຫຼ່າງແທ້ຫຼືບໍ່ ແລະ “ຂອງແທ້” ນັ້ນເປັນແນວໃດ. ເພາະຄຳພີທີ່ເກົ່າແກ່ທີ່ສຸດ ເຊິ່ງຄົ້ນພົບເມື່ອ 80 ປີກ່ອນ ມີຫຼາຍຕອນທີ່ແຕກຕ່າງຈາກສະບັບທີ່ແຜ່ຫຼາຍໃນປັດຈຸບັນ ໂດຍສະເພາະໂສລົກອັນໂດ່ງດັງຂອງທ່ານເວ່ຍຫຼ່າງ ໃນສະບັບທີ່ເກົ່າແກ່ທີ່ສຸດເຊິ່ງຄົ້ນພົບທີ່ຖ້ຳຕຸນຮວງ ມີເຖິງ 2 ໂສລົກ ແລະ ມີເນື້ອໃນທີ່ແຕກຕ່າງກັນໃນສາລະສຳຄັນເລີຍ. ປະເດັນເຫຼົ່ານີ້ຂໍຍົກໃຫ້ເປັນໜ້າທີ່ຂອງຜູ້ຮູ້ທີ່ຈະຊ່ວຍກັນຊອກຫາຄຳຕອບ ແຕ່ສຳລັບຜູ້ໄຝ່ທຳແລ້ວ ຄວາມແຕກຕ່າງເຫຼົ່ານັ້ນບໍ່ເປັນອຸປະສັກແຕ່ຢ່າງໃດສຳລັບການເຝິກຝົນອົບຮົມຈິດ ຕາມແນວທາງຂອງທ່ານ (ຫຼື ຕາມຄຳສອນທີ່ປາກົດໃນປຶ້ມ).

ສູດຂອງເວ່ຍຫຼ່າງ (ອັງກິດ: Platform Sutra, ຈີນ: 六祖壇經, ແບບເຕັມ: 南宗頓教最上大乘摩訶般若波羅蜜經六祖惠能大師於韶州大梵寺施法壇經) ເປັນຄຳພີຂອງພຸດທະສາສະໜານິກາຍເຊນ (Zen) ທີ່ຂຽນຂຶ້ນໂດຍພະສັງຄະປະຣິນາຍົກອົງທີ 6 ເວ່ຍຫຼ່າງ (Huineng) ໃນຊ່ວງສະຕະວັດທີ 8 ເຖິງ 13 ທີ່ປະເທດຈີນ. ຄຳສອນແມ່ນກ່ຽວກັບການສືບທອດຕຳແໜ່ງພະສັງຄະປະຣິນາຍົກ ຈາກພະສັງຄະປະຣິນາຍົກອົງທີ 5 ຫວາງຢັນ (Hung Jen) ມາຍັງທ່ານເວ່ຍຫຼ່າງ ແລະ ໂສລົກທີ່ໄດ້ຮັບຈາກທ່ານອາຈານ. ຈຸດເດັ່ນແມ່ນຢູ່ທີ່ການມຸ່ງສູ່ "ຈິດເດີມແທ້" ແລະ ຄວາມສຳຄັນອັນລວມເປັນໜຶ່ງດຽວກັນຂອງ ສີລ, ສະມາທິ ແລະ ປັນຍາ.

ເນື້ອໃນສຳຄັນ

• ບົດທີ 1: ຊີວະປະຫວັດ ກ່າວເຖິງການສະແດງທຳ ທີ່ວິຫານໄທຟັນ. ທ່ານເວ່ຍຫຼ່າງໄດ້ເລົ່າປະຫວັດຂອງຕົນເອງ ແລະ ການເຂົ້າເປັນສິດຂອງທ່ານຫວາງຢັນ. ໃນເວລານັ້ນ ທ່ານຫວາງຢັນຕ້ອງການມອບຕຳແໜ່ງໃຫ້ຜູ້ທີ່ແຕ່ງໂສລົກເຂົ້າເຖິງທຳ. ຊິນເຊົາ (Shenxiu) ສິດເອກ ໄດ້ແຕ່ງໄວ້ວ່າ: "ກາຍຂອງເຮົາຄືຕົ້ນໂພ, ໃຈຂອງເຮົາຄືແວ່ນແຍງໃສ, ເຮົາເຊັດມັນດ້ວຍຄວາມລະມັດລະວັງທຸກຊົ່ວໂມງ, ແລະ ບໍ່ຍອມໃຫ້ຝຸ່ນລະອອງຈັບ". ຕໍ່ມາທ່ານເວ່ຍຫຼ່າງໄດ້ແຕ່ງແກ້ວ່າ: "ບໍ່ມີຕົ້ນໂພ, ທັງບໍ່ມີແວ່ນແຍງອັນໃສສະອາດ, ເມື່ອທຸກສິ່ງວ່າງເປົ່າແລ້ວ, ຝຸ່ນຈະລົງຈັບຫຍັງ?". ທ່ານຫວາງຢັນພໍໃຈຫຼາຍ ຈຶ່ງມອບວັດຊະຣະສູດ, ຈີວອນ ແລະ ບາດ ໃຫ້ເປັນເຄື່ອງໝາຍການສືບທອດຕຳແໜ່ງ.

• ບົດທີ 2: ປັດຊະຍາ ການບັນລຸວິມຸດ ຄືການບັນລຸສະມາທິຝ່າຍປັນຍາ ໂດຍການ "ບໍ່ຕ້ອງຄິດ", ຮູ້ສິ່ງທັງຫຼາຍຕາມຄວາມເປັນຈິງ ໂດຍບໍ່ມີຫຍັງມາພົວພັນຫໍ່ຫຸ້ມ.

• ບົດທີ 3: ປຸຈສະນາ ວິສັດສະນາ ແດນບໍລິສຸດຄືຫຍັງ? ຄຳຕອບຄື: ກາຍຄືເມືອງທີ່ມີປະຕູນອກ 4 (ຕາ, ຫູ, ດັງ, ລີ້ນ) ແລະ ປະຕູໃນ 1 (ຄວາມນຶກຄິດ). ຖ້າ "ຈິດເດີມແທ້" ຍັງຢູ່ ສະແດງວ່າເຈົ້າແຜ່ນດິນຍັງປົກຄອງຢູ່. ພາຍໃນມົນທົນແຫ່ງຈິດມີ "ຕຖາຄົດແຫ່ງການຕັດສະຮູ້" ຄອຍສ່ອງແສງໃຫ້ບໍລິສຸດ.

• ບົດທີ 4: ສະມາທິ ແລະ ປັດຊະຍາ ການບຳເພັນສະມາທິໃຫ້ຖືກວິທີ ຄືການເປັນຜູ້ຊື່ຕົງແນ່ວແນ່ ເຊິ່ງຄືເມືອງອະລິຍະ ແລະ ແດນບໍລິສຸດ.

• ບົດທີ 5: ທະຍານະ (Zen) ຖ້າເພັ່ງຈິດໄປທີ່ຄວາມບໍລິສຸດກໍຈະສ້າງອະວິຊາ. ຕ້ອງສ້າງ "ທະຍານະ" ເພື່ອຫຼຸດພົ້ນຈາກຄວາມພົວພັນທັງປວງ.

• ບົດທີ 6: ການສຳນຶກບາບ ຄວນເລີ່ມທີ່ຈິດເດີມແທ້ ຕາມມັກປະຕິປະທາ: 1. ສີລ (ປາສະຈາກຄວາມຊົ່ວ), 2. ສະມາທິ (ບໍ່ຫວັ່ນໄຫວ), 3. ປັນຍາ (ເປັນອິດສະຫຼະຈາກຄວາມຄິດ). ທຸກຢ່າງຕ້ອງລົງໄປທີ່ຈິດເດີມແທ້.

• ບົດທີ 7: ຄຳສອນອັນເໝາະກັບອຸປະໄສ ການບັນລຸທຳເປັນພຽງຂອງ "ລົມໆ ແລ້ງໆ" (ເພາະທຸກສິ່ງຄືສູນຍະຕາ ຈຶ່ງບໍ່ມີຫຍັງໃຫ້ບັນລຸ). ຖ້າເຊື່ອວ່າພະພຸດທະເຈົ້າບໍ່ໄດ້ຕັດຫຍັງເລີຍແມ່ນແຕ່ຄຳດຽວ ເມື່ອນັ້ນດອກບົວຈະບານໃນປາກ (ເນັ້ນປະສົບການກົງ ຫຼາຍກວ່າການອ້າງອີງຕຳລາ).

• ບົດທີ 8: ສຳນັກສະພລັນ ແລະ ສຳນັກເຊື່ອງຊ້າ ກ່າວເຖິງສອງສຳນັກໃນຈີນ: ຝ່າຍໃຕ້ (ສະັບພລັນ) ແລະ ຝ່າຍເໜືອ (ເຊື່ອງຊ້າ) ເຊິ່ງແຕກຕ່າງກັນທີ່ວິທີການສອນ.

• ບົດທີ 9: ພະບໍຣົມມະລາຊູປະຖຳ ສິ່ງທີ່ຢູ່ເໜືອ "ຄວາມມີ" ແລະ "ຄວາມບໍ່ມີ" ຄືສິ່ງທີ່ມີຢູ່ນັ້ນບໍ່ໄດ້ມີຢູ່ແທ້ຈິງ. ຄຳຕອບນີ້ເຮັດໃຫ້ໄດ້ຮັບການສະໜັບສະໜູນຈາກລາຊະສຳນັກ.

• ບົດທີ 10: ຄຳສອນຄັ້ງສຸດທ້າຍ ທຳມີ 3 ປະເພດ: ຂັນ 5, ອາຍະຕະນະ 12, ທາດ 18. ໃນສະພາວະທີ່ເປັນເຊັ່ນນັ້ນ ຍ່ອມບໍ່ມີການມາຫຼືການໄປ, ບໍ່ມີການເກີດຫຼືການດັບ. ຄວນປົດປ່ອຍຕົນເອງອອກຈາກຄວາມຜູກພັນໃນວັດຖຸທັງປວງ.

---

Grand Master Huineng, a Chinese Arahant who attained Nirvana thousands of years ago, yet whose body remains in a perfectly preserved state of meditative petrification.

Biography of Master Huineng

Master Huineng, the Sixth Patriarch of Zen Buddhism, was originally named Hui Neng. He was born in 638 AD (B.E. 1181) during the Tang Dynasty. Originally from Xinxing (Nam Heung), he later moved to Guangdong. His father passed away while he was still young, and his mother raised him in conditions of extreme poverty and hardship. The two moved from Guangdong to Guangzhou, where they worked in fields and orchards. In his spare time, he would cut and chop firewood to carry and sell in the market. Master Huineng was illiterate, yet he possessed great intelligence, sharp wit, and an extraordinary memory

In the book "The Platform Sutra of Huineng" translated by Buddhadasa Bhikkhu, there is a passage where Master Huineng recounts his autobiography:

"My father was a native of Fanyang. He was dismissed from his official post and banished to live as a commoner in Xinxing (Sun Chao), Guangdong Province. My misfortune was that my father passed away while I was very young, leaving my mother in a state of extreme poverty and hardship. The two of us moved to Guangzhou and lived in constant struggle. One day, while I was delivering firewood to a marketplace for a pawnshop owner, I encountered a man reciting a sutra in front of the shop. Upon hearing the words of the sutra, my mind immediately became enlightened and filled with the light of the Buddhadhamma. I asked for the name of the scripture, and the man replied it was the 'Vajra Sutra' (Diamond Sutra). I then asked where he had come from and why he recited this particular sutra. He answered that he came from Tung Shan Monastery in Qi Zhou, where the abbot, Huang Yen (Hung Jen), served as the Fifth Patriarch..."

When Huineng’s wisdom awakened, he inquired about the location from the layman, who then gave him 10 taels of silver for his mother’s livelihood and encouraged him to study at Huangmei. After arranging for someone to care for his mother, Huineng traveled to meet the Fifth Patriarch and said to him:

"I am a commoner from Xinxing, Guangdong. I have traveled from afar to pay my respects to you, and I desire nothing other than the realization of my own Buddha-nature."

The Abbot replied: "You are a native of Guangdong, a barbarian from the south. How can you expect to become a Buddha?"

Huineng answered: "Although there are people from the north and people from the south, there is no north or south in their Buddha-nature. A barbarian may differ from you in physical body, but what difference is there in our inherent Buddha-nature?"

Master Huineng is one of the most significant patriarchs of Buddhism in China and is highly revered in Japan. This is because all lineages of Zen Buddhism that have been passed down for over a millennium in Japan trace their origins back to him. His teachings focused on "Sudden Enlightenment," a unique and characteristic hallmark of his approach.

His biography is fascinating for several reasons: he attained enlightenment despite being illiterate, and he was appointed the Sixth Patriarch of the "Chan" (or "Zen" in Japan) school while still a layman and a mere temple laborer. It was many years later before he was officially ordained as a monk, after having to live in hiding for a long period to escape those who were envious of his position.

Master Huineng was born in 638 AD (B.E. 1181) during the Tang Dynasty, the golden age of Buddhism in China. He passed away in 713 AD (B.E. 1256). Although nearly 1,300 years have passed, his life remains a legendary tale among Chinese Buddhists to this day. Furthermore, key historical sites related to his life—from his birthplace to the place of his passing—are still well-preserved. For Thai people, such preservation is extraordinary; while the history of someone from a thousand years ago is kept intact in China, the exact birthplace of even a prominent figure from just 200 years ago, like Luang Por Toh Phromrangsi, remains unknown.

The places of Master Huineng’s birth and passing are not far from Guangzhou, and the temple where he was ordained is also located within Guangzhou city. Therefore, after completing a meditation retreat in Fogang, Guangdong Province, my Thai friends and I agreed that there was no better way to spend our time than visiting these sites. It was a journey to follow in his footsteps and a form of pilgrimage, guided by Mr. Naris Charatchanyawong, who possesses extensive knowledge about this Great Master.

When Mr. Naris suggested visiting the village where Master Huineng was born, I imagined a small, rural town. To my surprise, Xinxing turned out to be quite a large city (though our Chinese guide remarked that it was just a "small" town with a population of "only" 400,000). It is a district of Yunfu City in Guangdong Province. No traces of his original birth house remain, as the site is now surrounded by modern buildings in the city center. However, there is a small shrine where a statue of Maitreya Buddha stands smiling to welcome visitors, followed by a statue of Master Huineng for people to pay their respects.

Master Huineng was orphaned at the age of three. As he grew up, he moved to the other side of the town. Today, a temple called Longtan Temple stands as a memorial to him. Beside the temple are the remains of a building identified as his former home, including a marker indicating the exact spot where he used to pound rice. The atmosphere there is peaceful and serene, as it is situated on a hill surrounded by lush trees.

Because he had to support his mother from a young age, he had no opportunity for formal education. His primary occupation was selling firewood. One day, after delivering wood to a customer and while walking out, he overheard a man reciting the Vajra Sutra. As he listened intently, his mind was instantly awakened, and a profound interest in the Dhamma was born. He asked the man where he had learned such teachings. Upon hearing the answer, he bid farewell to his mother and immediately set out for that location: Dongshan Monastery in Hubei Province, the residence of Grand Master Hung Jen, the Fifth Patriarch.

At that monastery, he spent many months performing the manual labor of chopping wood and hulling rice. One day, he heard that a senior disciple had composed a verse (gatha) stating: "The body is like a Bodhi tree, the mind is like a clear mirror on a stand. Take care to wipe it constantly, and let no dust settle upon it." Huineng perceived that this was not yet the ultimate truth, so he composed another verse and asked someone to write it down for him. This became the most famous verse in Zen history: "There is no Bodhi tree, nor any clear mirror on a stand. Since everything is originally empty, where can dust alight?" (Translated from the Thai version by Buddhadasa Bhikkhu). Upon reading this, Master Hung Jen realized that the author understood the Dhamma clearly and had realized the nature of non-self (Anatta)—knowing that truly there is no "self" or "mine," only suffering without a sufferer. Thus, he conferred the title of the Sixth Patriarch upon Huineng, even though he was still a layman.

We did not have the chance to visit Dongshan Monastery, but we did visit the site where he coincidentally heard the Dhamma and attained enlightenment. Today, Jintai Temple stands there as a memorial. However, the gates were locked and entry was forbidden because of structural issues with the building that posed a safety risk. We could only take photographs from the front of the temple.

However, in the view of Chinese Buddhists, these three locations are considered less significant than the temple where the Master passed away: Guo’en Temple, located in the same city. This temple occupies a vast area and contains many remaining historical sites and artifacts, despite sustaining heavy damage during the Cultural Revolution 50 years ago. Built by Emperor Gaozong of the Tang Dynasty, Master Huineng came to reside here in his old age; he lived at the temple for only one year before passing away at the age of 75.

Many Chinese laypeople, mostly the elderly, come to make merit at this temple. While we were touring the grounds, an elderly lady gestured for us to go to the main hall. Upon arriving, we discovered that a Buddha bathing ceremony was taking place in observance of Vesak Day (according to Chinese tradition). The crowd was so large that people were overflowing outside the hall, yet the temple kindly facilitated our entry so we could bathe the Buddha image comfortably. We also had the chance to meet the abbot, who was present in the area.

Nevertheless, these temples seem to be less famous than Guangxiao Temple in Guangzhou, the site of the Master's ordination. It is said that when he first arrived at this temple, he overheard a group of disciples debating during a lecture by a Grand Master. They were arguing over whether it was the wind or the flag that was moving. As the dispute split the group into two factions, Huineng interjected, saying, "It is your minds that are moving." Hearing this, the Grand Master realized that Huineng (who was 38 at the time) was no ordinary person and subsequently arranged for his ordination. A highlight of this temple is its Bodhi tree, the most significant in China, as it is believed to be where the Master shaved his head. Nearby stands a seven-story pagoda said to enshrine his hair. Because this temple is located in the heart of Guangzhou, it draws a multitude of devotees, both young and old, who come to pay their respects to Master Huineng.

Another essential temple for following in his footsteps is Nanhua Temple, located in Shaoguan, about three hours from Guangzhou. The Master taught Dhamma here for a long time. Thai-Chinese Buddhists are likely most familiar with this temple because it enshrines his mummified, non-decaying body in a meditative posture. Remarkably, his remains survived the destruction of the Cultural Revolution. Today, it is regarded as one of the most important pilgrimage sites for Chinese people. The temple grounds are extensive, nestled against a mountain, and offer a tranquil atmosphere reminiscent of ancient Chinese monasteries.

Shaoguan also houses another significant site: Dajian Temple. Scholars estimate that approximately 63% of the content in "The Platform Sutra of Huineng" originated from his sermons at this temple, while 27% came from his lectures at Nanhua Temple, and the remainder was delivered at Guo'en Temple.

In reality, the account of Master Huineng’s life and teachings provided above represents only one "perspective." Within academic circles, there is much debate regarding his biography. Even his most famous teaching, "The Platform Sutra,"is subject to dispute regarding its true authorship, whether it truly belongs to Huineng, and what the "original" version contained. The oldest manuscripts, discovered 80 years ago, contain many passages that differ from the widely circulated versions today. Notably, in the oldest version found in the Dunhuang caves, there are two variations of his famous verse with significant differences in core meaning. These issues are left to scholars to investigate; however, for those seeking the truth, such discrepancies pose no obstacle to practicing and training the mind according to his path (or the teachings presented in the text).

The Platform Sutra (Thai: Sut khong Wei Lang, Chinese: 六祖壇經; Full title: The Southern School Sudden Doctrine, Supreme Mahayana Maha-Prajnaparamita Sutra, The Platform Sutra Preached by the Sixth Patriarch Huineng at Dafan Temple in Shaozhou) is a seminal scripture of Zen Buddhism. It was compiled based on the teachings of the Sixth Patriarch, Huineng, between the 8th and 13th centuries in China. The text details the succession of the lineage from the Fifth Patriarch, Hung Jen, to Huineng and includes the famous verses (gathas) exchanged between them. Its central theme focuses on the direct realization of the "Original Mind" and emphasizes the inseparable unity of Sila (Morality), Samadhi (Concentration), and Prajna (Wisdom).

Table of Contents / Core Content

• Chapter 1: Autobiography Recounts the sermon at Dafan Temple. Huineng shared his journey and how he became a disciple of Huang Yen. The Fifth Patriarch wished to bestow his lineage upon the disciple who could compose a verse showing true enlightenment. Shenxiu wrote: "The body is a Bodhi tree, the mind a standing mirror bright. Clean it hourly with care, and let no dust alight." Huineng countered: "There is no Bodhi tree, nor any mirror bright. Since everything is originally empty, where can dust alight?" Impressed, Huang Yen secretly passed the Vajra Sutra, robe, and bowl to Huineng as the Sixth Patriarch.

• Chapter 2: Philosophy Attaining liberation (Vimutti) is reaching "Prajna Samadhi" through Non-Thought—perceiving all things as they truly are, without attachment or entanglement.

• Chapter 3: Questions and Answers What is the Pure Land? Answer: The body is a city with 4 outer gates (eyes, ears, nose, tongue) and 1 inner gate (thought). If the "Original Mind" remains, the King reigns. Within the realm of the mind, the "Tathagata of Enlightenment" shines to keep the gates pure.

• Chapter 4: Samadhi and Prajna Right meditation is practicing "Straightforwardness" of mind, which is the hallmark of the Pure Land and the Holy City.

• Chapter 5: Dhyana (Zen) To fixate the mind on "purity" only creates ignorance. One must realize "Dhyana" to be free from all entanglements of the mind.

• Chapter 6: Repentance Start from the Original Mind and follow the Path: 1. Sila (freedom from wrongdoing), 2. Samadhi (unwavering mind), 3. Prajna (freedom from clinging to thoughts, even "good" ones). Everything must return to the Original Mind.

• Chapter 7: Personal Instruction Regarding any "attainment" as illusory is a great merit (since all is Sunyata/Emptiness, there is nothing to attain). To believe the Buddha never uttered a single word is to have "lotuses bloom in your mouth" (emphasizing direct experience over dogma).

• Chapter 8: Sudden and Gradual Schools Discusses the Southern (Sudden) and Northern (Gradual) schools in China, focusing on their different pedagogical methods.

• Chapter 9: Imperial Patronage That which transcends "being" and "non-being" is the truth that things do not truly exist in essence. This profound answer earned Huineng imperial support.

• Chapter 10: Final Instructions Dhamma is categorized into the 5 Skandhas, 12 Ayatanas, and 18 Dhatus. In the state of "Thusness," there is no coming or going, no birth or death. One should detach oneself from all material fixations.

  
  

  
  

  • Notice: We apologize for any missing information or linguistic inaccuracies as our website is currently undergoing updates and improvements. We appreciate your patience and understanding.

    ໝາຍເຫດ: ຫາກຂໍ້ມູນມີຄວາມຂາດຕົກບົກພ່ອງ ຫຼື ມີຂໍ້ຜິດພາດໃນການໃຊ້ຄຳສັບ ຕ້ອງຂໍອະໄພມານະທີ່ນີ້ດ້ວຍ ເນື່ອງຈາກຢູ່ໃນຊ່ວງປັບປຸງ ແລະ ພັດທະນາເວັບໄຊ.